Friday, November 10, 2017

நன்றி நவம்பர் இதழ் கவிதை உறவு
யானைக் கூண்டு
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ரண்டு ஊர்களுக்கு இடையே ஒரு காலத்தில் வனாந்திரமாய் இருந்திருக்கலாம் அந்த இடம், இப்போது ஆள் அரவமற்று. அமைதி அங்கே ஒரு நீர்க்குட்டை போலத் தேங்கிக் கிடந்தது. பெரும்பாலும் தரைப் பொட்டல். திடல் போல பூமி வெள்ளரியாய் வெடித்துப் பிளந்து கிடந்தது. நடுவே பாழடைந்த கோவில் ஒன்று. அதைப் பார்க்க வருவாரும் இல்லை. பராமரிப்பாரும் இல்லை. பூமியில் விலக்கி வைக்கப் பட்டாப் போல துண்டாடப் பட்ட இடமாய் அந்தப் பிரதேசம். மேலேறிச் செல்ல கற்கள் தாறுமாறாகக் கிடந்தன. சிலாட்களுக்கு பற்கள் இப்படி முளைத்து வளர்ந்து காணக் கோரமாய் இருக்கும். கோவில் மொத்தமுமே புதர் மண்டி செடி கொடிகளால் மூடி குகை மாதிரிக் கிடந்தது. சிலந்திகளின் வாசஸ்தலம். ஒட்டடை விலக்கிப் போக வேண்டும்.
சந்நிதியின் முன்னே ஒரு துரு பிடித்த காண்டாமணி. அதன் நாக்கு அசைவதை நிறுத்தி யுகங்கள் கண்டிருந்தன. பிறரது துக்கத்தை அறிவிக்கிற காண்டாமணி. அம்மனைக் கண்திறக்க இறைஞ்சுகிற காண்டாமணி. அதுவே, தான் பயன்படுத்தப் படாத துக்க அமைதியில் உறைந்து கிடக்கிறது. சந்நிதிக்குள் காளி. பத்ரகாளி. விளக்கு மாத்திரம் எண்ணெய்க் கரியுடன் தொங்குகிறது. வஸ்திரமும் காணாத விக்கிரகம். யாருமற்ற இந்தத் தனிமை அவளுக்கு எப்படி இருக்கும்? சூலாயுதம் ஏந்திய கரம். கூடவே அபய ஹஸ்தம் காட்டும் இன்னொரு கரம். அதைக் கொள்வார் இல்லை என்ற நிலை.
கொடியில் ஊர்ந்தபடி நகரும் பாம்போ, பொத்தென்று கீழே தவறி விழுந்து ஓடும் அணிலோ தவிர சப்தங்கள் இல்லை. அமைதிக் குட்டையில் ஒரு ப்ளக். அவ்வளவே. சில சமயம் வண்டுகள் ருய்யென்று விமான இரைச்சல் போட்டபடி ஒரு வட்டமடித்துவிட்டுப் போய்விடும். திரும்ப அமைதி பாசிபோல் மூடிக் கொள்ளும். வாயடைக்கப்பட்ட மௌனத்தின் ஆட்சி அது. அமர்ந்த நிலையில் அப்படியே அம்மன், சுற்றிலும் எதிலும் அசங்கல் கூட இல்லாத பட்சம், அவள் கால்மாற்றி உட்காரக் கூட இயலாதிருந்தாள். முதுகு வலி கண்டிருக்கலாம். அவள் விழிகள் திறந்திருந்தாலும் எதையாவது அவள் பார்க்கிறாளா என்பதே ஐயம் தான். காட்சிகள் கண்ணுக்குள் நகரா உறைவு கண்டிருந்தன.
பூமி சுழலுவதையே அங்கே நிறுத்திக் கொண்டிருந்தது. காற்றின் அசைவோ, மரங்களின் சிணுக்கமோ கூட இல்லை. இந்த உறைந்த நிலை இப்படியே எவ்வளவு நாள் இருந்தது. இன்னும் எவ்வளவு நீடிக்கும். மௌனத்தில் சிறு வெடிப்பு எப்போது எப்படி நிகழும். தானே இயங்க முடியாத காளியம்மன். இப்போது முகத்தில் கூட அந்த உக்கிரம் சிறிது அடங்கினாப் போல ஆகியிருக்கலாம். யாராவது தன்னை உலுக்கி அசைக்க அவள் காத்திருந்தாள். துக்கத்துடன் ஒரு விடுதலைக்கு தானே ஏங்கிக் கிடந்தாள். திகைத்து விக்கித்துக் கிடந்தது மௌனம்.
ஆகா வந்தான் ஒருவன். ஒரு யுவன். யார் அவன், எங்கேயிருந்து வருகிறான். எப்படி அங்கே வந்து சேர்ந்தான். நல்ல நிலா வெளிச்சம். பூமிக்கு புண்ணியாகவசனம் செய்தாப் போல நிலாச்சொம்பில் இருந்து பால் அந்தப் பிரதேசத்தில் ப்ரோஷணம் பண்ணப் பட்டிருந்தது. புனிதமாக்கப் பட்டுக் கிடந்தது வெளி. தோள் குலுக்கிய உற்சாக நடை. அவன் பாட்டுக்கு வந்தான். அந்த வெளியின் வெண்மைப் பளபளப்பு திகட்டத் திகட்ட எதோ பாடியபடி வந்தான். என்ன பாடல்? பாடலா அது… த்தூ. என்ன ராகம்? அபஸ்வரம். சீச்சி. உன்மத்த உளரல். ஆனந்தத்க்கு மொழி ஏது. பிதற்றல் வாழ்வின் உன்னத போதை. கொல்லென்று பூத்துச் சிரிக்கும் மலர்க் காடாய்க் கிடந்தது வெளி. ஒரு மலர் இல்லை. என்றாலும் நிலா, ஐஸ்கிரீமாய் உருகி வழியும் நிலா. பூமியின் கவிந்த இருள் எனும் விக்கிரகத்துக்கு பாலாபிஷேக நேரம். ஹ்ரும், என்று கண் சிவக்க செருமிக் கொண்டான். அப்படியே துள்ளினாப் போல நடை. வேட்டிக்குள் கால் வீசி வீசி, கால் வேட்டிக்கு வெளியே வரவர ஒரு குளிர்ச்சி உள்ளே பாய்ந்து தடவி நிறைக்கிறது. ஒரு கெட்ட வார்த்தையை உரக்கச்சொல்லி சிரிக்கிறான். வாய் நிறைய மேலும் மேலும் கெட்ட வார்த்தைகள் பொங்கின. இயற்கை தரும் போதை…
சட்டென நின்றான். பார்த்தான். என்ன இடம் இது. எதோ கோவில். என்ன கோவில் இது? எத்தனை காலமாக இப்படி மூடிக் கிடக்கிறதோ. கொடிகளும் புதருமாய் உள்ளே புதையல். திரும்ப ஒரு பன்றிச் செருமல். செறிவாய் உணவெடுத்த இன்ப ஏப்பம் அது. இது மனதின் பசி. இன்னிக்கு எதோ விசேசம்னு நினைச்சமே. சரிதானப்பா… உள்ளே வந்து அந்த மண்டபத்தில் காண்டாமணியைப் பார்த்தான். மங்கலான ஒளி. அதன் தொங்கும் நாக்குக்குக் கீழே நின்று பார்த்தான். என்ன ஆபாசமடா இது… என்று சிரித்தான். வெளியால பாத்தா பொம்பளையாள் பாவாடையாட்டம். கோவில்ல கெட்ட காரிய ஞாபகமா. திரும்பச் சிரித்தான். எல்லாவற்றுக்கும் சிரிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். என்னா இன்னிக்குச் சிரிப்பு சிரிப்பா வருது.
போதை தான். நிலாவே போதைதான். நமக்கே இப்பிடிக் கெடக்கே. இந்த மனம் பிசகிய ஆட்கள் இங்க வந்தால் அவனுங்க நிலைமை என்னாவும்? நான்? மனம் பிசகவில்லையா எனக்கு? இன்னும் பிசகவில்லையா? எந்தப் பைத்தியம் தன்னைப் பைத்தியம்னு ஒத்துக்கிட்டது. எந்தக் காலத்தில்… இன்னொரு கெட்ட வார்த்தை. அட காளி… அர்ச்சனை கேட்ட காது. நான் பேசினதெல்லாம் கேட்டுக்கிட்டா இருந்தே பாவம். இன்னும் நாக்கை நீட்டிக்கிட்டு எதுக்கு ஆவேசம்? வாய் வலிக்கப் போவுது. மூடிக்கோ… சிரித்தான். ஈஸ்வரி. நீ என்ன நினைக்கே? நான் பைத்தியந்தானா.
ஆக மனுசாளுக்கு வாழ்க்கையில என்ன முக்கியம். துட்டு. துட்டு இருந்தா உறவு சொந்தம் பந்தம் எல்லா கச்சடாவும் தானே வரும். மரம் பழுத்தால் வௌவால் வர்றா மாதிரி. துணிப் பொட்டலத்தை அப்படியே கடாசினான். உள்ளே என்னவோ உலோகம். தட்டாய் இருக்கலாம். சப்தித்தது. இடுப்பு முடியில் இருந்து தீப்பெட்டி எடுத்தான். சந்நிதி கிட்டே போய் குச்சியைப் பற்ற வைத்தான். கட்டை விரலால் இட்ட சந்தனம் போல கோவியாய், பொட்டு போல அதில் சுடர் கிளம்பியது. பத்ரகாளி அம்மன் முகம் அந்த ஒளியில் பொலிந்தது. இங்க தனியா என்னடி பண்றே.. என்று கேட்டான் அவன். மனித வாடையே இல்லாமல், குரல் ஒலிகளே இல்லாமல் இருந்த இடம் இப்போது சிறிது கலங்கினாப் போல இருந்தது. குட்டை நீரின் மேற்பரப்பில் மழை புள்ளி யிட்டாப் போல.. ஏண்டி தனியா இருக்கியே. உனக்கு பயமா இல்லியா?... என்று கேட்டான். எனக்கா? ஹா எனக்கென்ன பயம்… என்றான். பின் சிரித்து, அதான் கூட நீ இருக்கியே, என்றான். பயப்படாதே. என்றான். நான் இருக்கேன், என்றான்… வாய்க்கு வெளியே சிவப்பு வெத்திலையாய்த் தனியே நாக்கை நீட்டி நிற்கிறாள் பத்ரகாளி. பார்க்க பயமாய் இல்லை. அவன் அதைப் பற்றி அலட்டிக் கொண்டதாகவே இல்லை.
ஆனால் அத்தனை உற்சாகமானதா வாழ்க்கை. இந்த இடம், இந்தப் பயணம், இந்த நிலாக் கொண்டாட்டம். பொழுது மென்மை கண்டிருக்கிறது. கடும் தோல்விகள் கசப்புகள் ஏமாற்றங்கள், ஆகியவை அவனை வீட்டை விட்டுத் துரத்தி யிருந்தன. அவனால் வீட்டுக்குள் முடங்கிக் கிடக்க முடியவில்லை. சற்று நிதானப்பட்ட போது இந்த உற்சாகத்துக்கு அர்த்தமே இல்லை என நினைத்தானா. என்னாச்சி எனக்கு, என குனிந்து தலையை உதறிக் கொண்டான். ஒரு பீடியை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டான். வெளியே வந்தான். ஐயோ அற்புதமாய்க் காய்ந்தது நிலா. ஐயோ இந்தப் புகையில்… நிலா அழுக்காயிருமோ என்று இருந்தது. இந்த அழுக்குகளைத் துடைக்கத் தானே வருகிறது ஒளியும் மழையும்.., என்று நினைத்தான். அப்படியே படியேறி வந்து வாசல் பார்க்க ஒரு தூணில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டான். காலை நீட்டிக் கொண்டான். இதமாக இருந்தது. தொடை வரை தடவித் தந்தான். புகையை உள்ளிழுத்து ஸ்ஸ் என ஒரு சத்தம் கொடுத்தான். இத்தனை தூரம் நடந்து வந்ததற்கு கால் வலி தெரியவில்லை… இருட்டானால் வலி தெரிந்திருக்கலாம். கிளம்பியிருக்கவே மாட்டான். எங்காவது முடங்கி யிருப்பான்.
ஏ தூங்கிட்டியா?... என உள்ளே பார்த்துக் கேட்டான். என்னால தூங்க முடியுமா தெரியல்ல, என்றான். நானும் உன்னைப்போல, என்றான். சிரித்தபடி அநாதை, என்றான். பிறகு அழுதான். அவ… என்றவன் நிறுத்தி சந்நிதியைப் பார்த்தான். உனக்கு எப்பிடி அவளைத் தெரியும். செண்பகவல்லி… பேர் நல்லாருக்கா?.. என்றான். எனக்கு அந்தப் பேர் பிடிச்சிருந்தது. சட்டென அவனுக்கு உடம்பு தூக்கிப் போட்டது. இருமல் வந்தது. நெஞ்சைத் தடவிக் கொண்டான். பீடியை உதறித் தூர எறிந்தான். நல்லாதான் வெச்சிக்கிட்டேன் அவளை… என்றான். ஓடிப் போயிட்டா, என நிறுத்திவிட்டு பின் தொடர்ந்து பேசினான். அழகா இருப்பா. ரொம்ப அழகா இருப்பா. அவளை என்னால மறக்க முடியல்ல. வெறுக்க முடியல்ல. அவளை யாராலும் வெறுக்க முடியாது. உன்னால கூட, என்று திரும்பிச் சொன்னான்.
நல்லாதானடி ஒன்ன வெச்சிக்கிட்டேன்? அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்துக் கொண்டான். உனக்கு என்ன குறை வெச்சேன்? நான் தான் உன்னோட குறையா… என்றான். நீ வேற இடத்தில் வளர வேண்டிய விதையா?... என்றான். ஈஸ்வரி, கேட்டியா?... என்றான். நான் வேலைக்குப் போயிட்டு திரும்பி வீட்டுக்கு வரேன். வீடு இருட்டிக் கிடக்கு. திறந்து கிடக்கு வீடு. இங்க எப்படிக் கெடக்கு? அதைப் போல. ஆனா இங்க நீ இருக்க… இது ஓ வீடு. அங்க?...
