Thursday, December 24, 2015

(1998ன் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்ற நாவல்) cover illustration JEEVA

(1998ன் இலக்கியத்திற்கான 
நோபல் பரிசு பெற்ற நாவல்)

பார்வை 

தொலைத்தவர்கள்

யோசே சரமாகோ
தமிழில் எஸ். சங்கரநாராயணன்
•••
நாவலின் பகுதி
•••
அதிகாலை மணி மூணுக்கு மேல் இருக்கும். முட்டியால் தாங்கி சிரமப்பட்டு திருடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
      அவன் காலில் உணர்ச்சியே இல்லை. ஆனால் அந்த வலி மாத்திரம் இருந்தது. மற்றபடி அந்தக் கால், அது அவனுடையதே அல்ல. கால் முட்டி விரைத்திருந்தது. தனது நல்லநிலையில் இருக்கிற மற்ற கால் பக்கமாக உடம்பைத் திருப்பிக்கொண்டான். அதைக் கட்டிலில் இருந்து தொங்கப் போட்டிருந்தான். இப்போது தன் ரெண்டு கையாலும் காயம் பட்ட காலைப் பற்றி அதை முன் கால் வாட்டத்துக்கு நகர்த்த முற்பட்டான்.
      சுரீர் என்று ஓநாய்கள் ஒன்றாய்ப் பாய்ந்தாப் போல அவனுள் வலி ஆளையே புரட்டியெடுத்து விட்டது. காயத்தின் கிண்ணத்தில் இருந்து பொங்கி எழுந்துவந்த அலையாய் வலி.
      கைகளை ஊன்றியபடி உடம்பை மெல்ல படுக்கையில் நகர்த்தி வார்டின் நடு நடைபாதைப் பக்கமாய் நகர முயன்றான். கட்டிலின் கால்பக்க இரும்புத் தண்டை அடைந்தான். ஹா என ஆஸ்த்மா கண்டாப்போல கடுமையான மூச்சிறைப்பு. கழுத்தில் நிற்காமல் தலையே கிறுகிறுத்தது. அதை அப்படியே நிமிர்த்திவைக்க அவன் போராடினான். சில நிமிடங்களில் மூச்சு சீர்ப்பட்டது. மெல்ல அப்படியே எழுந்துநிற்க ஓரளவு முடிந்தது. நல்ல காலில் அத்தனை பாரத்தையும் அழுத்தி நின்றான். மத்த காலால் பிரயோசனம் எதுவும் இல்லை என்று தெரிந்திருந்தது. எங்காவது போனால் நல்ல காலால் நகர்ந்து இந்த சொத்தைக்காலை இழுத்துக்கொண்டே கூட்டிச்செல்ல வேண்டும்.
      திடீரென நினைவுகள் மயங்கின. பாதாதி கேசம் ஒரு நடுக்கம் பரவியது. அந்தக் குளிரும் காய்ச்சலுமாய் பற்கள் கிட்டித்து தடதடவென்று தந்தி வாசித்தன. கட்டில்களின் இரும்புக் கிராதிகளைப் பிடித்துக் கொண்டபடியே, ஒரு சங்கிலியைப் பற்றியபடி போகிறாப்போல தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறவர்களைக் கடந்து நடந்தான். சாக்குப்பை போல அந்த காயம்பட்ட காலை இழுத்தபடி போனான். யாரும் அவனை கவனிக்கவில்லை. எங்க போறீங்க, அதும் இந்த ரெண்டுங் கெட்டான் நேரத்தில், என்று கேட்கவும் இல்லை. அப்படி யாரும் கேட்டால் பதில் தயாராய் வைத்திருந்தான். ஒண்ணுக்கடிக்க.
      டாக்டரின் மனைவி அவனைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்பதை அவன் தவிர்க்க விரும்பினான். அவளை ஏமாற்றவோ, அவளிடம் பொய் பேசவோ அவனால் முடியாது. அவன் மனசில் என்ன இருந்ததோ அதை அவளிடம் பேசிவிடுவான். ஐய இந்தப் பாழில் இப்படியே உழன்று கிடக்க என்னால் ஆகாது. உங்க கணவர் எனக்கு எவ்வளவு உதவ முடியுமோ செய்துவிட்டார். இன்னாலும் ஒரு காரைக் களவாட வேண்டியிருந்ததுன்னால், இன்னொருத்தரிடம் போய், எனக்காக ஒரு காரைக் களவாடி வாருங்கள்னு நான் எப்பிடிக் கேட்க முடியும்? நானேதான் என்னுடைய அந்த வேலையைச் செய்ய முடியும். அதைப் போலத்தான் இதுவும், என் வலி, என் உடல்நோவு, அதை நானே பார்த்துக் கொள்ளுவேன். நானே வாசல் வரை போய் சிப்பாயிடம் பேசுவேன். என்னை அவர்கள் பார்த்துவிட்டு, என் மோசமான நிலைமையை உணர்ந்து, ஆம்புலன்ஸை வரவழைத்து என்னை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போவார்கள்.
      பார்வையற்றவர்களுக்காக என்று தனியே ஆஸ்பத்திரி வேண்டும். கூட ஒரு ஆஸ்பத்திரி, அவ்வளவுதானே? நான் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய்விட்டால் இந்தப் புண்ணை சரியாகக் கையாள்வார்கள். என்னை சொஸ்தப்படுத்துவார்கள். நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தூக்கு தண்டனைக் கைதிகளைக் கூட, உடம்பு சரியில்லை என்றால் அதை முதலில் குணப்படுத்தவே முயற்சி மேற்கொள்வார்கள். குடல்வால் புண் அவனுக்கு என்றால் குடல்வாலை ஆபரேஷன் மூலம் அப்புறப்படுத்திவிட்டு, பிறகே தூக்கில் போடுவார்கள். அவன் ஆரோக்கியமாகச் சாக வேண்டும் என்பது நியதி. என்னைப் பொறுத்தமட்டில், என்னை முதலில் குணப்படுத்திய பின், அவர்கள் விரும்பினால், என்னைத் திரும்ப இங்கியே கொண்டுவந்து விட்டாலும் சரி. அதைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை.
      தொடர்ந்து நடந்தான். பல்லை இறுகக் கடித்து வலியை வெளியே சத்தம்வராமல் பொறுத்துக் கொண்டான். கட்டில்களின் வரிசை வரை கையால் பற்றியபடியே வர முடிந்தது. அதன் எல்லை முடிந்ததும் சட்டென நிலைகுலைந்ததில் தானறியாமல் ஓர் அலறல் வெடித்தது. கட்டில்களை எண்ணியதில் என்னவோ பிசகு. இன்னொரு கட்டில் இருக்கிறதாக எண்ணி நகர்ந்து கைநீட்ட திடுக்கென லாத்தி விட்டது. தரையில் அசையாமல் கிடந்தபடி கவனித்தான். இந்த கலாட்டாவில் யாரும் விழித்துக்கொள்ளவில்லை என உறுதி செய்து கொண்டான்.
      அட ஒரு குருடனுக்கு நகர்ந்து போக வேண்டுமானால் இந்தக் கிடக்கை தான் சரியானது. தவழ்ந்தவாக்கில் நகர்தல் அதிக சுலபமாகவே இருக்கும். வெளி முற்றம் வரை தன்னை நகர்த்திக்கொண்டே உடம்பை இழுத்து வந்திருந்தான். ஒரு நிமஷம் நிறுத்தி இனி எப்படிப் போவது, என தனக்குள் யோசித்தான். ரேழிக் கதவருகில் இருந்தே யாரையாவது கூப்பிடுவதா, அல்லது காம்பவுண்ட் வாயில் வரை போய்விடுவதா?
      கடைசிவரை வெளியே போக கைத்தண்டவாளம் போல வடக் கயிறுகள் இருக்கின்றன. நான் அங்கேயிருந்து உதவி என்று கோரினால், உடனே அவர்கள் அவனைத் திரும்பிப் போகும்படிதான் ஆணையிடுவார்கள்... அது தெரியும் அவனுக்கு. இரும்புக் கிராதிகளின் இறுக்கமான பிடிபோல அல்லாமல், இப்படித் தொய்ந்து ஆடும் கயிற்றைப் பிடித்தபடி நகர்வது சௌகர்யமாக இல்லை. அத்தனை தைரியமாக இதைப் பற்றிக்கொண்டு நகர முடியவில்லை. தயங்கினான்.
      சில நிமிட யோசனைக்குப் பின், ஆ ஒரு யோசனை!