விளக்குப் பொருத்த வேண்டிதானே? செண்பகவல்லி, என்ன பண்றா இவ? நான் உள்ளே போனால் காலியாக் கெடக்கு வீடு. சின்ன வீடுதான். ஒரே அறை. அதில் தேட என்ன இருக்கு. அவ வத்திப் பெட்டியா என்ன? கீழே மேலே குனிஞ்சி நிமிர்ந்து தேடறதுக்கு. வெளிய குடி தண்ணி எடுக்க கிடுக்கப் போயிட்டாளா. அவளோட பெட்டி, அங்க இல்லை. அட அவ போயிட்டான்னு உடனே புரிஞ்சது. அத்தனை அழகு எனக்குன்னு பெருமையா இருந்தேனே. அது பகீர்னு இருந்தது. ரெண்டு நாளா எதோ தன் யோசனையா இருந்தா. நான் என்னன்னு புரிஞ்சிக்கறது. ஆனால் இப்பிடி ஒரு காரியம் அவ பண்ணுவான்னு நான் எப்பிடி எதிர்பார்க்க முடியும்? யாரால எதிர்பார்க்க முடியும்? அவளை நான் பூ மாறி வெச்சிக்கிட்டேன். அவ பக்கத்ல இருந்தாலே எனக்கு மனசு நெறைஞ்சிரும்… ஹ்ம், என்றான். தலையை உதறிக் கொண்டான்.
ஈஸ்வரி கேட்டியா? தூங்கிறாதே. உனக்குச் சொல்ல ஆள் இல்ல. எனக்கு கேட்க ஆள் இல்ல… இனி அவ வரமாட்டான்னு தோணிட்டது எனக்கு. அவங்க ஐயா வீட்டுக்கு ஒரு போன் போட்டுக் கேட்கலாமான்னு இருந்தது. நான் கேட்கல்ல. அவ அங்க போயிருக்க மாட்டான்னு எனக்குப் பட்டது. யானையைக் கூண்டுக்குள்ள அடக்க முடியுமா? நான் நினைச்சது தப்பாப் போயிட்டது. ஈஸ்வரி. யானைன்னா அவ கறுப்பு யானை இல்ல. சிவப்பு யானை. நம்மாளுகள்ல செவப்புத் தொலி பாக்கறதே அபூர்ம்லா? அத்தனை அழகு அவ. அவ போன பிறகு வீட்ல என்ன இருக்கு அவ அடையாளமான்னு தேட வெச்சிட்டாளே பாதகத்தி. இந்தோ… என துணிப் பொட்டலத்தில் இருந்து ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டுப் பட்டையை எடுத்து நீட்டினான். சிரித்தான். ஒரு பொட்டைப் பிரித்து தன் நெற்றியில் ஒட்டிக் கொண்டான். நீ வேணா ஒண்ணு வெச்சிக்கோ. ஜோரா இருக்கும்.
எங்க போயிட்டாளோ? எப்பிடி அப்பிடி ஒரு முடிவு எடுத்தா? நான் தெரிஞ்சிக்கிட்ட செண்பகவல்லி இல்லை அவ. அது இப்பதான் எனக்கு உறைக்குது. அவள் எப்படின்னு நான் புரிஞ்சிக் கிட்டிருக்கணும். அதும்படி நான் நடந்துக்க முயற்சி பண்ணி யிருக்கணும். ஐய அவ கெடச்சதுமே நான் அந்தாக்ல மிதந்துட்டேன். இனி என் வாழ்க்கைல எல்லாமே சந்தோசம் தான்னு நெனைச்சிட்டேன். நான் அவ என்ன நினைக்கிறான்னு யோசிக்கவே இல்லியோ என்னவோ. அதைப் பத்தி கவலைப்படவே இல்லையோ என்னவோ. தப்பு பண்ணிட்டேனே ஈஸ்வரி… என தலையில் சின்னதாய் அடித்துக் கொண்டான்.
ஒரு வேகம் வந்தது எனக்கு. ஒருநாள்ப் பூரா அழுதுகிட்டு கெடந்திருக்கேன். கதவைச் சாத்திக்கிட்டு வெளியே வரவே இல்லை நான். அப்பறமா அட கோட்டிக்காரப் பயலே. உன் அழுகைக்கு என்ன அர்த்தம்? இப்ப அழுது என்ன பிரயோசனம்… கண்ணைத் துடைச்சிக்கிட்ட போது ஒரு வைராக்கியம் வந்தது. நான் முயற்சி பண்ணுவேன். அவளை எப்படியாவது திரும்பிப் பார்த்து அழைச்சிக்கிட்டு வருவேன். வா செண்பகவல்லி. உன்னை நான் நல்லா வெச்சிப்பேன். நான் அவளைத் தேடிப் புறப்பட்டேன்.
கால் போன திக்கு. மனம் போன போக்கு. யாராண்டையும் விசாரிக்க என்ன ,இருக்கு? சொல்லு என்ன இருக்கு, என்று காளியைப் பார்க்க திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டான். சிரித்தான். நாம ஆர்ட்டக் கேட்டாலும் நம்மள மேலும் கீழும் பார்க்கறாங்க. பாவமாப் பாக்கறது. இல்லாட்டி இளக்காரமாப் பாக்கறது. அவமானமா இருக்குது. அட என் தப்பு என்னா இருக்குது இதுல? எனக்குத் தெரிஞ்ச அளவு அவளை நல்லா வெச்சிக்கிட்டேன். ஆனால் என் சம்பாத்தியம் அவளுக்குப் பத்தல. என் ருசி அவளுக்குப் பத்தல. நான் என்ன செய்யறது? இதுக்கு மேல என்கிட்ட இல்லடா கண்ணா. திரும்ப அழுகை துளிர்த்தது கண்ணில். இவளால நான் என் குடியையே விட்டேன். செலவு கட்டுப்படி ஆவல்ல. கூட அவ இருந்தாளா,. அதைவிட போதை என்னா இருக்குது லோகத்துல. என்னா ஈஸ்வரி, பொம்பளைன்னாலே போதை தானே. ஹா, என்றான். யார் மேலயும் எது மேலயும் ரொம்ப பிரியம் வைக்கக் கூடாது பாத்துக்க. வெச்சா? ஒரு நா இல்லாட்டி ஒரு நா ஆப்பு நிச்சயம். ஹ்ரும் என்றான் நெஞ்சைத் தடவியபடி. சாப்பிட்டுர்லாமா?
துணிப் பொட்டலத்தை முடிச்சு பிரித்தான். உள்ளேயிருந்து ஒரு உணவுப் பொதிவை எடுத்தான். எப்ப எங்கே வாங்கினானோ. ஏ நீ சாப்பிட்டியா இவளே?.. என்றான். பாவம் எத்தனை பசியா இருப்பியோ. எத்தனை நாள்ப் பசியோ உனக்கு.. என்றான். என் பாடு தேவல… வா. வரியா. வந்து பக்கத்ல உக்காந்து ஒரு வாய் சாப்பிடுவே. சர்க்கரைப் பொங்கலும் அதுவுமா நல்லா சாப்பிட்டிருப்பே. இது எதோ ஒண்ணு… பசிச்சா சாப்பிடுவேன். இல்லாட்டி இதை விட்டெறிஞ்சிருவேன். அந்த இலையைக் கிழித்து கொஞ்சம் சோறு அதில் வைத்தான். ஹ்ம்… என்று சிறிது முனகினான். தண்ணி பாட்டிலை எடுத்து திறந்து வைத்துக் கொண்டான். அவன் வைத்ததற்கும் அதற்குள் பாட்டில் உள்ளே தண்ணி சிறிது குலுங்கியது.
ஆனா ஒண்ணு ஈஸ்வரி. இப்பிடி ஊர் ஊராத் திரியிறது… நல்லாதான் இருக்கு… என்றான். எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு, வேற வழியில்லையில்லா, என்றபோது தொண்டை அடைத்தது. வீட்ல இருக்க முடியாது. அவ கூட இருந்த வீடு. நான் அவளை விரும்பறேன். செண்பகவல்லி. நான் உன்னை விரும்பறேன். ஏன் நீ எனக்கு அப்பிடி ஒரு காரியம் பண்ணினே.  ஹா, என்றான். ஈஸ்வரி, எனக்குப் புரியல்ல. நான் ஏன் இன்னும் உயிரோட இருக்கேன்… என்றான். ஒரு வாய் தண்ணி குடித்தான். லேசாய்ப் புரையேறியது. என்னை யார் நினைக்கப் போறா, என்று சோகமாய்ச் சிரித்தவன்… ஈஸ்வரி, நீ நினைச்சியா? ஒருவாய்ச் சோறு போட்டுக் கொண்டான். ஊறுகாய் தேடித்தடவி எடுத்து கடித்துக் கொண்டான். புளிப்பான காரம் ஸ் என்று ஏறியது. தேள் கொட்டினாப் போல.
கொஞ்ச நேரம் பேசவில்லை. ஈஸ்வரி கால்மாற்றி உட்கார்ந்து கொண்டதை அவன் பார்க்கவில்லை. கிடுகிடுவென்று சாப்பிட்டு முடித்தான். அப்புறமும் பேசவில்லை. தண்ணி நிறையக் குடித்த களக் களக் சத்தம். வாயைத் துடைத்தபடி வெளியே பார்த்தான். எத்தனை அருமையான இரவு. இட்லிக்கு அரைத்த மாவு போல கெட்டியான ஒளி. கொழகொழத்து கை பிசுபிசுத்தா மாதிரி இருந்தது. வெளிச்சத்தில் இந்த இடம் இப்பிடிக் கிடக்கு. இருளில் எப்படி இருக்குமோ, என நி9னத்தான். பயந்து கிடக்குமோ. உலகமே ரெண்டு வகை. வெளிச்சத்தில் ஒரு வகை. இருட்டில் இன்னோரு வகை. சந்தோசம் என்பது வெளிச்சம். துக்கம் இருள். சந்தோசத்தில் லோகம் ஒரு வகை. வருத்தத்தில் எதிர் மாதிரி. எது உண்மையான லோகம்…  ஒரு நாடகமேடையில் போல இங்கேயிருந்து அங்கே அங்கேயிருந்து இங்கே என நடந்தான். இன்னோரு பீடி? வேண்டாம் என நினைத்தான். காலடியில் பாளம் பாளமாய்க் கிடந்தது திடல். ஓரிரு புற்கள் உள்ளே யிருந்து மூக்கு மயிராய் நீட்டிக் கிடந்தன. பனி விழுந்த ஈரம் காலில் தட்டியது. செருப்பில்லாமல் இருந்தான்.
திரும்பிக் கோவிலைப் பார்த்தான். யாரோ பெண். யாரது? சிவப்புப் புடவை. ஈஸ்வரி நீயா என்று கத்தினான். வளையல் சத்தம். யாரோ சிரித்தா மாதிரிக் கூட இருந்தது. கிட்டே போய்ப் பார்த்தான். யாரும் இல்லை. சில சமயம் ராத்திரி படுத்துக் கிடக்கறப்போ ஈஸ்வரி, என்று உள்ளே கர்ப்பகிரகத்தைப் பார்த்துச் சொன்னான். செண்பகவல்லி வந்து தலைமாட்டுல நிக்கிறா மாதிரிக் கூடத் தோணும். அவ எங்க வரப் போறா. எங்க போனாளோ. என்னவோ யோசிததா மாதிரி நிறுத்தினான். ஆனா… என்றான். என்னால ஏன் அவளை மறக்க முடியல? அவ என்னை எப்படியோ மறந்திட்டா. எப்பவோ மறந்திட்டா. என்னை விட்டு அவ போயிட்டா. சிறிது மௌனம். பெருமூச்சு விட்டான். செவப்பா அழகா இருப்பா. எனக்குக் கொடுப்பினை இல்ல.
உற்சாகம் பீரிடும் போது கெட்ட வார்த்தைகளை வாரி யிறைத்தபடி யிருந்தான் அவன். இப்போது எவ்வளவோ நிதானப் பட்டாப் போலிருந்தது. உற்சாகம் பிறரோடு பகிர வல்லதாகவும், துக்கம் தனக்குத் தானே மாத்திரமே பேசிக் கொள்வதாகவும் ஆகி விடுகிறது. அல்லது துயரம் உன்னை மௌனமாக்கி விடுகிறது. என்னை உனக்குப் புரியுதா ஈஸ்வரி, என்றான். எனக்குப் பைத்தியம் ஈஸ்வரி. ஆமா. அவ மேல பைத்தியம். இப்ப பைத்தியம் முத்திட்டது. இந்தப் பௌர்ணமி வெளிச்சம் எனக்குக் குறுகுறுன்னு இருக்கு. லேசா நெஞ்சு விம்முது. அட சனியனே நான் சந்தோசமா இருக்கேனா துக்கமா இருக்கேனா, அதே தெரியலியே. அப்ப என்ன? அப்ப நான் பைத்தியம்னு தானே அர்த்தம். அஹ்க். உரக்க ஒரு கெட்ட வார்த்தை சொன்னான்.
மண்டபத்துக்கு வந்து படுத்துக் கொண்டான். நேரம் என்ன தெரியவில்லை. நேரம் தெரிஞ்சி என்ன ஆவப் போவுது. பெரிய கலெக்டர் உத்தியோகம் பாழாப் போவுதா? எனக்கு என்ன ஆனா என்ன? என்னைப் பத்திக் கவலைப்பட ஆரிருக்கா?... நெஞ்சு ஏறியேறி இறங்கியது. அழாதடா என்றான் தனக்குள். அப்படியே ஒரு தரம் சந்நிதியைப் பார்த்தான். என்ன தோணியதோ. ஒரு தரம் கை குவித்து வணங்கினான். இன்னொரு கெட்ட வார்த்தை. நிலா மேகத்திற்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கலாம். அதுதானோ என்னவோ. சட்டென இருட்டு கொடுத்தது. சந்நிதிக்குள் பத்ரகாளி அவனுக்குத் தெரியவில்லை. கரும் பலகையில் எழுதிப் போட்டதை வாத்தியார் அழித்தாப் போலிருந்தது.
வெயில் வந்திருந்தது. பத்ரகாளி மீண்டும் மாளாத் தனிமைக்கு ஆளாக வேண்டி வந்தது. ஒலிகள் மெலிந்து ஒடுங்கி கரைந்திருந்தன. யாராவது கெட்ட வார்த்தையாவது பேசக் கூடாதா என்ற கணங்கள். ஒலி உயிரின் அடையாளம் அல்லவா. சந்நிதியில் இருந்து எழுந்து வெளியே வந்தாள். அவன் கிட்ட வந்து பார்த்தாள். அவன் எழுந்து கொள்ளவில்லை. மல்லாக்க அவன் கிடந்த கிடக்கை. அவன் எழ மாட்டான் என்றிருந்தது. அவன் விழிகள் திறந்திருந்தாலும் எதையாவது அவன் பார்க்கிறானா என்பதே ஐயம் தான். காட்சிகள் கண்ணுக்குள் நகரா உறைவு கண்டிருந்தன. காய்ந்த இலைச் சருகில் அவன் அவளுக்காக நேற்று வைத்த சாதம் எறும்பு அரித்துக் கிடந்தது. ஒலிகளைத் தொண்டைக்குள் அமுக்கித் தொங்குகிறது காண்டாமணி. அமைதி மீண்டும் அங்கே பாசி போல் கவிய ஆரம்பித்திருந்தது.