      கயிறை ஒட்டியே நாம தவழலாம். அப்பப்ப கையை உயர்த்தி கயிறைத் தொட்டு புரண்ட ஜோரில் பாதைக்கோடு விலகாமல் இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். இதுவும் கார்த் திருட்டு போலத்தான். வழிகளையும் உபாயங்களையும் அவ்வப்போது நாமளே கண்டுபிடிச்சி காரியம்ஆற்ற வேண்டும். திடுதிப்பென்று அவன் மனசாட்சி விழித்தாப் போல ஒரு உள் குறுகுறுப்பு... ஒரு பாவப்பட்ட குருடன் கிட்டேயிருந்து, நான், காரை ‘திருடி’ விட்டேன்...
      டே இப்ப என் இந்த நிலைமை... அவன் காரை நான் திருடியதற்கா? இல்லை, அவனுடன் வீடு வரை நான் கூடப் போனேனே, அதனால் தான். அட தப்பு எங்கேயடா? காரைத் திருடியதில் இல்லை. அவன் கூடப்போனேனே அதுதான் தப்பு. பெரிய தர்ம பரிபாலன வாத விவாதம் எல்லாம் அவனிடம் அப்போது கிடையாது. அவன் யோசனை வெகு எளிமையானது. துல்லியமானது. குருடனாகப்பட்டவன் புனித ஆத்மா. குருடனிடம் நீ திருட்டு வேலை வெச்சிக்கக் கூடாது. ஸ்பஷ்டமாகச் சொன்னால், நான் அவனைக் கொள்ளை யடிக்கவில்லை. அவன் என்ன சட்டைப்பைக்குள் காரை வைத்துப்போய், அதை நான் துப்பாக்கி காட்டி மிரட்டிப் பறித்தேனா என்ன?... என்றெல்லாம் தனக்குத் தானே சாதகமான வாதங்களை உள்ளுக்குள் புரட்டிக் கொண்டிருந்தான். வெட்டி வாதங்களை நிறுத்து அப்பா. வேலையைப் பார்.
      வைகறையின் குளிர்ந்த காற்று முகத்தை வருடியது. அந்த வெளிக்காற்றே மூச்சுவிட அத்தனை சுகமாய் இருந்தது அவனுக்கு. இப்ப கால் வலி கூட அவ்வளவுக்கு இல்லை. இதில் ஆச்சர்யப்பட ஒன்றுமில்லை. அவனுக்கே ஒன்றிரண்டு முறை இப்படி ஆகியிருக்கிறது. கதவுக்கு வெளியே இப்போது வந்திருந்தான். இனி படிகளை எட்டிவிடலாம்.
      ஆனால் படிகளில் தவழ்வது, தலையை முன்சரித்து நகர்வது தான் ஆக அவலட்சணமான காரியம். ஒரு கையை உயர்த்தி வடக்கயிறைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டான். நகர்வதைத் தொடர்ந்தான். ஒரு படியில் இருந்து கீழ்ப் படிக்குப் போவதே, அவன் எதிர்பார்த்ததுதான், திண்டாடியது. அந்த உதவாக்கரைக் கால், அதனாலேயே இத்தனை பாடும். அது இழவு கூடவருவதையே உணர அவனால் முடியவில்லையே. நடுப்படியில் ஒரு கை வழுகி உடம்பே ஒருவாட்டாய்ச் சரிந்தது. காலெனும் முண்டின் கனம் அவனை இழுத்துத் தள்ளிப்போனது. காலை யாரோ ரம்பத்தால் அறுப்பது போல் அபார வலி உள்ளே மின்னிப் பொங்கியது. அறுத்து குடைந்து ஆணியடித்தாப் போன்ற வலிப் பிரளயம். ஆனால் அவன் கத்தவேயில்லை, அது எப்படி என்று அவனுக்கே தெரியாது. அப்படியே பல யுகமான நிமிடங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாதது போல் குப்புறக் கிடந்தான்.
      குப்பென்று கிளம்பிய காற்று அவனை நடுக்கியது. ஒரு சட்டை, டிரௌசர் மாத்திரமே அணிந்திருந்தான். காயம் தரையில் அழுந்திக்கொண்டிருந்தது. ஐயோ இன்ஃபெக்ஷன் இன்னும் அதிகமாகப் போகிறது. என்ன மடத்தனமாய் நான் யோசிக்கிறேன். இத்தனை தூரம் இந்தக் காலைத் தரையோடு தேய்த்து வந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் இந்த அழுக்குசேர்கிற கவலை இல்லை. அந்த யோசனையே இல்லை.
      அதைப்பற்றி ஒன்றும் இல்லை. இது சீழ் பிடிக்கு முன்னால் அவர்கள் எனக்கு சிகிச்சை ஆரம்பித்து விடுவார்கள்... என மனதை அடக்க முயன்றான். பக்கவாட்டில் இப்போது கயிறை எளிதாக எட்ட முயன்றான். எங்கே கயிறு? அட கயிறுக்குத் தலைகீழாய் குப்புற நீ விழுந்திருக்கிறாய்.
      ஆனால் உள்ளுணர்வு திரும்ப அவனை நிதானப்படுத்தியது. மிகுந்த கவனத்துடன் மெல்ல மெல்ல உட்காரும் நிலையில் உடலை மாற்றிக்கொண்டான். அவன் இடுப்பு முதல்படியை, இறங்குவரிசையில் கடைசிப்படி, உணர்ந்தது இப்போது. ஆ வெற்றி! உயர்த்திய முஷ்டியின் சொரசெரப்புடன் அவன் ஒரு யோசனை செய்தான். நகர்வதில் புதிய எளிய வழி இது. நொண்டிகளை அங்கஹீன குஷ்டரோகிகளைப் பார்த்திருக்கிறான். உதவாக்கரைக் கால் தரையில் இழுபட வேண்டாம். வாயிலுக்கு முதுகு காட்டி அப்படியே கையால் ஊன்றி ஊன்றி இடுப்பை ஊஞ்சலாய் நகர்த்தி பின்நகர்வது எளிதோ எளிது.
      சின்னச் சின்ன அலைவுகளில் மெல்ல முதுகு காட்டி வாயிலை நோக்கி நகர்ந்தான். காலைத் தள்ளுவது அல்ல, இழுப்பது இன்னும் எளிதாய் இருந்தது. காலுக்கும் அலுப்பு குறைவு. வாயில் வரை போடப்பட்டிருந்த சாய்தளம் அவனுக்கு ரொம்ப உதவிகரமாக இருந்தது. அந்தக் கயிறு, அதை எட்டிப் பிடிப்பதில் இப்போது கணக்கு பிசகாது. தவிரவும் அந்தக் கயிறு அப்போது லேசாய்த் தலையில் உரசவும் செய்தது. காம்பவுண்டு வாயிலை இதோ எட்டிவிட்டோம், என்றே அவனுக்கு இருந்தது.
      சாதாரண நடையில் ஒன்று இரண்டு தப்படிகள். பின்பக்கமாய் இப்படிப் போவது என்பது வேறு. இது கை கையாய் அல்லது அங்குலக் கணக்கில் நகர்ச்சி. தனக்குக் கண் இல்லை என்பதையே மறந்துபோய் திரும்பி, இன்னும் எவ்வளவு தூரம் இருக்கிறது என பார்க்க முற்பட்டான். ஆனால் அவன் கண்ணில், அப்பியிருந்தது வெண்படலம், காட்சி எதுவும் இல்லை.
      இது ராத்திரியா, விடிந்து விட்டதா என்று தெரியவில்லை. வெளிச்சம் வந்திருந்தால் அவர்கள் இந்நேரம் என்னைக் கண்டுகொண்டிருப்பார்கள். அத்தோடு இன்றைக்கு இரவுஉணவு மாத்திரம் தான், எப்பவோ வழங்கியிருக்கிறார்கள், அது எப்பவோ எத்தனையோ மணிகள் முன்னால். அதை நினைத்துப் பார்ப்பதே, ஃப்ளாஷ்பேக் தான். தனது துல்லியமான வேகமான நடவடிக்கைகளிலும் சூட்சுமத்திலும், அவனே தன்னை வியந்துகொண்டான்.
      எத்தனை தெளிவாக அலசி ஆராய்கிறேன். தனக்குள்ளே புதிய வெளிச்சம். நானே இப்போது புது மனிதன். இந்தக் கால் அது என் உடம்பின் முக்காலேமாகாணி என்று முக்கியத்துவம் அற்றுப் போனதில், செயலாற்ற இற்றுப் போனதில் அறிவு பார் என்னமாய் சுதாரித்து விட்டது. தன் வாழ்நாளிலேயே அடைந்திராத இத்தனை கூர்மை, இந்த விபத்து இன்றி வாய்ப்பே இல்லை!
      பின்பக்கமாய் இரும்பு வாயிலை நெருங்கியிருந்தான். பின்புறம் இப்போது இரும்பை இடித்த ஜில் தட்டியது. ஆ எட்டி விட்டேன்.