  •  storysankar@gmail.com / 97899 87842

Tuesday, October 3, 2017

எதற்காக எழுதுகிறேன்?
எம்.ஜி.சுரேஷ்
*
நீங்கள் என்னிடம் உங்கள் சுட்டு விரல் உயர்த்திக் கேட்கிறீர்கள்: ‘நீ எதற்காக எழுதுகிறாய்?’
இதற்கு நான் என்ன பதில் சொல்ல முடியும்?
‘நான் ஏன் எழுதுகிறேன் என்றால், அப்படிச் செய்யாமல் இருக்க என்னால் முடியவில்லை’ என்று சமத்காரமாகப் பேச நான் விரும்பவில்லை. அதே போல், ‘எனது வாழ்க்கை சொற்களால் ஆனது; ஒன்று நான் வாசித்த சொற்கள், இரண்டு நான் எழுதிய சொற்கள்’ என்று சார்த்தர் சொன்னது போல் கம்பீரமாகவும் என்னால் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், சார்த்தர் அளவுக்கு நான எழுதிக் குவிக்கவும் இல்ல, அவரைப்போல் படித்து முடிக்கவும் இல்லை. ‘வாழ்க்கையால் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞன் பதிலுக்கு வாழ்க்கையை பாதிக்க எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியே இலக்கியம். எனவே, என்னை பாதித்த வாழ்க்கையை, பதிலுக்குப் பாதிக்க நான் எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சியே எனது இலக்கியம்’ என்று நான் வசனம் பேசி வாதிட மாட்டேன். ஏனெனில், நான் எழுத்தாளன் மட்டுமே. புரட்சிக்காரன் அல்ல.
சரி, நான் என்னதான் சொல்லட்டும்.
எனக்கு இப்படிச் சொல்லத் தோன்றுகிறது. எதற்காக எழுதுகிறேன் என்பதற்கு முன்னதாக, நான் எப்படி எழுத வந்தேன் என்று என்னையே நான் கேட்டுக் கொள்வது சரியாக இருக்கும் என்று படுகிறது. ஆமாம். நான் எப்படி எழுத வந்தேன்?
அடிப்படையில் நான் ஒரு வாசகன். வாசிப்பது எனக்குப் பிடித்தமான காரியங்களில் ஒன்று. கறாராகச் சொல்லப் போனால் பிடித்தமான ஒரே காரியம் அதுவாகத்தான் இருந்தது. பள்ளிப்பருவத்தில் எனக்குப் படிக்கக்  கிடைத்தவை வார இதழ்கள் மட்டுமே. குமுதம், விகடன், கல்கி போன்ற பத்திரிகைகள் என்னுள் இருந்த வாசனை உயிர்ப்பித்தன. அவற்றில் வந்த சிறுகதைகள், தொடர்கதைகள் என்னை வசீகரித்தன. பின்னர், கசடதபற, கணையாழி போன்ற சிற்றிதழ்களின் பரிச்சயமும் கிடைத்தது. பலவிதமான எழுத்துகளை வாசிக்க வாசிக்க எனக்கு எழுத்தின் ருசி என்னவென்று தெரிந்தது. நிறையப் படித்தேன். நிறைய விவாதித்தேன். என்னுடைய அம்மா லக்‌ஷ்மியின் ரசிகை. நானும் லக்‌ஷ்மியின் வாசகன் ஆனேன். என் தாத்தா கல்கியின் ரசிகர். நானும் கல்கியின் வாசகன் ஆனேன். என் மாமா ஜெயகாந்தனின் ரசிகர். நானும் ஜெயகாந்தனின் ரசிகன் ஆனேன். பின்னர் நானே சுந்தரராமசாமி, கிருஷ்ணன் நம்பி, கி.ரா. என்று தேடிக் கண்டுபிடித்தேன். பல எழுத்தாளர்களை நேரில் பார்த்துப் பேசினேன். நா.பா., அகிலன், வல்லிக்கண்ணன், அசோகமித்திரன், ஞானக்கூத்தன், வண்ணநிலவன், இளவேனில் போன்ற பலர் என்னுடன் நேர்ப்பழக்கம் உள்ள இலக்கியவாதிகள். ஆனாலும், எனக்கு எழுதவேண்டும் என்று ஏனோ தோன்றியதே இல்லை. நான் அடிக்கடி சந்திக்கும் சில எழுத்தாளர்களில் இளவேனிலும் ஒருவர். அப்போது அவர் கார்க்கி என்ற மாத இதழை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.
ஒரு நாள் எழுத்தாளர் இளவேனில் தனது ‘கார்க்கி’ இதழுக்காக ஒரு சிறுகதை எழுதித் தருமாறு என்னைக் கேட்டார். என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ‘நிஜமாகவா கேட்கிறீர்கள்?’ என்றேன். ‘ஆமாம், ஏன் கேட்கிறீர்கள்? என்றார் அவர். ‘என்னை நம்பியா’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு, ‘ஒன்றும் இல்லை’ என்றேன். பின்பு எனது முதல் சிறுகதையான ‘இரண்டாவது உலகைத் தேடி’ யை எழுதினேன். சரியாக வந்த மாதிரிதான் தோன்றியது. எழுதியதை அவரிடம் கொடுத்தேன். படபடப்பாக உணர்ந்தேன். பின்னர் அதைப்பற்றி மறந்துவிட்டேன்.  அவரிடம் அது பற்றிய அபிப்பிராயம் எதையும் நான் கேட்கவில்லை. அவரும் சொல்லவில்லை. ஒரு வேளை, கதை அவருக்குப் பிடிக்காமலிருந்து, முகதாட்சண்யத்துக்காக, ‘பிடித்திருக்கிறது’ என்று பொய் சொல்லும் தர்மசங்கடத்துக்கு அவரை ஆளாக்க வேண்டாம் என்று நினைத்தேன். அடுத்தவாரமே கார்க்கி இதழ் வந்தது. அதில் என் சிறுகதை முதல் பக்கத்தில் வெளியாகி இருந்தது. இப்படித்தான் நான் எழுத வந்தேன்.
‘கதை நன்றாக வந்திருக்கிறது. தொடர்ந்து எழுதலாமே’ என்றார் அவர். அப்போது நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விவரிக்க முடியாது. அதற்கு முன்னால் நா.பா கேட்டதற்கிணங்க தீபம் இதழில் புதுக்கவிதை ஒன்றைக் கொடுத்திருந்தேன். அது 1970 ஆண்டு தீபம் இதழில் பிரசுரமாகி இருந்தது. சிறுகதை என்று பார்த்தால் கார்க்கியில் எழுதியதுதான் முதல். அந்தக் கதையை வாசித்த நிறையப்பேர் பாராட்டினார்கள். எனக்கும் எழுத வருகிறது என்பது எனக்கே ஒரு புதிய செய்தியாக இருந்தது. அந்த நேரத்தில் நான் புதுக்கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். தீபம், கணையாழி, மற்றும் பல சிற்றிதழ்களில் அவை பிரசுரமாகிக் கொண்டிருந்தன. இப்போது ஒரு கதை பிரசுரமானதும் கவிதை எழுதுவதை நிறுத்திக் கொண்டேன். தொடர்ந்து சிறுகதைகள், குறுநாவல், நாவல் என்று கிளை பரப்பினேன். எனது ஆதர்ச எழுத்தாளர்களான க.நா.சு., ஜெயகாந்தன், தி.ஜானகிராமன்  ஆகியோருக்கு என் எழுத்து பிடித்திருந்தது என்பது ஒரு விசேஷம். அந்த அங்கீகரிப்பு என்னை மேலும் தொடர்ந்து எழுதுமாறு செய்தது. முதலில் கவிதை எழுதினேன். அதற்கு அங்கீகாரம் கிடைக்காததால் அதை விட்டுக் கதைகள் எழுதினேன்.
ஆக, அங்கீகாரத்துக்காகத்தான் நான் எழுதுகிறேனோ?
ஏன் கூடாது? அதற்காகவும்தான் எழுதுகிறேன்.
இந்தத் தருணத்தில், நானும் என்னையே கேட்டுக் கொள்கிறேன், ‘எதற்காக எழுதலானேன்? பிறர் எழுதச்சொல்லித் தூண்டியதால் மட்டுமா? ஒருவேளை பிறர் என்னை எழுதச்சொல்லிக் கேட்காமல் இருந்திருந்தாலும் நான் எழுத ஆரம்பித்திருப்பேனோ என்று கூட தோன்றுகிறது.
முதலில் ஒருவர் சொன்னதன் பேரில் எழுத ஆரம்பித்தாலும், அதன் பிறகு யாரும் சொல்லாமலே தொடர்ந்து எழுதவும் செய்கிறேனே, அது ஏன்?
ஆசை. எழுதும் ஆசை. மனசுக்குள் முட்டி மோதும் விஷயங்களை வெளியே கொட்டத்துடிக்கும் ஆசை. பின்பு, அதற்குச் சாதகமான எதிர்வினைக்கான தாகம் ஏற்படும் போது அந்தத் தாகம் தீரப் பாராட்டல்களைப் பருக ஆசை. பாராட்டுகள் வர வர தாகம் தீர்ந்து விடுவதில்லை என்பது ஒரு வினோதம். பாராட்டப் பாராட்ட தாகம் தீர்வதற்கு மாறாக வளர்கிறது. யாராவது என் எழுத்துகளைக் கவனிக்கிறார்களா என்று மனக்குறளி கூர்ந்து கவனிக்கிறது. யராவது கவனித்துவிட்டால் போதும், காய்ந்த மரத்தில் தீ பற்றிக் கொள்வதைப் போல், புறக்கணிக்கப்படும் தருணங்களில் எனக்குப் பிறரின் கவனத்தைக் கவரும் ஆசை பற்றிக் கொள்கிறது. தொடர்ந்து எழுதுகிறேன். பாராட்டுகள் தொடர்கின்றன. விருதுகள், பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப்படுதல் போன்ற கௌரவங்கள் தொடர்கின்றன. என்னை மேலும் மேலும் எழுதத் தூண்டுகின்றன. இதற்காகவும் எழுதுகிறேன்.
வாசிப்பு நமக்குப் புதுபுது இலக்குகளை நிர்ணயிக்கின்றன. ஜெயகாந்தனை வாசித்தபோது அவர் மாதிரி எழுத வேண்டும் என்பது இலக்காக இருந்தது. பின்பு, உலக இலக்கியங்கள் பரிச்சயமான போது, அவர்கள் ரோல் மாடல்களாக இருந்தார்கள். பின் நவீனத்துவம் அறிமுகமானபோது இதாலோ கால்வினோ, டொனால்ட் பார்தல்மே, உம்பர்த்தோ எக்கோ போல் எழுத ஆசை வந்தது. இலக்குகள் மாற, மாற வேறு வேறு மாதிரி எழுதிப்பார்ப்பதும் நேர்ந்து விடுகிறது. இதனால் புது மாதிரி எழுத வேண்டியதாகி விடுகிறது. . ஏற்கெனவே எழுதியதில் வரும் திருப்தியின்மை மேலும் மேலும் எழுத வைக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இதற்காகவும் எழுதுகிறேன்.
சரி,இதனால் எப்போதுமே எழுதிக்கொண்டே இருக்கவும் முடியுமா?
முடிவதில்லைதான். சில சமயங்களில் எழுதவும் செய்கிறேன் பல சமயங்களில் எழுதாமலும் இருக்கிறேன். அது எதனால்?
யோசித்துப் பார்க்கையில் ஒரு விஷயம் புலப்படுகிறது. எழுத்து என்பது சொற்களால் மட்டுமல்ல மௌனங்களாலும் ஆனது. சொற்களுக்கு இடையே நிலவும் மௌனங்கள். எழுதுவது சொற்களை உருவாக்குதல். எழுதாமல் இருப்பது மௌனங்களை உருவாக்குதல். இரண்டுமே எழுத்தின் பாற்பட்டவை.
ஏதோ ஒரு உந்துதலின் விளைவாக எழுத வருகிறார்கள். சிலர் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்கள். சிலர் இடையிலேயே விட்டு விடுகிறார்கள். ஃபிரெஞ்சுக் கவி ரிம்பாட் தனது பத்தொன்பதாவது வயதிலேயே எழுதுவதை நிறுத்திக் கொண்டான். மௌனி இருபத்தைந்து சிறுகதைகளுக்கு மேல் எழுதவில்லை. ஜெயகாந்தன் எழுபதுகளுக்குப் பிறகு சுமார் நாற்பதாண்டுக்காலமாக எழுதாமல் இருந்தார். ‘புயலில் ஒரு தோணி’ ப. சிங்காரம் தனது இரண்டு நாவல்களுக்குப் பிறகு எழுதுவதை விட்டுவிட்டார். இவர்களெல்லாம் பெரிய சாதனையாளர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள். அப்படியும், இவர்களெல்லாம் ஏன் தங்கள் பிரதிகளை எழுத வந்தார்கள். அதே போல்  ஏன் பின்னர் எழுதாமல் நிறுத்திக் கொண்டார்கள்? எழுதியவரை போதும் என்று தோன்றியிருக்கலாம். அதில் தவறில்லை. அது ஒரு விதமான மௌன நிலை என்று படுகிறது.
மௌன நிலையில் இருப்பதனால் அவர்கள் எழுதவில்லை என்று சொல்ல முடியுமா என்ன?
இப்போதும் கூட நான் என் கதைகளை முதல் வரி முதல் கடைசிவரி வரை,- ஏன் கடைசிச் சொல் வரை - மனசாலேயே எழுதிப் பார்த்துவிடுகிறேன். அதன் பின்னரே காகிதத்துக்கு பெயரக்கிறேன். அனேகமாக என் மனதில் இருந்த எல்லாவற்றையும் பெயர்த்து விடுகிறேன். ஒரு சில விஷயங்கள் இந்தப் பெயர்த்தலின் போது கை நழுவிப் போய் விடுவதும் உண்டு. அவற்றை மீண்டும் மீட்டெடுத்துப் பிரதியில் சேர்ப்பது ஒரு மூச்சு முட்டும் அனுபவம்.
 ஒரு விஷயம் புலப்படுகிறது. எழுத்தாளர்கள் எழுதும்போது செய்வதைப் போலவே, எழுதாதபோதும் ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறார்கள். அது சிந்திப்பதும், சிந்தித்ததை அரூபமாக எழுதுவதும். அதாவது, ஸ்தூலமாகக் கைகளால் எழுதாத போது, அரூபமாக மனதால் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை. நாம் எல்லோருமே இப்படித்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பது நிதர்சனம். ஒரு எழுத்தாளனுக்கு மூளைச்சாவு வரும் வரை இந்த இயக்கம் இருந்துகொண்டே இருக்கும்.
ஆடிப்பழகிய கால்கள் ஆடாமல் இருக்க முடியாது. அது போல் எழுதப் பழகிய கைகளால் எழுதாமல் இருக்க முடியாது. ஒருவன் ஸ்தூலமாகக் கைகளால் எழுதினாலும், அல்லது அரூபமாக மனதுக்குள் எழுதினாலும் அவன் எழுதிக் கொண்டிருப்பவனே. எனவே, எழுதாமல் நிறுத்திக் கொண்டவர்களும் மனசுக்குள் எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களே. ஒருவேளை, எதிர்காலத்தில் நான் எழுதுவதை நிறுத்திக்கொண்டால், அப்போது ‘எதற்காக எழுதாமல் இருக்கிறேன்’ என்|று பதில் சொல்லுமாறு என்னிடம் கேள்வி கேட்கமாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

<><><><><> 
18 09 2014
அன்னம் விருது
பெறும் எம்.ஜி. சுரேஷ்

எஸ். சங்கரநாராயணன்
(இலக்கிய வீதியால் படிக்கப்பட்ட தகுதியுரை)

எம்.ஜி. சுரேஷின் நாவல்கள் நூதனமான புனைவுகளின் வழியே மனித இருப்பு குறித்த ஆழமான விசாரணையைக் கோருகின்றன. ‘சோதனை முயற்சி நாவல்‘ என்றாலே வாசிக்கச் சிக்கலானது என்ற பிம்பத்தைத் தன் இயல்பான கதை கூறு திறத்தால் சரித்தவர் எம்.ஜி. சுரேஷ். வரலாற்றுக்குள் புனைவையும், புதிய தொன்மங்களையும், தொன்மத்துக்குள் சமகால அரசியலையும் வண்ணப் பொலிவுடன் மிளிரவைத்தவர் இவர். பின் நவீனத்துவம் என்ற எதிர் கோட்பாட்டை தனது எளிமையான உரையாடலின் மூலம் தெளிவான புரிதலுக்கு வழிவகுத்தவர் சுரேஷ்.  இவரது எழுத்தை மத்திம எழுத்து என்று வகைப்படுத்தலாம். தீவிர எழுத்தைப் போல் மூச்சுத் திணற வைக்காத, அதேசமயம், வணிக எழுத்தைப் போல் வீரியம் நீர்த்துப் போகாத எழுத்து இவருடையது. எழுத்தின் பயன் வாசிக்க சுவாரஸ்யமானதாகவும், கடைசிவரை வாசகனைக் கூட்டிச் செல்கிறதாகவும் இருக்க வேண்டும், கடைசி வாசகனையும் அது சென்றடைய வேண்டும், என்பது இவரது கோட்பாடு.
1971ஆம் ஆண்டு இவரது முதல் எழுத்து தீபம் இதழில் பிரசுரமானது. அதுமுதல் தொடர்ந்து கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை, நாவல், திறனாய்வு, இலக்கியக் கோட்பாடுகள் என்று இவரது இலக்கியப் பணி நாற்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக நிகழ்ந்து வருகிறது.
இவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு 1981 ஆம் ஆண்டு வெளியானது. அதைப்பற்றி கணையாழி இதழ் ‘இலக்கிய ஆர்வம் மிகுந்த ஓர் இளம் எழுத்தாளரின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு. மிக விரிவான தளம். தீவிரம் மிகுந்த சம்பவங்கள்’ என்று குறிப்பிட்டது. இந்து ஆங்கில நாளிதழ் ‘பேனாவில் ஒரு பூந்தோட்டம்’ (Garden in a pen) என்று புகழ்ந்தது.
அதைத் தொடர்ந்து இவரது மூன்று குறுநாவல்கள் - ‘விரலிடுக்கில் தப்பிய புகை’, ‘தாஜ்மஹாலுக்குள் சில எலும்புக்கூடுகள்’, ‘கான்க்ரீட் வனம்’. ஆகியன வெளியாயின. க.நா.சு ‘கான்க்ரீட் வனத்தைப் பற்றித் தனது முன்னுரையில், ‘எம்.ஜி.சுரேஷின் நடையும் பாஷையும் அவருக்கே சொந்தமானவையாக இருக்கின்றன. பாரதியாருடையதைப் போல் தெளிவாகவும், வேகத்துடனும் வலுவுடனும் காணப்படுகின்றன. புதுமைப்பித்தனிடம் உள்ள சிடுக்கு முடிச்சுகளோ, ஜெயகாந்தனிடம் உள்ள கொள்கைக் குதிரையேறுதலோ இவரிடம் இல்லை’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அதன்பிறகு க.நா.சு அவ்வப்போது வெளியிடும் இலக்கியவாதிகளின் பட்டியலில் எம்.ஜி.சுரேஷின் பெயரும் சேர்ந்து கொண்டது.
தொண்ணூறுகளில் பின் நவீனத்துவம் என்ற சொல்லாடல் தமிழுக்கு அறிமுகமாயிற்று. ஆல்பர்ட், தமிழவன், எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி, நாகார்ஜுனன், நோயல் ஜோஸப் இருதயராஜ், க. பூரணசந்திரன், அ.மார்க்ஸ் போன்றோர் தமிழில் பின் நவீனத்துவம் சார்ந்த உரையாடலைத் துவக்கி வைத்தனர். தொடர்ந்து ரவிக்குமார், பொ. வேல்சாமி, ரமேஷ்-பிரேம், சாரு நிவேதிதா போன்றோர் பின் நவீனவாதிகளாக அறிமுகமானார்கள்.
அப்போது பின் நவீனத்துவம் என்பது தடி எடுத்தவன் தண்டல்காரன் என்கிற மாதிரி இருந்தது. நாகார்ஜுனன் பின் நவீன மதகுரு போல் தன்னைக் கருதிக்கொண்டு பிறரிடம் ஹிட்லர் போல் நடந்து கொண்டார். ரமேஷ்-பிரேம், சாரு நிவேதிதா பொன்றோர் பின் நவீனத்துவம் என்பது குடும்பக் கலைப்பு, பாலியல் புரட்சி, ஓரினப்புணர்ச்சி என்று அறிவித்தனர். அ. மார்க்ஸ், ந. முத்துமோகன் போன்றோர் பின் நவீனத்துவத்தை மார்க்ஸீயத்தின் விடுபட்ட கண்ணியாகப் புரிந்து கொண்டனர்.
தான் உள்வாங்கிக் கொண்ட விஷயத்தை நேரடியாக வெளிப்படுத்தாமல் புனைகதைகள் வாயிலாக வெளியிட எம்.ஜி.சுரேஷ் விரும்பினார். அவரது ‘அட்லாண்டிஸ் மனிதன் மற்றும் சிலருடன்‘ என்ற நாவல் மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்றது. காலச்சுவடு இதழ் ஒழுங்கு செய்த தமிழ் இனி 2000 மாநாடு வெளியிட்ட மலரில், ‘இருபதாம் நூற்றாண்டு உலகத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் கடந்த ஐம்பதாண்டுகளில் வெளியான பத்து சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று அட்லாண்டிஸ் மனிதன்’ என்று ஆவணப்படுத்தி உள்ளது. அந்த நாவலுக்கு திருப்பூர் தமிழ்ச் சங்க விருது கிடைத்தது.
நான்காவது நாவல் 37. இந்த நாவல் எட்டயபுரம் பாரதியார் நினைவுப்பரிசைப் பெற்றது ஐந்தாவது நாவலான ‘யுரேகா என்றொரு நகரம்’ தமிழ்ச்சூழலில் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது.
இவரது ஐந்து நாவல்களுமே சோதனை முயற்சிகள் எனலாம். க்யூபிஸம், தன்பெருக்கி, தோற்ற நிலை மெய்ம்மை, போன்ற வடிவங்களில் இந்த நாவல்கள் உருவாக்கப் பட்டுள்ளன. இன்று இவை அனைத்துமே தமிழின் முக்கியமான பின் நவீன நாவல்களாக எல்லோராலும் அடையாளப்படுத்தப் படுகின்றன. 37 என்ற நாவலுக்கு உயிர்மை இதழ் திருச்சியில் விமர்சனக் கூட்டம் நடத்தியது. அப்போது அங்கு பேசிய நோயல் ஜோஸப் இருதயராஜ் 37 நாவல் ஒரு பின் நவீன தமிழ்ப் பிரதி என்று குறிப்பிட்டார். எம்.ஜி.சுரேஷை அமெரிக்கப் பின் நவீன எழுத்தாளரான கர்ட் வானேகட்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.
      பிற்காலங்களில் ‘பின் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன? என்ற நூலை எம்.ஜி.சுரேஷ் எழுதியபோது, ‘இந்த நூல் ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு முன் வந்திருந்தால் பின் நவீனத்துவம் பற்றிய குழப்பம் இல்லாமல் போயிருக்கும். தமிழ்ச் சிந்தனைப் போக்கில் ஒரு மாற்றம் இருந்திருக்கும்’ என்று சுந்தரராமசாமி பலரிடம் குறிப்பிட்டார். ’பின் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன’ என்ற நூல் ஏலாதி இலக்கிய விருது பெற்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
      தமிழ் சினிமாவில் இருக்கும் இலக்கிய ஆர்வலர்கள் கண்களில் எம்.ஜி. சுரேஷ் பட்டதன் விளைவாக அவரது சினிமாப் பிரவேசம் நிகழ்ந்தது.
      திரைப்பட இயக்குனர்கள் சக்தி-கண்ணன், சந்தானபாரதி, தங்கர் பச்சான், எஸ்.பி. ஜனநாதன் போன்றோர் இவரோடு தொடர்பு கொண்டனர். இதனால் இவர்களது படங்களில் கதை விவாதங்களில் கலந்து கொள்ளவும், தொடர்ந்து அந்தப் படங்களில் உதவி இயக்குநர், அஸோஸியேட் இயக்குனர் போன்ற வாய்ப்புகளும் கிடைத்தன. இளையபாரதி இயக்கிய ’தென்பாண்டிச்சிங்கம்’, சவீதா இயக்கிய ‘வேரில்லாத மேகங்கள்’, ‘என் கண்ணின் பார்வை அன்றோ’  போன்ற தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் உதவி இயக்குநராகப் பணிபுரிந்துள்ளார்.
      இவரது இலக்கிய சேவையை கௌரவிக்கும் விதமாக, தமிழக அரசு இவர் மகளுக்கு பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்க இலவச இருக்கை வழங்கி கௌரவித்தது. மத்திய அரசு இவரை திரைப்பட சான்றிதழ் வழங்கும் துறையில் (central board of film certification) ஆலோசகராக நியமித்தது.
2001ஆம் ஆண்டு பன்முகம் என்ற பெயரில் வெளி வந்த ஒரு காலாண்டு இதழுக்கு ஆசிரியராக இருந்தார். ஐந்தாண்டு காலம் வெளி வந்த அந்த இதழ் தீவிர இலக்கியம், பின் நவீனத்துவம் போன்ற சிந்தனைகளுக்கு தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டது.
எம்.ஜி. சுரேஷின் படைப்புகளை  முனைவர் பட்டத்துக்கான ஆய்வுக்காக மாணவர்கள் எடுத்து வருகின்றனர்.. கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த திருமதி சர்மிளாதேவி என்பவரும், பாண்டிச்சேரி பல்கலைக் கழகத்தைச் சேர்ந்த திரு மனோ மோகன் என்பவரும் எம்.ஜி சுரேஷின் படைப்புகளை ஆய்வு செய்து முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளனர்.
எம்.ஜி. சுரேஷ் இதுவரை 22 நூல்கள் வெளியிட்டுள்ளார். புனைவிலக்கிய வாதியாகவும், கட்டுரையாளராகவும், விமரிசகராகவும் தனித்தனியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, கவனம் பெறத்தக்க படைப்பாளி எம்.ஜி. சுரேஷ். உலக இலக்கியப் போக்குகளை உற்று கவனித்து தமிழில் அதன் சாத்தியப்பாடுகளை ஓயாது சிந்தித்தும், அதைப்பற்றி கட்டுரைகளாகவும், புனைவாகவும் தொடர்ந்து தமிழ் வாசகர்களை கவன ஈர்ப்பு செய்து வருகிறார் அவர். தான் இயங்கும் அத்தனை துறைகளிலும் இப்படி முத்திரை பதித்த வேறு எழுத்தாளர் இல்லை.
 இவருக்கு அன்னம் விருது வழங்கி கௌரவிப்பதில் இலக்கிய வீதியும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ஸ்வீட்சும் பெருமை கொள்கின்றன.