*
வாயில் காவலனுக்கு என தனி காபின் இருந்தது. கொட்டும் பனிக்கு உள்ளொடுங்கி சுருண்டு அதற்குள் உட்கார்ந் திருந்தான் சிப்பாய். தெளிவற்ற சரசரப்புகளை அவன் கேட்டான். என்ன சத்தம் தெரியவில்லை. ஆனால் இருந்த தூக்கக் கலக்கத்தில் அந்த ஒலிகள் உள்ளேயிருந்து என அவன் அனுமானிக்கவே இல்லை. சிறு காற்று மரத்தை உசுப்பி இரும்புக் கதவோடு உரசியிருக்கலாம்.
      இன்னொரு சத்தம். எதோ இரும்போடு மோதுகிறாப் போல... காற்றுரசல் அல்ல.
      உடலெங்கும் ஓடிய நடுக்கத்துடன் காபினைவிட்டு, தானியங்கி ரைஃபிளை தன்னியல்பாய் முடுக்கியிருந்தான்... உள் வராந்தா கதவை உன்னித்தான். கண்ணில் எதுவும் தட்டுப்படவில்லை. ஆனால் சத்தம் இப்போது இன்னும் ஓங்கி ஒலித்தது. யாரோ சொரசொரப்பான பகுதியைச் சுரண்டுகிறார்களா?
      வெளி வாயில் கதவின் அடி இரும்பு, என்று உடனே பட்டது. சற்று தள்ளி கூடாரத்தில் சார்ஜென்ட் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். எழுப்பி விஷயம் சொல்லலாமா. ஆனால் உப்பு பெறாத விஷயத்துக்கு தப்பா அவனை எழுப்பினால் பளார்னு விழும் கன்னத்தில். இருந்த மன அழுத்தத்தில் சார்ஜென்ட்கள் தானறியாத அசதியில் தூங்குவார்கள். அதைக் கலைப்பது, சரியான காரணத்துக்கு எழுப்பினாலும் கூட, அவர்களுக்கு மகா எரிச்சலைத் தந்துவிடும்.
      வராந்தா வாயிலைப் பார்த்தபடி கூர்த்த விரைப்புடன் காத்திருந்தான்.

      மெல்ல, இரு செங்குத்துப் பாங்கான இரும்புச் சட்டங்களின் ஊடே, பிசாசு போல, ஒரு வெள்ளை முகம் ... ஒரு குருடனின் முகம். குபீரென்ற திகில்ப் பாய்ச்சல். ரத்தமே உலர்ந்து விட்டாப்போல. அத்தனை கிட்டத்தில் தெரிந்த அந்தக் குறியைப் பார்த்து ரைஃபிளை சிப்பாய் சடசடவென இயக்கினான்.
*
storysankar@gmail.com
91 97899 87842 

Thursday, December 17, 2015

2015 சாகித்ய அகாதெமி பரிசு பெற்ற ஐயா ஆ. மாதவனுக்கு நல் வாழ்த்துக்கள்

short story

நா ய ன ம்
ஆ. மாதவன்


றந்தவருக்கு ஒன்றும் தெரியாது. புதிய மல் ஜிப்பா, வேஷ்டி அணிந்து கொண்டு, நெற்றியில் மூன்று விரல் திருநீற்றுப் பட்டையுடன், நீட்டி நிமிர்ந்து  அந்திமத்துயில் கொள்கிறார். கறுப்பு உடம்பு, வயசாளி, மேல்வரிசைப் பல் கொஞ்சம் பெரிசு, உதட்டை மீறி ஏளனச் சிரிப்பாக அது வெளித் தெரிகிறது. தலைமாட்டில் குத்து விளக்கும், நுனி வாழையிலையில் நிறை நாழி பழமும் ஊதுவத்தியும், சிவப்பு அரளிப்பூ மாலையுமாக ஜோடித்திருக்கிறார்கள். சாவு மணம் ஊதுவத்தியிலிருந்து கமழ்கிறது.
aa maadhavan_m
‘யென்னைப் பெத்த யப்போவ்.. யெனக்கினி ஆரிருக்கா?... என்று கால்மாட்டில் பெண்அள் கும்பலிலிருந்து நாற்பது வயசுக்காரி கறுப்பி முட்டி முட்டி அழுகிறாள். அவளுக்கு பச்சைக் கண்டாங்கிதான், பொருந்துகிறது.

சாயங்காலம் நெருங்கி கொண்டிருக்கிறது. தென்னந் தோப்புக்கு அப்பால், வாழைப் பண்ணையைத் தாண்டி, பாறைகள் நிறைந்த ஆற்றின் புது வெள்ளத்தின் குளிரைக் காற்று சுமந்து வருகிறது. காக்கைகள் கூட்டுக்குப் பறந்து போகின்றன. தாழைப்புதர் வேலிகளின் நடுவில்- வாய்க்கால் கரையிலிருந்து , முற்றிய கமுகு மரத்தை வெட்டிச் சுமந்து கொண்டுவந்து, முற்றத்தில் பாடை ஏணி தயாரிக்கிறார்கள். பிளந்த கமுகுமரம், வெளீரென்று பொள்ளையாக முற்றத்தில் துண்டாகக் கிடக்கிறது.

வாசலில், இளவுக் கூட்டத்தினரிடையே, செத்தவரின் தடியன்களான ஆண்பிள்ளைகள் இரண்டு அழுக்குத் துண்டை அணிந்து கொண்டு சுறுசுறுவென்று , எண்ணெய்ச் சிலைகள் போலத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருக்கிறர்கள். சின்னவன், கொஞ்சம் அழுகிறான். பெரியவன் முழங்கையைக் கன்னத்துக்கு முட்டுக் கொடுத்துக் கூரையின் துலாக் கட்டையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். உள்ளேயிருந்து வரும் ஒப்பாரி, இப்பொழுது பழக்கமாகிச் சாதாரணமாகி விடுகிறது.

“இப்படியே இருந்தாப் பொழுதுதான் இருட்டும். இருட்டு வருமுன்னே இதோ அதோன்னு காரியத்தை முடிப்பம்; என்ன தங்கப்பா??”
“ஆமாமாம். நாயனக்காரனைத்தான் இன்னம் காணோம். யாரு போயிருக்காங்க அழைச்சார?”

“வடிவேலும் சின்னண்ணணும் போயிருக்கிறாங்க. மேலாத்தூரிலே இன்னிக்கு ஆம்புட்றது கஸ்டம் . அல்லாம், முத்துபட்டி திருவிழாவுக்குப் போயிருப்பாங்க.”
“சின்னண்ணன் போயிருக்கிறான்லியா அப்போ நிச்சயம் யாரையாவது இட்டுக்கிட்டு வருவான். வரட்டும். அதுக்குள்ளியும் மத்த வேலைங்களெப் பாக்கறது.”
மழைவரும் போல் இருந்தது. அந்தியிருள் குளிர ஆரம்பித்தது. கியாஸ் விளக்கொன்றைச் சுமந்து கொண்டு , வயல் வரப்பு வழியாக வாய்க்காலைத் தாண்டி ஒருவன் கரையேறி வந்து கொண்டிருக்கிறான். விளக்கின் ஒளியில், வாழை மரமும், பச்சை ஓலைய்ப் பந்தலும் பெரிய பெரிய நிழல்களாக வளர்ந்து திரைக்காட்சி போல மாறி மாறிப் போயிற்று.