·       

Sunday, September 10, 2017


Short story நன்றி குமுதம் தீராநதி செப்டம்பர் 2017
ILLUSTRATION jeeva 


மூன்று
கோர்ட் ஊருக்குத் தள்ளி இருந்தது. அத்தனை பெரிய அத்துவான வெளியில் தனியே ஒரு கட்டடம். ஏரிக்குள் லாரி லாரியாய் மண் அடித்து மேடாக்கிக் கட்டியிருந்தார்கள். இரவு ஏழரை எட்டுக்கு மேல் நடமாட்டம் வற்றி விடும். அத்தனை பெரிய மைதானமே ஜிலோன்னு கிடக்கும். அதென்னவோ வெள்ளைக்காரன் யோசனை, அரசாங்கக் கட்டடங்கள் என்றால் செவேல்னு இருக்கிற சம்பிரதாயம். தூரத்தில் இருந்து பார்க்க அந்தக்கால கேவா கலர் திரைப்படம் போல. அலிபாபா நாற்பது திருடர்கள்… இது திருடர்களை விசாரிக்கிற இடம். கோர்ட்.
நீள வராந்தாக்கள். பத்திருபது அறைகள். வழக்குகள் நடைபெறும் ஆறு ஏழு அறைகள். சிவில் கோர்ட். கிரிமினல் கோர்ட். ஃபேமிலி கோர்ட், என வர்க்கங்கள். ஒவ்வொரு வராந்தாவின் மூலையிலும் எர்கூலருடன் ஜில்லென்ற தண்ணீர். தம்ளருக்கு சங்கிலி போட்டிருக்கும். நோட்டிஸ் போர்டு. கண்ணாடிக்குள் அந்த வாரம் எந்தெந்த வழக்குகள் விசாரணைக்கு வருகின்றன என பட்டியல். அதன்படி எல்லாருக்கும் சம்மன் அனுப்பி யிருப்பார்கள். அறைகளுக்கு உள்ளே எட்டிப்பார்த்தால் நீதிபதி அமரும் மேடை. மேசை நாற்காலி எடுப்பாய்த் தெரியும், கல்லாவில் ஓட்டல் முதலாளி போல. வாதி பிரதிவாதிகளை விசாரிக்க அவர்களுக்கு ஒரு கூண்டு. ஒரே கூண்டுதான். நீதிக்கு முன் அனைவரும் சமம்தானே.
வக்கீல்மார் உட்கார நாற்காலிகள் போட்ட நீண்ட மேசை. பேப்பர் வைத்து அதில் எழுத முடியாத அளவு சொரசொரப்பான மேசை. ஆம்பளை மேசை. ஏனெனில் அதற்கு டிராயர் உண்டு. மேல்பட்டைகள் ரெண்டும் இடைவெளி விட்டு ஓட்டை கோடு போல, வகிடு போல தெரியும் மேசை. எதாவது நோட்டை வைத்து அதன்மேல் பேப்பர்வைத்து எழுதுவார்கள். பெரும்பாலும் கையெழுத்துப் போடுவார்கள். வழக்குக் காகிதங்களை நீளவாக்கில் மடிக்கிறார்கள். கோர்ட் காகிதங்களில் வைக்கும் சீல்களுக்கு நீலம் கருப்பு சிவப்பு பச்சை என தினுசு வண்ணங்களும் உண்டு. அதற்கேற்ற அர்த்தங்களும் இருக்கலாம். மேசையில் கட்டு கட்டாக ரப்பர் பேண்ட் போட்ட வழக்குக் காகிதங்கள். அன்றைக்கு விசாரணைக்கு வரும் வழக்கு அடுக்குகள் அவை. மற்றவை அதோ மூலையில் இருக்கிற மர பீரோவில் பூட்டுபோட்டு, எட்டு போல் பூட்டி, பத்திரமாய் இருக்கின்றன. காயடிக்கப்பட்ட மாடுகளின் விரைகள் போல் தொங்கும் பூட்டுக்கள்.
சன்னலோர மூலையில் ஒரு பியூன். அவன் உட்கார ஸ்டூல். பியூன்களுக்கு நாற்காலி கிடையாது. எதிரே ஒரு பாடாவதி மேசை. அங்கங்கே மை சிந்திக் கிடக்கும். ஓரத்தில் மைகளைத் துடைத்த கைக்குட்டை அளவு கந்தல் துணி. சன்னல் ஒட்டி ஒரு பசைச் சட்டி இருக்கும். பியூன்களுக்கு விநோதமான தலைப்பாகை, விரைத்த வெள்ளை உடை, சட்டைக்குப் பூணல் போல குறுக்குப் பட்டி உண்டு. அத்தனை கெட்டியான வெள்ளை உடை ஸ்டார்ச் போட்டுத் துவைத்ததில் அரிப்பு தரும். இருக்கிற வெயிலுக்கு உள்ளே புழுங்கும். வழக்கு துவங்க, பியூன் வாதி பிரதிவாதிகளை ஏனோ மூணு முறை கூப்பிடுகிறான். எப்பவோ ஒரு செவிடன் வழக்கு தொடுத்திருக்கலாம். பார்வையாளர்களுக்கு தனி பெஞ்சு உண்டு. பார்வையாளர் கூட்டத்தில் வழக்கு போகும் போக்கு பற்றி சலசலப்பு வந்தால் நீதிபதி மேசையைத் தட்டுகிறார். பனங்காட்டு நரி அவர்.
எதற்கு சுத்தியல் அவர் வைத்திருக்கிறார் என்பது அப்பதான் நமக்கே புரிகிறது.
கோர்ட்டுக்கு என சில சம்பிரதாயங்கள் வேடிக்கையானவை. கருப்பு கோட் அசைய சினிமாப் பிசாசுகளாய் அலையும் வக்கீல்கள். நீதிபதி தலைக்கு சில சமயம் செயற்கை முடி அணிகிறார். கரிகால் சோழன் கதை வெள்ளைக்காரனுக்கு எப்படித் தெரிந்ததோ. அவர் மேசைக்கு நேர் கீழே, மேடையை ஒட்டி ஒரு டைப்பிஸ்ட். கோர்ட் நடைமுறைகளை அவர், கோர்ட் நடக்க நடக்க தடதடவென்று தட்டச்சு செய்கிறார். மர மாடிப்படியில் யாரோ உருண்டு விழுகிறாப் போலக் கேட்கிறது. எப்பவுமே அவர் சற்று எரிச்சலுடனும் வாழ்க்கை சார்ந்த அலுப்புடனும் காணப்படுகிறார். வாழ்க்கை அத்தனை சுலபமானதல்ல என அவர் நினைப்பது போல் தெரிகிறது. விசாரிக்கப்படும் வழக்குகளால் அப்படி நினைக்கிறாரா, அவரது குடும்ப வாழ்க்கையே சற்று இம்சையில் உள்ளதா என தனியே பிரிப்பது கடினம். ரெண்டுமே இருக்கலாம்.
மாலை நாலரை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கோர்ட் நடைமுறைகள் முடிந்து விடும். நீதிபதிகள் கிளம்பி விடுவார்கள். நீதிபதிகளுக்கு தனி குவாட்டர்ஸ் உண்டு. தினசரி அவர்களை அழைத்துவர வாகனம் உண்டு. கோர்ட் முடிந்தும் அரை மணி நேரம் வரை அந்த எழுத்தருக்கு வேலை இருக்கலாம். வாதி அல்லது பிரதிவாதி அவரிடம் எதும் கையெழுத்தில் வாங்கிச்செல்ல காத்திருக்கலாம். வாய்தா பெற்ற வழக்குகளோ, வேறு யாருக்காவது சம்மன் அனுப்புதலோ என வக்கீல், அல்லது வழக்குக்காரர் பிரதி வாங்கிக்கொள்ள காத்திருப்பார்கள். தட்டச்சர் கையெழுத்து இட்டுத்தர பியூன் அதை வாங்கி சாப்பா வைத்துத் தர அவனுக்கு பக்ஷீஸ் உண்டு. அவர்களிடம் அவர், தட்டச்சர் பெரும்பாலும் சலித்துக்கொண்டே வேலை செய்கிறார். பியூன்கள் நீதிபதி இருக்கிற நேரம் தவிர மற்ற நேரம் வெளியே எங்காவது சுற்றப் போய்விடுகிறார்கள். எக்ஸ்ட்ரா வருமானம் வரும் நபர்கள் எல்லாருக்கும் கெட்ட பழக்கங்கள் சேர்ந்து கொள்கின்றன. சொந்தக் காசுக்காரன் என்றால் ஒரு மனைவியையே திருப்திப் படுத்த முடியாமல் திண்டாட வேண்டியிருக்கிறது.
ராத்திரி வேளையில் கோர்ட்டுக்கு போலிஸ் பந்தோபஸ்து உண்டு. என்றாலும் எவன் அங்க வந்து திருடப்போகிறான், என்ற அலட்சியத்தில் ரிடையர் ஆகிற வயதிலான போலிஸ்காரர்கள் அங்கே அந்தவேலையை விரும்பி வருகிறார்கள். ஓட முடியாதவர்கள். அல்சர் போன்ற அஜீர்ணக் கோளாறுகள் அவர்களுக்கு இருக்கின்றன. கோர்ட் வளாகத்துக்கு வெளியே கோவில் திருவிழாவுக்குக் கடைபோட்டாப் போல இங்கேயும் திடீர் தோரணைக் கடைகள் உண்டு. தட்டச்சு எந்திரங்கள், கணினிகள், ஒளிநகல் எடுக்கும் கடைகள். ஒரு மேசை, ஒரு நாற்காலி, ஒரு தட்டச்சு எந்திரம் என சில எளிய கடைகள். மேசை நாற்காலி என்றே இல்லாமல் வராந்தாவிலேயே அமர்ந்துகொண்டு மனு எழுதித்தர காத்திருக்கும் நபர்கள். அவர்கள் ஏனோ சட்டைப் பையில் ரெண்டு மூணு பேனா வைத்திருக்கிறார்கள். மனு எழுதச்சொல்லி கேட்டுவரும் நபர்களை அவர்கள், இந்த மூஞ்சியா இந்த மூஞ்சியா, என பசித்த நாயாய்ப் பார்க்கிறார்கள்.
அதிகபட்சம் இரவு எட்டு மணி. அதற்கு மேல் வளாகமே வெறிச்சோடி விடும். ஊருக்குள் அழைத்துப் போகிற கடைசி டவுண்பஸ் ஆறரையோடு சரி. முதல் பஸ் காலை ஒன்பதரை. மற்ற நேரம் அங்கே வர ஆட்டோ தான். மத்த நேரம் அந்தப் பெரிய வளாகம் மொத்தமுமே தனிமைப்பட்டு விடும். வராந்தா விளக்குகள் விடிய விடிய எரிந்தபடி யிருக்கும். என்றாலும் பயமின்றி பெருச்சாளிகள் நடமாடும். மனித அரவங்கள் இல்லை என்றாலே அவை உற்சாகப்பட்டு விடுகின்றன. அந்த வெறுமையும் தனிமையும் புதிதாய்ப் பார்க்கையில் சற்று பயமாய் இருக்கும். இப்படி அத்துவான வெளி பிரம்மாண்டங்களில் தான் பேய் பற்றிய கற்பனைகள் உருவாகின்றன. செக்யூரிட்டி போலிஸ் என இங்கே இரவுவேலைக்கு வர்றாட்கள் அதனால்தான், சற்று தைரியப்படுத்திக் கொள்ள, லாகிரி வஸ்துக்கள் பழகிக் கொள்கிறார்கள். முனகியபடி எதாவது மூலையில் அவர்கள் புரண்டு கொண்டிருப்பார்கள்.
ஒருமுறை சனி ஞாயிறு என இரு விடுமுறை நாட்கள் அமைந்த சமயம், தெருநாய் ஒன்று கோர்ட் உள்ளே எப்படியோ மாட்டிக்கொண்டது. வெள்ளி இரவு கவனிக்காமல் அதை உள்ளே வைத்துப் பூட்டியிருந்தார்கள். எப்படியோ அது சமாளித்திருக்கிறது. சனி இரவு. அதற்குப் பசி தாளவில்லை. இரவுப்பணி காவல்காரர் வந்து பாயை உதறி விரிக்… உள்ளேயிருந்து சத்தம். யாரோ இளம்பெண் அழுகிறாப் போன்ற ஊளை. கதவைப் பிறாண்டி பிறாண்டி சத்தங்கள். துள்ளிவிட்டார் அவர். ஒற்றை ஓட்டம். அலறி வயர்லெஸ்சில் பதறிப் பதறிப் பேசினார். ஸ்ஸார்…பேய் சார்… எங்கய்யா? கோர்ட்ல… என்னய்யா உளர்றே? இல்ல சார். கேஸ் தோத்துப்போன யாரோ பெண் பிள்ளைதான்… தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு… காவல்துறை ஜீப்பில் வந்தது. ஆமாம். உள்ளேயிருந்து அழுகையாய் அவல ஊளை. அரைமணி நேரம் அப்படியே விவாதங்கள். ஒருத்தர் தைரியமாய், அந்த அறைச்சாவியை வரவழைத்துத் திறந்தால், வள் வள் என்று வெளியே ஓடியது நாய். கடும் பசி அதற்கு.
காலை பதினொரு மணி என்றால் முழுப் பரபரப்பாக இயங்கும் வளாகம் அது. சைக்கிளில் டீ விற்று உற்சாகமாய்த் திரிவார்கள். முடிச்சு முடிச்சாய் சனங்கள் நிழல்கண்ட இடத்தில். எல்லார் முகத்திலும் கவலை பூசியிருக்கும். வம்புக்கிழுத்து கேஸ் போட்டவன்தான், ஜெயித்து விடுவோம் என அபார நம்பிக்கையில் உற்சாகம் பொங்கத் திரிவான். மத்த நபர்கள்? காலம் அவர்களை மாங்கொட்டையாய் சப்பி வீசியிருந்தது. வாதி உடல்கொழுத்தும் பிரதிவாதி மெலிந்தும் காணப்பட்டார்கள்.
சுந்தர குருக்களுக்கு இதெல்லாம் பழக்கமே கிடையாது. பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்த இடம் சரியாக அமையாமல், இருந்த சொற்பப் பணத்தைவைத்து அவளுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைத்தார்… அத்தனை செலவும் விரயம். அக்கடா என்று உட்கார ஓய முடியவில்லை. பெண்ணும் அவனோட வாழ மாட்டேன், என்ற திரும்ப வந்துவிட்டது. பெண்களைக் கைநீட்டி அடிக்கக் கூசாத ஆம்பளை. கேட்டால், கேள்விக்கு பதிலில்லை என்றால் கை நீட்டி விடுகிறான். குடிப் பழக்கம் கூட இருக்குப்பா, என்று அவள்  சொன்னபோது ஈஷ்வரா என்று நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டார். கோர்ட் வரை அவர்கள் ஏறி யிறங்க வேண்டியதாகி விட்டது. மனசு தாளவில்லை அவருக்கு. வழக்கு வாய்தா விசாரணை… எல்லாமே அவருக்குப் புதுசு. ஏற்கனவே அவர் கைங்கரியம் பார்க்கும் கோவிலில் நிலைமை அத்தனை சௌஜன்யமாய் இல்லை. இதில் இவளுக்கு வேறு வழக்கு வியாஜ்யம் என்று அலைய வேண்டியதாய் இருந்தது. நிலைமை ஒரடி ஏறினால் ரெண்டடி சறுக்குவதாய் இருந்தது.
டீ வேணுமா சாமி? ஏலக்கா இஞ்சிலாம் போட்டு… வேணாம்ப்பா. உனக்கு வேணுமாடி?... ம்ஹும் என்றாள் அவள். இந்தபார், விசுக் விசுக்னு எதுக்கெடுத்தாலும் இப்பிடி கண்ணக் கசக்கப்டாது சௌதா, என்றார் அவர் கனிவான கண்டிப்புடன். திரும்பிப் பார்த்தார். இன்னா சாமி, டைவர்ஸ் கேசா? டீ வேணான்னா நீ கிளம்புப்பா. இப்டிதான் சாமி, போனவாரம்.. நல்லவேளை. அதற்குள் டீ, என யாரோ அவனைக் கூப்பிட்டார்கள்.
விசாரணை என உள்ளே போனாள் சௌதாமினி. அவர் போகவில்லை. உள்ளே பெண் என்றும் பாராமல் அவளை என்னவெல்லாம் கேட்கிறார்கள். ஹா என்ற பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்த கல்லில் அமர்ந்தார் சுந்தர குருக்கள். ஆண்டவா, எனக்கு ஒரு நல்ல வழி காட்டப்டாதா… என்றபடி அந்த இடத்தை ஒருமுறை பார்த்தார். அவர் சாய்ந்திருந்த மரம், வேப்பமரத்தில் அரசு பாம்பு போல் சுற்றி வளைத்துப் படர்ந்திருந்தது. ஆச்சர்யமாக அதை முழுசும் பார்த்தார்.
ஒரு மணி நேரத்தில் சௌதாமினி திரும்பி வந்தாள். அவள் கண் சிறிது கலங்கி யிருந்தது. “கவலைப்படாதேம்மா… எல்லாம் ஒரு கை பாத்திர்லாம்” என்றார் அவர் உற்சாகமாக. அவரது உற்சாகம் அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது.
வேம்பும் அரசும் பின்னிக் கிடந்த அந்த வளாகத்தில் திடீரென்று விநாயகர் சிலை ஒன்று வந்து சேர்ந்தது. வேம்புதான் விநாயகர். அரசுதான் கோர்ட்… என்று நினைத்துக் கொண்டார். ஏற்கனவே மர விஸ்தீரணத்தைச் சுற்றி ஒரு மேடை போல் உட்கார்வதற்காக அமைக்கப் பட்டிருந்தது. பிள்ளையார் ஒரு அதிகாலை நேரம் அங்கே வந்து ஜம்மென்று அமர்ந்துகொண்டார். கவலையோடு கோர்ட் வாசலில் காத்துக் கிடந்தவர்கள் எல்லாரும் பிள்ளையாரைப் பார்த்ததும் தோப்புக்கரணம் போட்டு கன்னத்தில் டப் டப்பென்று அடித்துக்கொண்டு மனசுக்குள் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுப் போனார்கள். “கவலைப் படாதீங்கோ. ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த தெய்வம்… உங்க காரியம் ஜெயம்” என்றபடி சுந்தர குருக்கள் எல்லாருக்கும் வியூதி விநியோகித்தார்.
சங்கட ஹர சதுர்த்தி போன்ற விசேஷ தினங்களில் சிறப்பாக அருகம்புல் மாலையும் புது வஸ்திரமுமாய் விநாயகர் ஜ்வலிக்க ஆரம்பித்தார். யாராவது மண்டகப்படி ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஒரு பால் அபிஷேகம், ஸ்வாமி மனசு குளிரப் பண்ணினால் அப்பறம் உங்களுக்கு என்ன குறை? ஒரேநாளில் நிறைய அபிஷேக வாய்ப்பும் கிடைத்தன. ஸ்வாமிக்கு குளிரில் உடம்பே நடுங்கிவிடும் போலிருந்தது. அப்படி ஆகிவிடக் கூடாது, என்று நாலைந்து பேரை ஒரே சமயம் வரச்சொல்லி, ஒரே சொம்பு பாலுடன் குருக்கள் அபிஷேகம் காட்டினார். எல்லாரும் அவரவர் மண்டகப்படி என நினைத்து பரவசப் பட்டார்கள்.
கோவில் பக்கமாக ஏழைப்பெண் ஒருத்தி புஷ்பம், தேங்காய் பழம், திருஷ்டிக் கயிறு, அருகம்புல் என விற்க ஆரம்பித்தாள். அபிஷேகத்துக்குப் பால் வேணுன்னால் முதலிலேயே அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். சர்க்கரைப் பொங்கல் எல்லாம் குருக்களே வீட்டில் இருந்து செய்து எடுத்து வருவார். சைக்கிளை விற்று விட்டு இப்போது ட்டூ வீலர் வாங்கியிருந்தார். ருத்ராட்சத்தைத் தங்கத்தில் கோர்த்து அணிந்து கொண்டிருந்தார். உடம்பில் சந்தனம் மணத்தது. நம்ம கையில என்ன இருக்கு, என்றார் மோதிரக் கையை ஆட்டியபடியே. எல்லாம் அந்த அந்த ஈஷ்வரன் செயல், என்று அடிக்கடி சொன்னார். கேட்டவர்கள் எல்லாரும் ஆகா, என்று தலையாட்டினார்கள்.
பிறகு கோர்ட்டில் வேலை செய்கிற யாருடையதோ உதவாத பிள்ளையை உட்கார்த்தி, பீடி சிகெரெட் விற்கிற பங்க் கடை, அதை ஒட்டி ஃப்ரூட் மிக்சர், கிரேப், ஆரஞ்சு, ரோஸ்மில்க் கலந்து விற்கிற ஜுஸ்கடையும் வந்தது. இடமே நெரிசல்பட்டு ராவணன் தலைகளாய் பக்கவாட்டு வளர்ச்சி, விரிவு, வீக்கம் காண ஆரம்பித்தது.
இந்த இடத்தில் இந்த விநாயகரை அப்புறப்படுத்த யாரும் முயலக்கூடாது, என்பதில் குருக்கள் ரொம்ப யோசனையாய் இருந்தார். கோர்ட்டில் வேலை செய்கிறவர்கள், வந்து போகும் அரசு சார்ந்த அதிகாரிகள் எல்லாரிடமும் ஒரு டொனேஷன் ரசீது புத்தகம் வைத்துக்கொண்டு பணம் வாங்கினார் குருக்கள். அரசு ஜீப் வந்தால் கோவில் வாசலில் தான் நின்றது. போலிஸ்காரர்களும் அங்கேதான் குழுமினார்கள். போலிஸ் கூட்டிவந்த கைதி விநாயகரைப் பார்த்து விலங்கு போட்ட கையுடன் ஒரு கும்பிடு போட்டான். அவனையும் தள்ளிப் போனார்கள். பாலும் தண்ணீருமாய் ஊற்றி ஊற்றி வேம்பும் அரசும் கிடுகிடுவென வளர்ந்தன. இரவுகளில் அரச மர இலைகளின் சலசலப்பு கேட்க வெகு சுகம்.
ஒருநாள் பணிக்கு வந்த மேஜிஸ்டிரோட் வாசலிலேயே நின்று ஷுவைக் கழற்றிவிட்டு விநாயகரை வணங்கினார். உள்ளேயே பக்தர்கள் நின்று சேவிக்க என விசாரணைக் கூண்டு போல குருக்கள் அமைத்திருந்தார். நீதிபதியே அங்கே வந்து கூண்டில் நின்று கடவுளிடம் விசாரணைக்கு என நின்றாற் போல நின்றார். எல்லாம் ஈஷ்வரன் செயல். குருக்கள் கற்பூரம் காட்டி எடுத்து வந்து அவர்முன் நீட்டினார். இனி கோவில் அங்கே நிலைகொண்ட மாதிரிதான், என்றிருந்தது அவருக்கு. சாமி எங்க கிட்டல்லாம் வாங்க மாட்டேளா?... என்று கேட்டுவிட்டு மாஜிஸ்டிரேட், அவரே ஒரு ஐந்நூறு, சலவைத்தாள் நோட்டு தந்தார்.
எதிர்பாராமல் ஒரு சிசி டிவி ஃபுட்டேஜில் அவர், நீதிபதி சிக்கியிருந்தார்.
வளாகம் களைகட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. ஊருக்குள் இருந்தெல்லாம் சனங்கள் வந்து கும்பிட்டுவிட்டுப் போனார்கள். கோர்ட்டில் சிறு எடுப்பாய் இருந்த பிள்ளையார் இப்போது சிறு சுவர், பாத் ரூம் அளவு சதுர மறைப்புடன் (அடிக்கடி அபிஷேகம் வருதோல்லியோ?) அமர்ந்து அருள் பாலிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். கோவிலைத் தாண்டித்தான் கோர்ட்டுக்குப் போக வேண்டும். பிரதான சாலையில் இருந்தே பார்க்க கோவில் தெரிந்தது.
வாதி ஒருநாள் வந்து விநாயகரிடம் பிரார்த்தனை வைத்துவிட்டு வஸ்திரம் சார்த்தி விட்டுப் போனால் மறுநாள் பிரதிவாதியும் வந்தான். அவனுக்கும் பிரார்த்தனை இருந்தது. நான் செயிக்கணும், என்பது தான் எல்லாரது பிரார்த்தனையும். நியாயம் அநியாயம்? அது தனிக் கணக்கு. லோகம் அப்படி.
வழுவழுவென்று சலவைக்கல் பதித்த தரையுடன் கோவில் இந்நாளில் வளர்ச்சி கண்டிருந்தது. எனினும் சந்நிதி முன் அந்த விசாரணைக் கூண்டு… அந்த பாவனை மாறவில்லை. கோர்ட் வளாகத்தில் அவனவனுக்கு சொந்தமாய் ஆயிரம் கவலைகள். தீர்ப்பு எப்படி அமையுமோ, என திகைப்பாய் நடமாடும் சனங்களுக்கு கோவில் வரப் பிரசாதம் தான். எனக்கு இந்தக் காரியம் மாத்திரம் பலிதம் ஆவட்டும். இந்தக் கோவிலுக்கு நான் இந்தச் செலவு ஏத்துக்கறேன், அந்தச்செலவு ஏத்துக்கறேன், என்று பிரார்த்தனைகள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. அதில் பத்தில் ஒன்று பலிதம் ஆனால் கூட கோவில் அதனால் வளர்ச்சி கண்டது. அதைத் தொடர்ந்து மேலும் பிரார்த்தனைகள், புதிது புதிதாய் மேலும் வேண்டுதல்கள்…
கோவில் மேல் பிடிப்பு கண்ட அந்த மேஜிஸ்டிரேட் காரியம் பலிதம் ஆனது போலிருக்கிறது. அவர் விநாயகரிடம் அபார பிடிப்பு காட்ட ஆரம்பித்திருந்தார். அதே மேஜிஸ்டிரேட்டிடமே தன் மகளின் வழக்கு விசாரணைக்கு வரும்படி சுந்தர குருக்கள் பார்த்துக் கொள்ளவும் முடிந்தது. சௌதாமினி விரும்பியபடி விவாகரத்து கிடைத்தது. அதைவிட அதிசயம், அவளது வழக்கை எடுத்து நடத்திய வக்கீல், ரமணன் நல்ல பையன். கோர்ட்டில் அவளை எழுப்பி என்னவெல்லாமோ கேள்விகள் எதிர்த்தரப்பு வக்கீல் கேட்ட போதெல்லாம் அவனுக்கு ஆவேசம் வந்ததை கவனித்தார் குருக்கள்.
விவாகரத்து கிடைத்ததும் சௌதாமினி அவனையே கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டாள்.
வாசல் பக்கமாக சின்ன குடம் ஒன்றை உண்டியலாக வைத்திருந்தது காலப் போக்கில் பெருகி இப்போது இரும்புப் பெட்டியாக மாறி விட்டது. சிவனை மறைக்கிற நந்தி போல கோவிலுக்குள் நுழையும் இடத்திலேயே உண்டியல். கோவில் பூட்டி யிருந்தாலும் மதிய நேரங்களில் கூட பிரார்த்தனை என்று வெளியில் இருந்தே மூடிய கதவைப் பார்த்துக் கும்பிடுகிறவர்கள் கிரில் கதவுக்கு உள்ளே கைநீட்டி உண்டியலில் காணிக்கை போட வசதியாய் இருந்தது.
கூட்டம் பெருக ஆரம்பித்தபின் ஊரில் இருந்து தன் தம்பியையும் குருக்கள் வரவழைத்துக் கொண்டார். படிப்பு வராமல், வைதிகமும் பிடிபடாமல் ஒருமாதிரி அவன் திகைத்துக் கொண்டிருந்தான். மந்திரம் எல்லாம் தெரியாது. அவர் கற்பூரம் காட்டும் சமயம் மணி அடிப்பான். ஒருகையில் மணி, மறுகையில் கற்பூரம் என்று சமாளிக்க அவருக்கே வராது. அவர் இல்லாத சமயம் கற்பூரம் காட்டுவான். அவருக்காக அவன் சிகெரெட் பழக்கத்தை தியாகம் பண்ண வேண்டியிருந்தது. அவருக்குத் தெரியாமல் ராத்திரிகளில் அவன் சிகெரெட் குடிக்கிறானோ தெரியாது.
அந்தக் கோவிலைத் தாண்டினாலே வாடிய பூவும் பாலுமான கலவை மணம் அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அத்தனை பெரிய வளாகத்தில் தனியே படுக்க வேண்டியிருந்த போலிஸ் இப்போது பிள்ளையார் கோவில் பக்கமாக வந்து படுக்க ஆரம்பித்திருந்தார். இருக்கிற பயத்துக்கு, ஒரு பாதுகாப்பாக, கூட சாமி இருப்பது நல்ல விசயம் தான். கோர்ட் வளாகத்தின் முன்னெடுப்பாக முகத்தில் மூக்கு போல வளர்ந்திருந்தது கோவில். குருக்களைத் தெரியாதவர் இல்லை. குருக்களுக்குத் தெரியாத மாஜிஸ்டிரேட் இல்லை. விசேஷ நாட்களில் தவறாமல் சர்க்கரைப் பொங்கல் பிரசாதம் அவர்களுக்கு எடுத்துப் போய்த் தந்தார் சுந்தர குருக்கள்.
எப்பவும் பரபரப்பான வளாகம் அது. கோவில் பக்கம் அரசு அதிகாரிகள் நடமாடுகிறார்கள். காவல்துறை அதிகாரிகளும் வந்து போகிறார்கள். எப்பவும் ஜன நடமாட்டமும் இருக்கிறது. இரவில் கூட சக்தி விநாயகர் என்று போர்டு, மினுக் மினுக் என விளக்கு எரிகிறது அங்கே. செக்யூரிட்டி வந்து அங்கே படுத்துக் கொள்கிறார்… ஆனால் யாருமே எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்று நடந்தது.
குருக்களுக்கு அதிகாலை ஐந்து மணிவாக்கில் அலைபேசியில் தகவல் சொன்னவர் போலிஸ்காரர். அவர்தான் செக்யூரிட்டி டூட்டி அன்றைக்கு. குருக்கள் உடனே பைக்கில் விரைந்து வந்து பார்த்தார். மினுக் மினுக் என இன்னமும் விளக்கு துடித்துக் கொண்டிருந்தது. கிரில் கதவு திறந்து கிடந்தது. உள்ளே உண்டியல் உடைக்கப் பட்டிருந்தது. எட்டு போல் பூட்டியிருந்த பூட்டு மூன்று போல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.