விளக்கு சுமந்து வந்தவன், வேர்க்க விறுவிறுக்க முற்றத்தில் ஸ்டாண்டு மேல் விளக்கை இறக்கி வைத்தான். விளக்கின் உஸ்... உஸ்..! உள்ளே அழுகை ஓய்ந்து போயிருந்தது. குசுகுசுத்த குரலில் பெண்கள் வக்கணை பேசுகிறார்கள். ஊதுவத்தி இன்னும் மணமாக மணத்துக்கொண்டு புகை பரத்துகிறது.
விளக்கு வந்துவிட்ட வசதியில் முற்றத்துச் சந்தடி, அங்கிங்காக விலகி நின்றுகொண்டு இருட்டில், தெரியாத வயல் வரப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. சலிப்பு- எல்லாரது முகத்திலும் அசட்டுக்களையை விரவிவிட்டிருக்கிறது. சும்மாவேனும் எத்தனை தரம் வெற்றிலை போடுகிறது? எத்தனை தரம் பீடி பிடிக்கிறது?

“விடிஞ்ச மொதக்கொண்டு ஒண்ணுமே சாப்பிடலே. எப்போ இந்தக் காரியம் முடியறது, குளிச்சு மாத்திச் சாப்பிடுறதோ? சரியான தொந்தரவு போ.”
யாரோ ஓராள் இருட்டைப் பொத்துக்கொண்டு வெள்ளையாக நடையும் வேகமுமாக ஓடிவந்தான்.

“சின்னண்ணனும், வடிவேலும் தட்றாம்பட்டிக்குச் சைக்கிள்லே போயிருக்கிறாங்க. மேலாத்தூரிலே யாரும் நாயனக்காரங்க ஆப்டலியாம். சேதி சொல்லச் சொன்னாங்க.” வந்தவன்  பந்தலையும்- கியாஸ் விளக்கையும்- முசுமுசுத்த கும்பலையும் - உள்ளே பெண்களீன் அர்த்தமற்ற அலமலங்களையும் - மாறி மாறி ப் பார்த்துவிட்டுப் பீடிக்கு நெருப்புத் தேடி ஒதுங்கினான். எப்பிடியும் தட்றாம்பட்டி போய் ஆளை இட்டுக் கொண்டுவர இன்னும் ஒரு மணியோ , ஒன்றரை மணியோ நேரமாகலாம், கும்பலின் முகம் சுணங்கியது.

“இந்தக் காலத்திலே, யாருப்பா நாயனமும் , பல்லக்கும் வச்சிக்கிறாங்க? ஏதோ அக்கம் அசலுக்கு ஒரு தொந்தரவு இல்லாமெ, காரியத்தை முடிக்கிறதெ விட்டுவிட்டு? இப்போ பாரு , எத்தினிஎ பேரு இதுக்கோசரம் காத்துக் கெடக்கிறாங்க ?”

”இல்லே, மூத்த பிள்ளைதான் சொல்லிச்சிது. செத்தவரு முன்னாடியே சொல்லி வச்ச சங்கதியாம். தமக்கு , சுடுகாடு யாத்திரை தவுல் நாயனக் கச்சேரியோட நடத்தணுமினு. அதாம் அந்த பொண்ணும் அழுகையா அழுதிச்சி. செத்தவங்க ஆத்துமா நிம்மதியாப் போகட்டுமேன்னு தான், இப்போ, மேலாத்தூர் போய் அங்கியும் ஆம்புடாமே தட்றாம்பட்டி போயிருக்காங்களாம்.”

“நல்ல ரோதனையாப் போச்சு. செத்தவங்களுக்கென்ன? அவுங்க போயிட்டாங்க. இருக்கிறவங்க களுத்து அறுபடுது “.

மழை வந்தேவிட்டது. ஹோவென்று . கூரை மேலும் பச்சைப் பந்தல் மேலும் இரைச்சலிட்டது. சுற்றிலும் கமுகு, தென்னை , தாழைப்புதூர் மேல் எல்லாம் கொட்டியதால் இரைச்சல் பலமாகக் கேட்டது. கியாஸ் லைட்டைத் திண்ணைமேல் தூக்கி வைத்தார்கள். திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தவர்களின் தலை முண்டாசும், தலையும் பெரிய நிழல்களாகச் சுவரில் உருக்குலைந்து தெரிந்தன.

உள்ளே ஏதோ குழந்தை அடம்பிடித்து அழத் துவங்கியது. தாய்க்காரி பூச்சாண்டியைக் கூப்பிடுகிறாள். பிய்த்து எறிவேன் என்கிறாள். ‘சனியனே , உயிரை வாங்காதே’ என்கிறாள். குழந்தை நிறுத்தாமல் அழுகிறது.

எல்லோர் முகத்திலும் ,சலிப்பும், விசாரமும், பொறுமை இழந்த வெறுப்பும் நிறைந்திருக்கின்ற்ன. தலை நரைத்த முக்கியஸ்தர்களுக்கு யாரை, என்ன பேசி, நிலைமையை ஒக்கிட்டு வைப்பது என்று தெரியவில்லை. எல்லாரும், இருட்டாக நிறைந்து கிடக்கும் வயலின் வரப்புப் பாதையையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மழை சட்டென்று ஓய்கிறது. இரைச்சல் அடங்குகிறது. கூரையிலிருந்து தண்ணீர் சொட்டுகிறது. முற்றத்தில் தண்ணீர் தேங்கி வழிந்து போகிறது.

இதற்குள்ளியும் பாடை தயாராகி , உடம்பு சிவப்புப் பட்டு மூடிக்கொண்டு , நீட்டி நிமிர்ந்து- பந்தலில் தயாராகி இருந்தது. நீர்மாலைக்குப் போன புத்திரர்கள் இரண்டு பேரும், மழையில் குளித்துத் தலைமேல் வெண்கல ஏனத்தைச் சுமந்து கொண்டு, பிணத்தின் தலைமாட்டில் வந்து, முக்காடிட்ட முண்டச்சி போல நின்றார்கள்.
‘பொம்மனாட்டிங்க குலவை போடுங்க தாயீ. அதுக்கும் சொல்லியா தரவோணும்?’ என்று தலையாரி குரல் கேட்க, தாமதித்து நின்றவர்கள் போல் கிழவிகள். கொலு கொலுவென்று ஒப்பாரி போலவே குலவையிட்டார்கள். இருட்டில் ஒதுங்கி நின்றவர்  ஒன்றிரண்டு பேர் கூடப் பந்தலுக்குள் வந்து  திண்ணையில் நுழைந்தார்கள்.
‘வாய்க்கரிசி போட இன்னும் , உள்ளே பொம்மனாட்டிக இருந்தா வந்து போடலாம். நேரமிருக்குது” என்றார் தலையார். 

”அட அதெல்லாம் எப்பவோ முடிஞ்சு போச்சே. இன்னும் புதுசாத்தான் ஆரம்பிக்கோணும். புறப்படுறதை விட்டுப்பிட்டு , அடியைப்புடிடா ஆபயாண்டீன்னு முதல்லே இருந்தே ஆரம்பிக்கோணுமா? தம்பி , சின்னத்தம்பு உன் கைக்கடியாரத்தலே மணியென்ன இப்போ?”

“மணியா? அதெல்லாம் ரொம்ப ஆச்சு. ஒம்போது ஆகப்போவுது. எப்போ நாயனக்காரங்க வந்து எப்போ பொறப்படபோறமோ?’