Monday, August 21, 2017

நன்றி ‘சங்கு’ காலாண்டிதழ்/சிறுகதை

புரவிக்காலம்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

கௌடில்யன் (சொந்தப் பெயர் சங்கரராமன்.) நாளைக்குள் அடுத்த அத்தியாயம் தர வேண்டும். சரித்திரக் கதை என்று பெயர் சொன்னாலும், பாண்டியன் என்றோ பல்லவன் என்றோ அவர் சொல்வது ஒரு கால அம்சம் சார்ந்ததே தவிர, அரசர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரிதான் காரியம் ஆற்றினார்கள். குதிரையில் அவர்கள் ஏறிவிட்டால் அதை மெதுவே ஓட்டிச் செல்வார் எவரும் இல்லை. அவர்களது படையில் பெரும் மல்லர், வில் வித்தகர், தேர் ஓட்டிகள் இருந்தார்கள். என்றாலும் வீர விளையாட்டுப் போட்டி என்று வரும்போது அரசர் அவர்களையே ஜெயித்தார். சனங்கள் அரசரை மெச்சி பூரித்து ஆர்ப்பரித்தார்கள். போர் என்றபோது இந்தத் தளபதிகள் முன்னே சென்றார்கள், என்பது விசித்திர முரண்.
கௌடில்யன் சரித்திரக் கதை மாத்திரமே எழுதி வந்தார். அவரது புதிய தொடர்கதை ஆரம்பிக்கிறது, என அறிவிப்பு வந்தாலே அந்த இதழின் விற்பனை அதிகரிக்கிறது. காரணம் அவர் எழுதும் சரித்திரக் கதைகளில் சரித்திரத்தை விட சிருங்கார ரசமே மேலோங்கி நிற்கிறது. வாசகர்கள் அவற்றை வாசித்து ஹா என வியந்து பிரமித்தார்கள். அவர் எழுதும் கதைகளின் அரசிகள் கனவுலக தேவதைகள். திரைப்படம் பார்ப்பதைப் போல அந்தரங்கக் காட்சிகளை கௌடில்யன் அவசரமில்லாத நிதானத்துடன் விரித்து விவரித்துச் சொன்னார். முழுசாய் தனி அத்தியாயமே, சந்தனத்தைக் கிண்ணத்தில் நிரப்பினாப் போல தந்துவிடுவதும் உண்டு. யாருக்குதான் சிருங்காரம் பிடிக்காது... எல்லாரும் அந்த சந்தனத்தைத் தொட்டு உள்ளங்கையில் தேய்த்து முகர்ந்துபார்த்து பூசிக்கொண்டு மகிழ்ந்தார்கள்.
இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், எழுதுவது சரித்திரக் கதை, அதை எழுத கணினி தேவைப்பட்டது அவருக்கு.
காலை வேலைக்குச் செல்லுமுன் எழுத்துத் தேரை ஓர் அளவு நகர்த்தி விட்டுவிட்டால் பஸ்சில், ஷேர் ஆட்டோவில் போகும்போதோ அலுவலக ஓய்வு நேரத்திலோ மீதிப் பகுதிகளை மனசிலேயே கடகடவென்று எழுதிக்கொள்வார். சரித்திரக் கதையில் ஆண்கள் வீரமும் தோள் உரமும் செறிந்தவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்தான் மேனேஜர் முன்னால் தோள் தொய்ந்து நின்றார். சரித்திரப் பெண்கள் நிமிர்ந்த எடுப்பான மார்பகங்களுடன் பேரழகிகளாகத் திகழ்ந்தார்கள். அழகற்ற பெண்களோ, மார் சிறுத்த பெண்களோ சரித்திரக் கதையில் இடம் பெற முடியாது. வீரம் அற்ற ஆண்களும்...
கௌடில்யன் கணினியை இயக்கினார். எழுத்துருக்கள் அமருமுகமாக கணினி வெண் திரையைக் காட்டியது. அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே கணினித் திரையில் புழுதி பறந்தது. பெரும் புழுதிப்புயல். புழுதி சிறிது அடங்க இப்போது குதிரையின் குளம்படிகள் கேட்டன. இரு புறமும் மரங்கள் செறிந்த சாலை தென்பட்டது. அதிகாலையின் சூரிய ரச்மிகளின் உக்கிர எடுப்பில் மர உச்சிகளின் கொழுந்திலைகள் சிவப்பு ஏறி தீ பற்றி யெரிகிறாப் போலத் தெரிந்தது. சாலையெங்கும் சிதறிக் கிடக்கும் செங்கொன்றை மலர்களை அவர் பார்த்தார். அதை மிதித்துத் தாவிச் செல்லும் புரவி. அம்மன் கோவில் தீ மிதித் திருவிழாவா இது, என நினைக்க வைத்தது.
வெகு தூரத்தில் இருந்து துரித கதியில் வந்திருக்க வேண்டும் அந்த இளவரசன். அவன் நெற்றியில் இருந்து வியர்வை ஒரு நதிபோல கழுத்தில் இறங்கி தங்கச் சங்கிலி என மினுக்கங் கொடுத்தது. உதய நாழிகைக்கு முன்னேரே கிளம்பி விட்டிருக்க வேண்டும் அவன். வெளிச்சம் அற்ற அந்த ரஸ்தாவில் புரவி அத்தனை சடுதியில் வந்ததே அந்தப் புரவியின் பார்வை தீட்சண்யத்தையும், அதன் உயர் சாதியையும் உணர வைப்பதாய் இருந்தது. பழுப்பு நிறத்தில் இருந்த அதன் சருமம் பட்டுத் துகிலென அந்த சூரிய ஒளியில் பொலிந்தது. அவனது வருடலையும், முடுக்கத்தையும், லகானைச் சுண்டுதலையும் அது புரிந்து கொள்ளும் லாவகம் ஆச்சர்யமானது. அவனது மூன்றாவது கையாகவே அது இருந்தது. அவனது மனதைக் குதிரையும், குதிரையின் மனதை அவனும் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டவர்களாகவே இயங்கினார்கள் என்பது ஆச்சர்யம்.
நெடுந்தொலைவில் இருந்து வருகிறான் அவன். அந்தப் புரவியும் நுனிவாயில் நுரை சிந்த சிறிது அயர்ச்சி கண்டிருந்தது. வழித்தடத்தில் கிட்டத்தில் சலசல என்று ஓடை ஒன்று ஓடும் சப்தம் அந்த நிசப்தத்தில் கேட்டதை அவன் உணர்ந்ததும், அதே ஒலிகளுக்கு குதிரையின் காதுகள் இன்னுமாய் விரைத்து கவனங் குவிந்ததையும் அவன் கண்டான். ஓடைக்கு அருகில் இருந்ததால் அந்தக் காற்றே இன்னுமான குளிர்ச்சியுடன் உடலை சிலுசிலுவென ஆரத் தழுவுவதையும் அவன் உணர்ந்தான். வியர்த்த விறுவிறுத்த அந்த முகத்துக்கும் அது சிலிர்ப்பு தந்தது. புரவிக்கு ஆறுதல் அளிப்பான் போல அவன் புரவியை மெல்லத் தட்டிக் கொடுத்தான். புரவி மெல்ல தன் வேகத்தைத் தளர்த்தி மட்டுப்பட்டது. அடங்கி அது நடையோட்டமாகி, பிறகு நடக்கவும் ஆரம்பித்தது.
“காபி” என்றாள் அவள். அவர் மனைவி. அப்போது தான் அவள் எழுந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் எழு முன்பே அவர் விழித்துக்கொண்டு எழுத உட்கார்ந்து விடுவார். என்றாலும் அவளை அவர் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார். இராத்திரி யெல்லாம் அவள் இருமிக் கொண்டிருந்தாள். அத்தனை ஆரோக்கியமான பெண் அல்ல அவள். அடிக்கடி அவளுக்கு எதாவது உடல் தொந்தரவு இருந்துகொண்டே இருந்தது. சிறிது குளிர் வெளியே கண்டாலும் ஆஸ்த்மா வந்துவிடுகிறது. வெயில் அதிகமானால் தலைவலி. சளிபிடித்து மூக்கு ஒழுக ஆரம்பித்து விடுகிறது. அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார். ஒல்லியாய் ஈர்க்குச்சியாய் இருந்தாள் அவள். வற்றி ஒடுங்கிய சிறிய தனங்கள். சருகு போல் இருந்தாள். காற்றடித்தால் பறந்து விடும் சருகு.
“போன தொடர்கதையிலயும் இப்படி இளவரசன் அவசரமா எங்கியோ போனானே?” என்று கேட்டாள் அவள். “என்ன அவசரம் அவனுக்கு?”
“எனக்கே தெரியாது.” சங்கரராமன் காபியை எடுத்து உறிஞ்ச ஆரம்பித்தார்.
“ராத்திரியோட ராத்திரியா ஏன் அவன் வரணும்? திருடனா என்ன?” என்று கேட்டாள் அவள். “அதுவும் எதுக்கு இந்த வேகம்?”
“காபி நல்லா இருந்தது” என்றார் கௌடில்யன். “உன் காபியால இனி கதை இன்னும் சுறுசுறுப்பாகும்.”
“ஓடையில யாராவது பொம்மனாட்டி குளிச்சிண்டிருக்கப் போறா. அதானே?” அவள் காபித் தம்ளரை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பினாள்.
எதுவரை வளர்ந்திருக்கிறது கதை என்று பார்த்தார் கௌடில்யன். மூணு பக்கம் வந்திருந்தது. ஆறு பக்கம் என்றிருந்தால், அவள் குளிப்பதை அவன் பார்த்தான், என்ற இடத்தில் கதையை நிறுத்தியிருப்பார். தொடரும் என்று விட்டு விடலாம். அடுத்த வாரம் வரை அவள் குளித்துக்கொண்டே இருந்தாலும் அவளுக்கு ஜலதோஷம் பிடிக்காது. இவளுக்கு? வெந்நீரே ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேங்குதே ஐயா... பெருமூச்சு விட்டார்.
சில சமயம் நாயகி தோழிகளுடன் ஜலகிரீடை செய்வதும் உண்டு. ஒரே சிரிப்பும் கலகலப்புமாய் இருக்கும் படித்துறை. ஒருவர் மேல் ஒருவர் நீரைப் பீய்ச்சியடித்து விளையாடுவார்கள். வாய் நிறைய நீரை அதக்கிக் கொண்டு நாயகி வாயில் இருந்து பீய்ச்சியபடியே மல்லாக்கு நீச்சலில் போவாள். உயர வசத்தில் இருந்து அவளை நாயகன் பார்த்தால் இன்னும் ஜோராக இருக்கும். ஓவியம் வரையவும் தோதானது அந்தக் காட்சி.
காபியின் உற்சாகமா தெரியவில்லை. சட்டென விரல்கள் கீ போர்டில் சுறுசுறுத்தன. நீருக்குள் எத்தனை நேரம் இருக்க முடியும் என்று தோழிகளுடன் பந்தயம் வைக்கிறாள் நாயகி. அவள் உள்ளே முங்கிய சமயம் நாயகன் வருவதைப் பார்த்து தோழிகள் வெட்கப்பட்டு அங்கேயிருந்து ஓடி விடுகிறார்கள். நாயகி தலையை உயர்த்தி மேலே எழுந்தபோது திகைத்து நிற்கிறாள். அவளது தோழிகள் எல்லாரும் எங்கே?
ஐயோ ஈர உடைகள் என்று தன் துகில் தனக்கே நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்துவிட்டதை உணர்ந்து வெட்கம் மிகக் கொண்டாள். பாறைகள் நடுவே ஓடும் அந்த சிற்றோடை. அதைப்போலவே அவளது இரு தனங்களுக்கும் நடுவே கிடந்த துகில். அல்லது ஒரு கொடியின் இரு மலர்களோ இவை. காதிலும் மூக்கிலும் அவள் அணிந்திருந்த வைரங்களைத் தவிர அவளிடம் இருந்து சிதறிய நீர்த் திவலைகள், அவையே ஒளி சிதறச் சிதற கண்ணை மருட்டின. பருவத்தின் பதவி கொண்ட பட்ட மகிஷி அவள். பிரம்மதேவன் அவளை அங்குலம் அங்குலமாக கவனமாய் வடித்திருக்கிறான். ஓ இவளுக்கு வலித்திருக்குமே என நினைத்து வருத்தம் அடைந்தான் அவன்.
எத்தனை பக்கம் வந்திருக்கிறது, என்று பார்த்துக் கொண்டார்.
எங்கேயும் ஓரிடத்திலும் அவள் உடம்பில் துளி பிசிர் தட்டியிருக்க வேண்டுமே. இல்லவே இல்லை. சதை சிறிது தூக்கல்? சிறிது கம்மல்? கிடையவே கிடையாது. பெண்மையின் இலக்கண நூலாய்த் திகழ்ந்தாள் அவள். இடுப்புக்குக் கீழே கஞ்சனாக இருந்த பிரம்மன் இடுப்புக்கு மேலே தாராளமாய் நடந்துகொண்டிருந்தான்! கன கச்சிதம். சாமுந்திரிகா எழுச்சிகளும் வீழ்ச்சிகளும், வளைவுகளும் குழைவுகளும். மேலாக புற்கள் மூடிக் கிடக்கும் குழி. அவள் நீரில் மூழ்கி எழுந்ததில் அந்த அவயவங்கள் கொண்ட மென்மையும் இளக்கமும்... கல்லில் இதை வடிக்கவே முடியாது, என நினைத்தான் அவன்.
அலுவலகத்துக்கு நேரமாகி விட்டது. குளிக்கப் போக வேண்டும். இங்கே கதையில் நாயகி குளித்து முடித்த பாடில்லை.
காலக்கடிகை போன்ற உடல். ஆலிலை அல்குல். முகம் பார்க்கலாம் போன்ற எழினிக் கன்னம். பிரம்மதேவனே செய்திருந்தாலும் இதற்கு மாற்று ஒன்று அவனே செய்வது கடினம், என நினைத்தான் இளவரசன். வியப்பு தாளாமல் அவன் விழிகள் காது ஓரம் வரை அகன்று வளர்ந்தன. ஆ... என்று தானறியாமல் வாய் சிறிது திறந்து அப்படியே திகைப்புடன் அவன் நின்றதைக் கண்ட அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. “என்ன நீர்? ஏன் இப்படி என்னை இமைகொட்டாமல் பார்க்கிறீர்? பெண் சென்மத்தை நீர் பார்த்ததே இல்லையோ?” என சிறு நகைப்புடன் வினவினாள் அவள்.
“உன்னைப் போன்ற பெண்ணைப் பார்த்தது இல்லை...”
“தனியே குளித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை இப்படி வந்து நின்று நீங்கள் பார்ப்பதும், சம்பாஷிப்பதும் பிழையன்றோ?” என்றாள் அவள். என்றாலும் அந்தப் பிழை அவளுக்கு இஷ்டமானதே என்றும் அவள் உணர்த்தினாப் போலே அந்த வதனம் உவகை பூத்துக் கிடந்தது.
மேலும் எழுத என்று யோசனையாய் தட்டச்சு செய்வதை சிறிது நிறுத்தினார். சங்கரராமனுக்கு அப்போது ஆச்சர்யமான ஒரு காரியம் நடந்தது.
கணினியின் வெண்திரை சொற்கூட்டத்தில் சலனம் ஏற்பட்டது. எழுத்துருக்கள் கலங்கிக் கலைந்தன. என்ன இது? அவர் நம்பவியலாத வியப்புடன் பார்த்தார். பரவசமும் வியப்பும் கதைகளில் மாத்திரம் தானா என்ன? வெகு சுருக்கில் அந்த சொற்கள் தம்மில் தாமே பிரிந்தும் கூடியும் இனிப்புக்கு மொய்க்கும் எறும்புகள் போலும் கொத்துக் கொத்தாய்த் திரள்வதும் ஒதுங்குவதுமாய் இருந்தன. எறும்பு கலைடாஸ்கோப். இந்த களேபரம் மெல்ல அடங்கி நிதானப்பட்டது. அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மெல்ல ஒரு உருவம் கணினியில் உருவானது.
பெண் உருவம்.
அவர் திகைத்துப் போய் கணினியையே பார்த்தபடி இருந்தார். அவரது திகைப்பு கண்டு அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. மெல்லொலியுடன் கண் விரிய அவரைப் பார்த்தபடி தளிர் வெண்டைப் பிஞ்சுகள் போன்ற விரல்களால் வாய் பொத்திக் கொண்டாள் அவள்.
“பெண்ணே யார் நீ?”
“உங்கள் சொற்கள் வடித்த சுந்தரி நான். என்னைத் தெரியவில்லையா அன்பரே?” என அவள் மேலும் கேலி பேசினாள். “என்னை நன்றாக உற்றுப் பாருங்கள்” என்றாள் அவள். தன் மனைவியைத் தவிர வேறு எந்தப் பெண்ணையும் அவர் அப்படி உற்றுப் பார்த்ததே இல்லை. பயம் காரணம்.
அவர் அவளை உற்றுப் பார்த்தார். கண்ணாடி அணிந்துகொண்டு கணினிக்குக் கிட்டத்தில் போய்ப் பார்த்தார். அவளை முன்பே பார்த்தது போலவும் பார்க்காதது போலவும் இருந்தது. அது முழுசுமாக அவர் அறிந்த உரு அல்ல, என்று தான் அவருக்குப் பட்டது. ஆ அந்தக் கண்கள். சற்று மேலே திரும்பினாப் போல மைச்சொப்பு மீன் கண்கள். அலுவலகத்தில் அவருடன் வேலை பார்க்கும் மைதிலி, அவளுடையதைப் போலிருந்தன. தோளில் இருந்து சரேலென மேலெழும் அந்தக் கழுத்து. அதை, அதை... எங்கே பார்த்திருக்கிறார்? அழகான முகத்தைச் சுமக்கிற பெருமையான கழுத்து, என்கிற நிமிர்வு அது. நேற்று பஸ்சில் என்னுடன் வந்த அந்த பெயர் தெரியாத பெண்ணின் சாயல் அல்லவா அது, கூரிய அந்த நாசி. அது அவருக்கு நிச்சயமாய்த் தெரியும், கல்லூரியில் அவருடன் வாசித்த கிருத்திகாவின் நாசி அது. தனங்கள் பெருத்த பிரேமா. நடிகை பத்மினியை அவருக்குப் பிடிக்கும்.
இன்னும் கிட்டே போய் அவர் ஒரு நப்பாசையுடன், கௌரியின் எந்த அடையாளமாவது அதில் தட்டுகிறதா என்று தேடினார். கௌரி அவரது மனைவி. இருமல் சத்தம் கேட்டது. அவள் வந்துவிடுவாளோ என்றிருந்தது. அவசர அவசரமாகத் தேடலானார். அதற்குள் சட்டென மின்சாரம் தடைப்பட்டது... இனி எழுத முடியாது. கோப்பை முடித்து, யூ பி எஸ்சை அணைத்துவிட்டு எழுந்து குளிக்கப் போனார்.
ஷேர் ஆட்டோவில் கூட்டம் இருந்தது. அலுவலக சமயங்களில் கூட்டமாகத் தான் இருக்கிறது. கணினியில் இருந்து அவரது கதாநாயகி எழுந்து வந்ததை அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. சொன்னாலும் யாராவது நம்புவார்கள்? இப்படியெல்லாம் நடக்குமா? சங்கரராமன் ஷேர் ஆட்டோவில் அமர்ந்திருந்தார். பெண் ஒருத்தி கை காட்டி ஆட்டோவை நிறுத்தியதில் ஷேர் ஆட்டோ நின்றது. அவருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு ஆள் உட்கார இடம் இருந்தது. அந்தப் பெண் தன்னருகில் வந்து அமர்வாள் என எதிர்பார்த்தார். அவரது கதையிலோ வெனில் வழியில் வரும் நாயகியை கதாநாயகன் தன் புரவியில் அள்ளி யெடுத்து ஏற்றிக்கொண்டு போவான்.
“சார் நீங்க இப்பிடி வந்துருங்க. அவங்க லேடிஸ் சேர்ந்து உட்காருவாங்க” என்றான் ஷேர் ஆட்டோக்காரன். எதிர்ப்பக்கமாக நகர்ந்து மாறிக் கொண்டார். மகா அழகாய் இருந்தாள் அந்தப் பெண். இதுவும் வசதிதான். அவளை நேரே பார்க்க முடியும். வேறெங்கோ பார்க்கிற மாதிரி அவளைப் பார்த்தார். சட்டென முகத்தைச் சுளித்து அவரை அலட்சியப் படுத்தினாள் அவள். அவள்முன் தன்னைக் கிழவராக உணர்ந்தார் சங்கரராமன்.
ஆட்டோ போய்க் கொண்டிருந்தது. கண்ணை மூடிக் கொண்டு தொடர்கதையை விட்ட இடத்தில் இருந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தார்.