எல்லோரது கண்களும் வயல் வரப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன . இப்போது - மரண சம்பவத்தை விட , நாயனந்தான் முக்கியப் பிரச்சனையாக அத்தனை பேர் மனத்திலும் பெரிய உருக்கொண்டு நின்றது.

“யாரோ வர்ராப்போல இருக்குதுங்களே” என்று ஒரு குரல் தொலைவில் இருட்டுப்பாதையைப் பார்த்துச் சந்தேகப்பட்டது.

“ஆமாண்ணோவ், வர்ராங்க போல , யாரப்பா அது வெளக்கை சித்தெ தூக்கிக்கொண்டு போங்களென். மழையிலே சகதியும் அதுவுமா கெடக்குது. சின்னண்ணன் தான், தோள் அசைப்பைப் பார்த்தா தெரியுதில்லே”.

எல்லாரது முகங்களும் தெளிவடைந்தன. இடுப்பு வேஷ்டியை முறுக்கிக்கொண்டு, முண்டாசைச் சரி செய்துகொண்டு எல்லாரும் எழுந்து தயாராகி நின்றனர். சில ஆண் பிள்ளைகள் உள்ளே பெண்களிடம் போய் விடை பெற்று வந்தனர். உள்ளே விட்டிருந்த அழுகை ‘யங்கப்போ’ என்று பின்னும் ஈனமாக எழுந்தது.
கியாஸ் விளக்கு வட்டத்தில், சின்னண்ணனும் வடிவேலுவும் வென்றுவந்த வீரர்கள் போல நின்றனர்.

“ அட , மேலாத்தூரிலே போனா அங்கே ஒரு ஈ, காக்கை இல்லெ. படு ஓட்டமா ஓடினோம். வீரண்ணன் சேரியிலே, ஒரு நல்ல வித்வான். மாரியம்மன் கொடையப்போ கூட நம்மூருக்கு வந்து வாசிச்சான். முனிரத்தினம்ன்னு பேரு . எப்படியும் அவரெ இட்டாந்திராலாம்ன்னு போனா. மனுசன், சீக்கா படுத்த படுக்கையா கெடக்கிறான். விடா முடியாதுன்னு, சைக்கிளைப் உடிச்சோம். தட்றாம்பட்டுலே, தோ... இவங்களெத் தான் புடிச்சுக் கொண்ணாந்தோம். சமத்திலே ஆள் ஆம்பிட்டதே தம்பிரான் புண்ணியமாப் போச்சு.”
எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.

காய்ந்து போன மூங்கில் குழாய் போல, சாம்பல் பூத்த நாயனத்தை வைத்துக்கொண்டு , மாறு கண்ணும் குட்டைக் கிராப்பும், காவி மேலாப்புமாக, ஒரு குட்டை ஆசாமி, ‘இவனா?’ என்று கருவுவதற்குள் , ‘இவனாவது அந்த நேரத்தில் வந்து தொலைஞ்சானே’ என்ற சமாதானம் , எல்லாருக்கும் வெறுப்பை மிஞ்சி எட்டிப் பார்த்தது. தவுல்காரன், அடுப்படி, தவசிப்பிள்ளை மாதிரி வேர்க்க விறுவிறுக்க , ‘ஐயோ’ என்ற பார்வையில், முன்னால் வரமாட்டேன் என்று பின்னால் நின்றான்.

‘வெட்டியானெக் கூப்பிடுறது. நெருப்பெல்லாம் ரெடி..சங்கை ஊதச்சொல்லு பொறப்படலாமா? உள்ளே கேட்டுக்கோ.’

தாறுடுத்திக் கொண்டு பாடைப்பக்கம் நாலுபேர் தயாரானார்கள். கருமாதிக்கான பிள்ளைகள் இரண்டும், பெரியவன் தீச்சட்டியை வெட்டியான் கையிலிருந்து வாங்கிக் கொண்டான். சின்னவன், ஈர உடையில் , வெட வெடவென்று நடுங்கிக்கொண்டு , பெரியவன் பின்னால் செய்வதறியாமல் நின்றான்.

“பொறப்படுங்கப்பா. தூக்கு” என்ற கட்டளை பிறந்ததும் தாறுடுத்த நால்வரும் பாடையின் பக்கம் வந்தார்கள். உள்ளேயிருந்து பெண்கள், முட்டிக்கொண்டு தலைவிரி கோலமாக ஓடிவந்தார்கள். “யெங்களெ உட்டுட்டுப் போறீங்களே?” என்று கதறல் சகதியும் அதுவமாகக் கிடந்ததினால் விழுந்து அழுவதற்கு எல்லாரும் தயங்கினார்கள். பெண் மட்டும். ‘ங்கப்போ எனக்கினி யாருருக்கா” என்று பாடையின் கால்மாட்டில் வந்து விழுந்தாள்.

”கோவிந்தா!கோவிந்தா!” என்ற கோஷத்துடன் பாடை தோளில் ஏறிற்று. “யாருப்பா அது நாயனம். உம் ... சும்மா உங்களைப் பார்க்கவா கூட்டியாந்தோம் முன்னாடி போங்க. வெளக்குத் தூக்கறவன் கூடவே போங்க. மோளத்தைப் பிடிங்க..”
நாயனக்காரன் முகம் பரிதாபமாக இருந்தது. அழைத்துவந்த வேலண்ணன் அவன் 
காதருகில் எதோ சொன்னான். நாயனக்காரன் மெல்ல உதட்டில் வைத்து, “பீ ப்பீ.. ‘ என்று சுத்தம் பார்த்தான். ஊர்வலம் , சகதி வழுக்கும் வரப்புப்பாதையில் போய்க்க்கொண்டிருந்தது. கியாஸ் விளக்கின் ஒளியில் எல்லார் நிழலும் தாழைப் புதரின் மேலே கமுகு மர உச்சி வரை தெரிந்தது.

’கூ..ஊஉ..ஊஉ..’ என்றூ, வெட்டியானின் இரட்டைச் சங்கு அழுதது. நாயனக்காரன் வாசிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். ‘பீ..பீ’ என்ற அவலம் பரிதாபகரமாக இருந்தது. தவுல்காரன் சந்தர்ப்பம் தெரியாமல் வீறிட்ட குழந்தைபோல-வாத்தியத்தைத் தொப்புத் தொப்பென்று மொத்தினான்.

விவஸ்தை கெட்ட மழை. வருதடி வைத்த அலமங்கலும், கீழே வழுக்கும் வரப்புப் பாதையும், தாழைப்புதரும், கௌமுகின் தோப்பின் உச்சியில் தங்கி நின்ற குளிர்ந்த இருட்டும், மரணமும் , பசியும், அசதியும், வெறுப்பும்,துக்கமும், எரிச்ச்சலும், கோபமும், எல்லாருடைய உள்ளங்களிலும் நாயனத்தின் கர்ண கடூரமான அபஸ்வரமாக வந்து விழுந்து வயிறெரியச் செய்தது.

கியாஸ் விளக்கு முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்தது.தீச்சட்டியில் குமைந்த வறட்டியின் புகையால் சங்கு ஊதுபவன் செருமினான். அனைவரும் பேச்சற்ற அவல உருவங்களாக நிழல்களை நீளவிட்டு நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

‘பீப்பீ..பீ..பீ’ 

எல்லாருக்கும் வயிற்றைப் புரட்டியது. நெஞ்சில் ஏதோ அடைத்துக் கொண்டது போல சிரமமாக வந்தது. தலையைப்பிய்த்தது.

பின்னும் , ‘பீ..ப்பீ..பீ..பீ! 

ஊர்வலம், ‘சனியனே’ என்ற பாவனையில் அவனையே பார்த்துக்க் கொண்டு வழி நடந்தது. யாராருக்கெல்லாமோ பாதை வழுக்கியது. பின்னால் நடந்து வந்து கொண்டிருந்த சிறுவன் ஒருவன், சக்தி தேங்கிய பள்ளத்தில் விழுந்தான். உடன் வந்த ஒருவர் , அவனைத் தூக்கிவிட்டுவிட்டு . ‘நீயெல்லாம் அங்கே எதுக்கோசரம் வரணும் , சனியனே?” என்று எந்த எரிச்சலையோ அவன் மேல் கோபமாக் கொட்டினார்.