91 97899 87842

Tuesday, August 8, 2017

மின் கம்பிக் குருவிகள்
 
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ஒரு விரல் உலகைப் பார்த்து நீட்டும் போது மத்த மூணு விரல்கள் உன்னையே காட்டுகிறது என்பார்கள். அதைத் தவிர்க்க முடியாது. பிறரைப் பற்றி எழுதுவதான பாவனையில் மிக்கவாறும் தன்னையே காட்டிக் கொடுத்து விடுகிறது எழுத்து. அதற்கு ஓர் எழுத்தாளன் தயாராய் இருக்க வேண்டும். காலப்போக்கில் ஒரு வேடிக்கை போல அந்த எழுத்தின் அடிநாதமான விமரிசனக் குரலை அவன் தன் வாழ்க்கை பாவனைகளாக ஆக்கிக்கொள்ள உந்தப் படுகிறான். அது ஏற்கனவே அப்படித்தான் இருக்கிறது. முதல் நிலை, இந்த பாவனைகளில் இருந்து தான் அநத எழுத்து பிறக்கிறது. அடுத்த நிலை, எழுத்து என்று சகஜப்பட்டான பின், எழுத்தில் இருந்து இவனுக்கு ஒரு கிரண வீச்சு கிடைக்கிறது. பெறும் நிலைக்கு, வாசக நிலைக்கு அவன் மீண்டும் வந்தமைகிற வேளை அது.
எதனால் எழுதுகிறேன்?
அப்படி அலலாமல் வேறு எவ்வாறும் என்னை, என் இருப்பை என்னால் நியாயப் படுத்திக் கொள்ள முடியாது என்று தோன்றுகிறது. நான் ஒரு அலுவலகப் பணியாளி. பிணியாளி. இது பிணிக்கப் பட்ட பணி. அன்றாடங்களின் ஒழுங்கு அதில் உள்ளது. ஆனால் வாழ்க்கை? அது ஒழுங்கற்று நேர்ப் பாதையாய் அல்லாமல் முப்பரிமாணக் காட்சி என பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது, ஒரு வானம் போல. சமுதாயம் என்கிறது ஒரு தன்னார்வ அமைப்பு. நாம் கட்டமைத்த ஒரு கற்பனை வடிவம். மனித உயிர் சிரஞ்ஜீவியாக வாழ அவாவுறுகிறது. குறைந்த பட்சம் பாதுகாப்பாக வாழ அது ஆவேசப்படுகிறது. அதை அலட்சியமாக, சம்பவங்களின் இடிபாடுகளில் மாட்டிக்கொள்ள அனுமதிக்க முடியாது. இதற்கு வாழ்வில் ஒரு கூட்டு அமைப்பு, ஒழுங்கு, நியதிகள் என அடுக்குகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறான் மனிதன்.. இந்த ஒழுங்கற்ற மொத்தத்தில் சிறு ஒழுங்கைப் பிரித்து தன் ராஜ்ஜியத்தை அவன் அமைத்துக் கொள்கிறான். எதிர்பாராத ஒரு ஆபத்தைச் சமாளிக்க, தன்னால் தனியாக அலலாமல், ஒரு மனிதக் கூட்டமாக என்றால் வேலை எளிது, என்பது அவன் துணிபு. ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் வேறு வேறு நபர்கள் தருகிறார்கள். மானுடம் வெல்க. மிருகம் மாருதம் ஆனது கிடையாது. மனிதம் மானுடம் ஆகி விட்டது.
மேலதிக ஒழுங்குகளை அவன் வரையறை செய்துகொண்டபோது, அதற்கான கணக்குகளில், இந்த ஒழுங்கு சார்ந்த கலை வடிவம் தன்னைப் போல சித்தித்தது அவனுக்கு. வாழ்க்கையைக் காரண காரியங்களுக்கு உட்படுத்துகிற அவனது பிரியத்தில், இந்த கலை ஒழுங்குகள் அவனைக் கவர்கின்றன. இப்படிப்பட்ட ஒன்றைத்தான் அவன் வாழ்க்கையில் லட்சியப்படுத்துகிறான். ஒழுங்குகள் சார்ந்த உலகத்தில் மரண பயம் இல்லை. மரணத்தை மீறி வாழ்க்கை சார்ந்து அவனுக்கு நெடுந்தூரப் பயணம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை அற்புதமானது என்கிறது கலை. எடுத்துச் சொல்கிறது கலை. அவனது மனசின் விழைவு அது.
ஆனால் கலை என்பது என்ன? கலை எப்படித் தோன்றியது?
கலை என்பது அடிப்படையில் முரண். ஒரு கருத்துக்கு நீட்சி என்றோ, மாற்று எனறோ உதிக்கும்போது அங்கே பரிமாற்றம் நிகழ்கிறது. எது சரி எது தவறு போன்ற விவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. கலை அதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறது. நல்லது நிற்க வேண்டும். நிலைக்க வேண்டும். இதுவரை இருந்தது அகன்று வேறு, சரி எனப் படும் ஒன்று, மேல் மட்டத்துக்கு, புழக்கத்துக்கு வருகிறது. கலை ஒரு முரண் சார்ந்த வழியில் மேலதிக உன்னதம் நோக்கி மனிதனை வழி நடத்துகிறது.
அதோ, என்கிறது கலை.
ஒரு நல்ல பாடல் கேட்கிறோம். மனசின் இருட்டு, அல்லது கவலை மெல்ல மேகம் விலகுவதாக உணர்கிறோம். கலையின் ஒழுங்கு, அந்த உள்மனச் சிதறலைத் திரும்ப சமப்படுத்த முயல்கிறதாக நமக்கு அமைகிறது. ஒரு பிரச்னை. அதைத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. கலை, புனைவு என்கிற வடிவம் வேறொரு பிரச்னையை எடுத்துப் பேசுகிறது. அதற்கான தீர்வு அதில், அந்தப் புனைவில் நேரடியாகவோ உட்பொருளாகவோ காட்டப் பட்டிருக்கும். அல்லது விவாதிக்கப் பட்டிருக்கும். வேறொரு பிரச்னையை அங்கே விவாதித்திருக்கலாம். நம் பிரச்னை என்ன? அதன் தீர்வு நோக்கி நம்மை எப்படி சமப்படுத்திக் கொள்கிறோம்… என கலை சிந்தனைகளைத் தருகிறது. அது சொன்ன தீர்வை ஒட்டியும் வெட்டியும் இப்படியும் அப்படியுமாய் கலை ஊடாடுகிறது.
மின கம்பிக் குருவிகள்.
எதனால் எழுத வந்தேன் தெரியாது. ஆனால் ஒழுங்குகளுக்கும், ஒழுங்கற்ற சம்பவங்களுக்கும் ஒரு ஒத்திசைவைத் தர கலை முயல்வதை நான் அவதானிக்கிறேன். கட்டாயம் மனிதனுக்கு அது தேவையாய் இருக்கிறது, என்பதை உணர்கிறேன். எனக்கு அது தேவை.
இந்த சமூகத்தில் நான் ஓர் இடத்தில் பணி செய்கிறேன். எனக்கு அந்த வேலை அத்தனை உவப்பாய் இல்லை. ஒருவேளை வேறொரு இடத்தில் நான் இன்னும் சிறப்பாக இயங்க முடியுமோ என நினைக்கிறேன். எனக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது. இதைவிட ஒரு நல்ல மனைவி கிடைத்திருக்கலாம், என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. நான் பிறந்த ஊர், என் குடும்பம்… எல்லாம் சார்ந்து எனது அதிருப்திகளை நான் கவனிக்கிறேன். அமைதல், புண்ணியம், விதி என்றெல்லாம் மனசு ஊசல் ஆடுகிறது. யாருக்கும் எல்லாமும் கிடைத்து விடாது, என்று தான் உலகம் அமைந்திருக்கிறது. அல்லது, இல்லாத ஒன்றுக்குக் கை நீட்டுவதே மனசின் எடுப்பாக இருக்கிறது. இன்றை விட நாளை மேலாக இருக்க வேண்டும் என மனசு வேண்டுகிறது. அப்படியானால் இருக்கிற இருப்பில் ஒரு மனம் திருப்தி கொண்டு அடங்கவிட முடியாது.
மேலான வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு கற்பனையைக் கலை ஊக்குவிக்கிறது.
நான் எனக்கு உகந்த பிரதேசங்களில் பயணிக்க என் கலை எனக்கு, ஒரு படைப்பாளனாக வெகு உதவி. இந்த வாழ்க்கை, இது எனக்கு அமைந்தது. என்றால், நானாகத் தேர்ந்து கொண்ட என் எழுத்து, அதில் எனக்கான ஒரு வாழ்க்கையை, உன்னதத்தை நான சிருஷ்டி செய்து கொள்வேன். அதில் எனக்கு வாயத்தது இது என்கிற, இன்னொரு தலையீடு இல்லை. ஏமாற்றங்கள் சாத்தியமே இல்லை.
நான் என் எழுத்தை நேசிக்கிறேன். கலைஞர்கள் பிறப்பது இல்லை. அப்படியெல்லாம் அதித நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. நான் கலைஞனாக உருவானவன். இந்த வாழ்க்கையில் வேறு எங்கும் கிடைக்காத அமைதி, திருப்தி எனக்கு நான் கலைஞனாக ஈடுபாடு காட்டுகையில் எனக்கு வாய்க்கிறது.
ஆகா, இதைக் கைமாற்ற முடியுமா?
அதனால் எழுதுகிறேன்.
என் கதைகள் அதை உறுதி செய்கின்றனவா? செய்ய வேண்டும். இது என் அவா.
*

91 97899 87842