ஆற்றங்கரை வரப்பு ஆரம்பமாகியிருந்தது. சிள் வண்டுகளின் இரைச்சல் கேட்டது. அக்கரையில், கடந்து வஞ்சித்துறையிலிருந்து தவளைகள், ‘குறோம் குறோம்’ என்று  எதிர்ப்புக்குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. குட்டி குட்டிக் கறுப்புப் பன்றிகள் போலப்பாறைகள் நிறைந்த ஆற்றில், புதுவெள்ளம் இரைச்சலோடு ஒழுகும் அரவம் கேட்டது. குளிர் , இன்னும் விறைப்பாக உடல்களைக் குத்திற்று.

சுடுகாட்டுத் தூரம் தீராத் தொலைவெளியாகத் தோன்றியது. இன்னும், பீ..ப்பீ..பீ..பீ..’
நாயனக்காரன் பக்கமாகத் தலை முண்டாசோடு வந்து கொண்டிருந்த தலையாரி முத்தன் , அவனையும் அந்த நாயனத்தையும் ஒரு முறை வெறித்துப் பார்த்தார். கியாஸ் லைட்டின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் உப்பென்று மூச்சு நிறைந்த கன்னங்களுடன், நாயனக்காரனின், அந்தப் பொட்டைக்கண் முகம், எரிச்சலை இன்னும் வளர்த்தது.

இன்னும், பீ..ப்பீ..பீ..பீ..’

”படவா ராஸ்கல். நாயனமா வாசிக்கிறே?” தலையாரி முத்தன் ரொம்ப முரடு. அவரது அதட்டலை பாடை தூக்கிக்கொண்டு முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்தவர்கள் கூடத் தயக்கத்தோடு திரும்பி நின்று செவிமடுத்தனர்.
அவ்வளவுதான்!

தலையாரி, நாயனக்காரன் பிடரியில் இமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு மொத்து. ஆற்றில் துணி துவைப்பது மாதிரி ஒரு சத்தம். நாயனத்தை அப்படியே இழுத்துப் பறித்து கால் மூட்டின் மேல் வைத்து , இரண்டு கைகளாஅலும், ‘சடக்’ இரண்டு துண்டு ! புது வெள்ளமாகச் சலசலத்து ஓடிக் கொண்டிருந்த ஆற்றின் இருட்டில் நாயனத் துண்டுகள் போய் விழுந்தன.

‘ஒடிக்கோ பயமவனே, நாயனமா வாசிக்க வந்தே? நின்னா உன்னையும் முறிச்சு ஆத்திலெ வீசி யெறிஞ்சுடுவேன்.”

ஊர்வலம் தயங்கக் கொஞ்சம் நின்றது. எல்லார் முகத்திலும், ’முத்தண்ணே நீ செஞ்ச காரியத்துக்கு உனக்கு தங்கக் காப்பு அடிச்சுப் போட்டாலும் தகும்’ என்ற திருப்தி பளிச்சிட்டது.

“என்ன நின்னுட்டீங்க?- போங்கப்பா தோ மயானம் வந்தாச்சே, நல்ல நாயனக்காரனெ கொண்ணாந்தீங்க”.

இதைக் கேட்க நாயனக்காரனும் தவுல்காரனும் வரப்பு வெளியில் இல்லை. ஆற்றின் இடப்பக்கம் சந்தின் இருட்டில் இறங்கித் தெற்குப் பார்த்த பாதை வழியாக , இரண்டு பேரும் ‘செத்தோம் பிழைச்சோம்’ என்று விழுந்து எழுந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்1

விடாப்பிடியாகக் கழுத்தை அழுத்திய சனியன் விட்டுத் தொலைத்த நிம்மதியில் ஊர்வலம் சுடுகாட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.


Sunday, December 6, 2015

பத்தி chennai floods - a thing not to forget

chennai floods - a thing not to forget

நலம். நலமறிய அவா
06 திசம்பர் 2015

சென்னை நூறு வருடங்களுக்குப் பின் இத்தகைய கன மழைப் பொழிவைச் சந்தித்திருக்கிறதாகச் சொல்லப் படுகிறது. சென்னை, கடலூர் மாவட்டங்கள் இந்தப் பெருமழையால் கடும் பாதிப்பு அடைந்திருக்கின்றன. ஏராளமான உயிர்ப் பலிகள். பொருட் சேதங்கள். வாழ்விடங்களை இழந்து பாமர சனங்கள் தவித்து நிற்கிறார்கள். சராசரி மனிதனின் கடும் உழைப்பின் சேமிப்புகளால் கிடைத்த வீட்டுப் பொருட்கள் அத்தனையும் மூழ்கிக் கிடக்கின்றன. மீண்டும் பயன்படுத்த முடியாத அளவில் அவை சேதப்பட்டு விட்டன. புற நகர அடுக்ககங்களில் முதல் தளம் வரை கூட வெள்ளம் புகுந்து நிற்கிறது. ஏரிகள் நிரம்பி விட்டன. அவை திறந்துவிடப் படுகின்றன. அல்லது உடைக்கப் படுகின்றன. தானாவே உடைகின்றன.
மனித நேயம் தழைத்தோங்க, தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும், தனி மனித சேவையாளர்களும், சாதி மத இன வர்க்க பேதம் இன்றி, சட்டென உதவி என்று எங்கெங்கும் சுறுசுறுப்புடன் இயங்குகிறார்கள். பிற மாநிலங்கள், பிற நாடுகள் உதவுவதற்காக முன் வருகின்றன. அரசியல் கட்சிகள், புடவைக்கடையில் பக்கத்தில் நிற்பவள் தேர்வு செய்யும் புடவையைப் பார்க்கும் பெண்ணாய், அடுத்த கட்சிகளை விட தாம் செயல்படுவதாகக் காட்டிக்கொள்ள வேகம் கொள்கிறார்கள். தமிழக அரசியல் சூழலுக்கு விடிவு காலமே இல்லையா? மக்கள் அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்தாலே கோபப்பட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். தாங்கள் அடிமைகள் அல்ல. வாழ்க்கை எமது பிறப்புரிமை என அவர்கள்  உணர ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.
முப்படையும் மீட்பில் இறங்கி யிருக்கிறது. ஆயிரக் கணக்கில் தினசரி அவர்கள் வெள்ளத்தில் சிக்கியவர்களைப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு அழைத்து வருகிறார்கள். பத்துக் கணக்கில் தினசரி பிணங்களும் அவர்கள் கண்டெடுக்கிறார்கள்.
பாலும், குடிநீரும், காய்கறிகளும், அத்தியாவசியப் பொருட்களும் விலையேற்றி விற்கிறார்கள் சிலர். மின்சாரம் இல்லை. தொலைபேசி, அலைபேசி, இணையம் என்று எவ்விதத் தொடர்புகளும் இல்லை. வெளியூர்களில் இருந்து வேலை நிமித்தம் சென்னை வந்தவர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பை, ஆபத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள, தெரிவிக்க, உதவி கோர வழி இல்லை. கோர நிமிடங்கள் அவை. ஆபத்தை விட ஆபத்தை எதிர்நோக்கும் மனது அதிகத் திகலைத் தருகிறது. கர்ப்பிணிப் பெண்கள், முதியவர்கள், உடல் நலம் இல்லாதவர்கள், ஊனம் உள்ளவர்கள்... எத்தனையோ பேர் வெள்ளத்தில் தவிக்கிறார்கள்.
வங்கிகளில் ஏ டி எம் வேலை செய்யவில்லை. வங்கிகள் வேலை செய்யவில்லை. பணம் எடுக்க முடியவில்லை. கடைகளில் கிரெடிட் கார்டுகள், டெபிட் கார்டுகள் மாற்ற வழியில்லை. பணம் இருந்தும் கையில் இல்லாமல் மக்கள் திண்டாடுகிறார்கள்.
சென்னை நகரமே தீவு தீவாகத் துண்டாடப் பட்டு விடுகிறது. இடைப் பாலங்கள் வழியே போக்குவரத்து நிறுத்தப் படுகிறது. அவற்றின் கீழே சீறிப் போகும் வெள்ளம். சில பாலங்களுக்கு மேலேயே பொங்கி வழிந்து ஓடுகிறது தண்ணீர். எங்கெங்கிருந்தெல்லாமோ என்னென்னவோ மிதந்து வருகின்றன.
தனி கவனச் சிகிச்சைப் பிரிவில் மருத்துவமனைகளில் மின்சாரம் இல்லை. நோயாளிகள் உயிருக்கு மேலும் போராடுகிறார்கள். சிலர் இறந்து விடுகிறார்கள்.
காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர், கடலூர் மற்றும் சென்னை தான் தமிழ்நாட்டில் இந்த கன மழையால் திகைத்துப் போயிருக்கிறது. சகஜ நிலை திரும்ப வாரக் கணக்கில் எடுக்கும் போல் இருக்கிறது.
பருவ நிலைக் கோளாறுகளால் தான் இத்தனை கன மழை என்கிறார்கள். சென்னையின் விஸ்தரிப்பு, வகை தொகையில்லாமல், கணிப்புகளோ சமூக அக்கறையோ இல்லாமல் கைமீறிப் போனதாகச் சொல்கிறார்கள். ஏரிகளில் போய் வீடு கட்டி விட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். எது எப்படியாயினும் இழப்பு வருத்தத்துக்குரியது. விவாதங்களை இப்போது தவிர்க்கலாம். தேவை அறிவுரைகள் அல்ல. உதவிகள். நற் சொற்கள். மீட்பு நடவடிக்கைகள். எதிர்காலத்தில் நமக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது. அதில் இதுவும் ஒன்று. விவாதம்.
மழையில் வீடு, வசிப்பிடம் இழந்தவர்கள், பொருட்கள் இழந்தவர்கள் அனைவருக்கும் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். உறவுகளை இழந்தவர்கள் பாவம். அவர்கள் தவிப்பு புரிகிறது. உயிர் இழந்தவர்கள் அனைவருக்கும் ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். எல்லாமே கட்டுத் தளர்ந்து செயல் இழந்து நிற்கிற பதட்டமான சூழல் இது. மானுடத்திற்கான சவால் இது. மனிதன் மீண்டு விடுவான். அவன் மகத்தானவன்.
 ***
எஸ். சங்கரநாராயணன்
தொகுப்பாசிரியர்
பா. உதயகண்ணன்

பதிப்பாசிரியர்

Thursday, November 12, 2015

இளமைக் கதை - உலருமுன் பனித்துளி

உ ல ரு மு ன் 

ப னி த் து ளி

எஸ். சங்கரநாராயணன்
 சுதாகர் நைன்த் பி. கடையில் மேப் வாங்கப் போனால் தோழியுடன் அவள். லதா. நைன்த் சி. அவள் கையில் தகதக பொலிவுடன் தங்கப் பேனா.
      “இந்தப் பேனா எவ்ளோ?“
      “நூத்தியம்பது ரூவா…“
      “அவ்ளவா?“ என்று அழகாய் வெட்கப்பட்டாள். திரும்ப வைத்தாள். திரும்பி தன் தோழியிடம் “ரொம்ப அழகா இருக்கில்லே?“ என்றாள்.
      உன்னை விடவா, என நினைத்தான் சுதாகர். தலையில் ரோசாப்பூ செருகியிருந்தாள். அது பின்பக்கம் என்றால், முன்பக்க ரோசாப்பூ… உன் உதடுகள்… என ஒரு திகட்டலுடன் நினைத்தான். என்ன வாங்க வந்தோம் என்றே அவனுக்கு மறந்திருந்தது. அது நேற்று.
      இன்று இது. பள்ளிக்கூடம் விட்டு அவனும் சிவகுமாரும் சைக்கிளை எடுக்கிறார்கள். அவன் பக்கமாக சைக்கிளை உருட்டி அவள். சட்டென அவனை நிமிர்ந்து ஒற்றைப் பார்வை. திரும்பிக் கொண்டாள். உன்னை எனக்கு, ஓ தெரியுமே, என்கிற பார்வை. அவன் எதுவும் பேசியிருக்கலாம். அவன் பேச அவள் எதிர்பார்த்தும் இருக்கலாம். சே விட்டுவிட்டேன், என தாமதமாய் வருத்தமாய் இருந்தது.
      பாடம் நடத்துகையிலேயே பாதியில் தூங்கிவிடும் சுதாகர். ராத்திரி அவனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
      மறுநாள் அவன் காத்திருந்தான். அவள் வந்து சைக்கிளை… இப்போது அவன் எதிர்ப்பட்டான். நேரே அவள் முகத்தை இன்னுமாய் ஊடுருவி… சட்டென அவள் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள். படபடப்பு. பறக்குமுன் பறவைகள் இப்படித்தான் அடித்துக் கொள்ளும். புன்னகை செய்துகொண்டான். கூட வரும் சிவகுமாருக்கு இதெல்லாம் தெரியாது.
லதா சைக்கிளில் ஏறி போய்விட்டாள்.
      “சிவா?“ என்று கூப்பிடடான் சுதாகர். “ஒரு பெண்ணை எப்படி லவ் பண்றதுடா?“ சிவா திரும்பிப் பார்த்தான். “யாராவது உன்னை லவ் பண்றாங்களா?“ புன்னகை செய்தான் சுதாகர். ”நீ தர்மடிக்குத் தயார்னு தெரியுது…“ என்றபடி சிவகுமார் சைக்கிளில் ஏறி போய்விட்டான். ரசனை கெட்ட ஜடம், அவனிடம் கேட்டிருக்கவே கூடாது.
      ரோசாப்பூவைப் பார்த்தாலே அவள் ஞாபகம். லேசாய் ஒரு சிரிப்பு அவனைப் பார்த்து அவள் சிரித்திருக்கலாம். பெண்தானே, வெட்கமும் பயமும் இருக்கத்தானே செய்யும், என பெண்ணைப் பற்றி ரொம்ப தெரிந்தாப் போல நினைத்தான். முதல் புன்னகை வலையை நாம்தான் வீச வேண்டும்!
      அவன் வகுப்பு ஆசிரியை ராதிகா மேடம். காதல் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டவள், என்று பையன்கள் மத்தியில் அவள் ரொம்ப பிரபலம். என்றாலும் எப்படிக் காதல் செய்வது என்று அவள் வகுப்பு எடுக்க முடியாது. எனி டவ்ட், என அவள் கேட்டால், பையன்களும் லவ் பண்றது எப்பிடி மேடம், என்று கேட்க முடியாது. அவள் கணவர் பாலா சார். சுமாராய் இருப்பார். ஆண்கள் காதலிக்க அழகு தேவை இல்லை போலும். தான் அவரைவிட அழகு என்று சுதாகர் நினைத்துக் கொண்டான். அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
      முதன் முதலில் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்துப் பேசுகையில் சட்டென காதலைச் சொல்ல முடியாது. கூடாது… என்று தோன்றியது. தோழி, என்கிறாப் போல பழக ஆரம்பிக்க வேண்டும். அதுவும் சட்டென அவளைப் புன்னகைக்க வைத்து, தன்னோடு பேச சம்மதிக்க வைத்து… எத்தனை கட்டங்கள் அதில்!
      அவள் இயல்பாக தன்னுடன் பேச ஆரம்பிக்க வேண்டும். என்ன செய்யலாம்? என்ன செய்யலாம்? அவளை எங்காவது கேக் சாப்பிட என்று… கூப்பிட்டால் வருவாளா? அவள் வருவது தனிக்கதை. எல்லாத்துக்கும் பணம் வேண்டும். அப்பாவிடம் எப்ப கேட்டாலும் எதுக்கு என்ன ஏது என்று குடைகிறார். சிவகுமாரின் அப்பா நல்லவர். அவனிடம் எப்பவும் காசு புழங்குகிறது. பள்ளிக்கூடம் கட் அடித்துவிட்டு சினிமாவுக்கே போகிறான்.
      சிவகுமாரிடம் கேட்போமா? எப்படித் திருப்பித் தருவது? தவிரவும் என்ன ஏது என்று அவன்வேறு கேட்பான்.
      அப்பா அறியாமல் அம்மா சில ரகசிய இடங்களில் பணத்தை காபந்து பண்ணி வைக்கிறாள். அவை சில சமயம் அப்பாகையிலும் சிக்கி இருவரும் சண்டை போட்டுக் கொள்வார்கள். என்றாலும் அம்மாவின் பழக்கம் மாறவேயில்லை.
      இவன் பாடம் படிக்கிற பாவனையில் இருந்தான். அம்மா எதிர்வீட்டு மாமியுடன் பேசப்போனாள். பரபரப்பானான். அதிர்ஷ்டம். அப்பா வந்துவிடுமுன் அவன் தேடி…. ஹா காதலுக்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
      பீரோவில் புடவைகளுக்கு அடியில், கைவிட்டுத் துழாவினான். இல்லை. உள்ளே கணக்கு எழுதும் டைரி. அதன் எதாவது பக்கத்தில்… இல்லை. வாசலில் எதும் சத்தம் கேட்கிறதா, என்று காது பதறிக் காத்திருந்தது. திருட்டு. தப்பு இல்லியா? ஆமாம், என்று திருட்டைக் கைவிட நினைத்த நேரம்… கைவிட்ட இடத்தில்… கையை இழுத்தால், 150 ரூபாய்!
      வைத்த இடத்தில் அம்மா திரும்பத் தேடினால்?... என்று கவலையை உதறி சட்டென எடுத்து தன் புத்தகப் பையில் வைத்துக் கொண்டான். அப்பவே தான் காதலில் ஜெயித்தாப்போல சிரிப்புச் சிரிப்பாய் வந்தது.
      அம்மா திரும்பி வந்து எதற்கோ பீரோவைத் திறந்தபோது பதட்டம். அம்மா அந்தப் பணத்தைத் தேடுவாளோ, என்று திகில். மாட்டிக் கொள்வோமோ, என்று நடுக்கம். சுதா, இங்கதான் வெச்சிருந்தேன்… என ஆரம்பிப்பாளா? பயம். அம்மா திரும்ப பீரோவை மூடினாள்.
      அன்றிரவும் தூங்க முடியவில்லை. புத்தகப் பையில் பணம். 150 ரூபாய். திரும்ப வைத்துவிடு வைத்துவிடு என்று கதறியது உள்ளே. இப்ப திரும்ப வைக்கப் போய் மாட்டிக்கிட்டா என்ன பண்ணுவது? காலையில் அவளை கேக் சாப்பிட தைரியமாய்க் கூப்பிடலாம். வருவாளா? ரொம்ப இயல்பாய், எப்படிக் கூப்பிட வேண்டும், என்று திரும்பத் திரும்ப ஒத்திகை. அந்தக் குரல். அதன் இயல்பான பாவம். அவளை அசத்திவிட வேண்டும். பயத்தையும் மீறி ஒருபக்கம் உற்சாகம். மனசில் தீம் மியூசிக்.
      பள்ளிக்கூடம் கிளம்ப அவசரப்பட்டான். ஷுவைக் கால்மாற்றி மாட்டிக்கொண்டான். இது பரவாயில்லை. அம்மாவிடம் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. இன்னும் நேரம் இருந்தது. எபபடியும் காலைகளில் அவளைப் பார்க்க, பேச வாய்க்காது. மாலை, அதுவும் சைக்கிள் எடுக்கிற இடத்தில் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். கூட இந்தக் கடங்காரன் சிவகுமார் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். காதலுக்கு முதல் எதிரி நண்பனே. அவன்தான் சொன்னான். டேய் நீ தர்மடி வாங்கும் நாள் தூரத்தில் இல்லை… பொறமைப்பிண்டம்.
      வீட்டைவிட்டு பள்ளிக்கூடம் கிளம்பும் போதே விசில் வந்தது. அப்பதான்  விசில் அடிக்கத் தெரிந்து கொண்டிருந்தான். பள்ளிக்கூடத்துக்குள் நுழையுமுன், சட்டென ஒரு யோசனை. ஆகா, என்றிருந்தது. அவளை கேக் ஷாப் வரை அழைத்துப் போவதை விட… அந்த தகதக தங்கப் பேனா, அதன் விலை என்ன? அதை வாங்கி அவளிடம் பரிசளித்தால்?
      காதலில் ஜெயிச்சாச்சி!
“அண்ணாச்சி அந்தப் பேனா எடுங்க.“
“எந்தப் பேனா?“
      “அந்த கோல்ட்ன் கலர்…“
      “இதுவா?“
      “இது இல்லை…“
      “இது வாங்கிக்க. நல்லா எழுதும்.“
      “வேணாம். அன்னிக்குக் காட்டினீங்களே?“
      “நானா?“
      ”ம்.“
      “உனக்கா?“
      “எனக்கு இல்ல“ என்னுமுன் சிறு வெட்கம்.
      “பின்னே?“
      “150 ரூவாப் பேனா…“
      “இதுவா?“
      “அதேதான்…“ என்றான் சுதாகர் உற்சாகமாய். லதாவுக்கு என் முதல் பரிசு!
      “இந்தா…“
      “கிஃப்ட் பேக் பண்ணிருங்க “ என்று சொல்கையில் சிலிர்த்தது.
      கடைக்காரனுக்கு ஞாபகம் வந்திருக்கலாம். அவன் புன்னகை செய்து கொண்டான்.
      பைக்கட்டில் அந்தப் பேனா. இதைத் தர மாலை வரை காத்திருக்க வேண்டும். சோதனைக்காலம் இது. வகுப்பில் பாடமே பதியவில்லை. சிவகுமார், “என்னடா ஒருமாதிரி இருக்கே?“ என்று கேட்டான். இவனிடம் சொல்லலாமா, என்றிருந்தது. வேண்டாம். எதாவது கன்னா பின்னாவென்று சொல்லிவிடுவான். தர்மடி, என்பான்.
      ராதிகா மேடம் வகுப்பு. அவள் ஜாக்கெட்டில் பேனா குத்தியிருந்தாள். பாலா சார் வாங்கித் தந்திருப்பார்...
நானும் தரப் போகிறேன் டீச்சர்!
      பள்ளிக்கூடம் விட்டதும் அடுத்த பிரச்னை. சிவகுமாரை எப்படி கழட்டிவிட?
      “என்னடா?“
      “இல்ல. கொஞ்சம் வயித்தை வலிக்கறாப்ல இருக்கு…“
      “போயிட்டு வா. நான் வெய்ட் பண்றேன்.“
      “இல்ல. நீ போ. நான்…“
      சிவகுமார் அவனை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்தான். பின் ஒண்ணும் சொல்லாமல் வகுப்பைவிட்டு வெளியேறினான்.
      அவன் போனதும் அடுத்த பரபரப்பு. இவன் போகுமுன் லதா கிளம்பிவிடக் கூடாதே, என்றிருந்தது. மறைந்திருந்து பார்த்தான். சிவகுமார் சைக்கிளை எடுத்து, குனிந்து காற்று இருக்கிறதா… சீக்கிரம் போயேண்டா நாயே!
      அதோ லதா. அவனுக்குப் பரபரப்பாய் இருந்தது. அவள் சைக்கிள் ஸ்டாண்டு வரை போகுமுன், சிவகுமார் பார்க்குமுன்… வழியிலேயே அவளை மடக்கி விட்டால் என்ன? துணிவே துணை.
      “லதா?“
      அவள் ஆச்சர்யத்துடன் நின்றாள். “என்ன?“ என்றாள் விரைப்புடன்.
      கூப்பிட்டுவிட்டானே தவிர என்ன பேச தெரியவில்லை. சிவகுமார் பார்த்துவிடுவானோ என்கிற பதட்டம் வேறு. பரிசு அவன் பைக்குள் இருந்தது.
      “என்ன வேணும் உனக்கு?“ என்று அவனை நேரே பார்த்தாள் லதா.
      சட்டென இருக்கிற உற்சாகத்தையெல்லாம் திரட்டிக் கொண்டு சொன்னான். “இல்ல. உனக்கு ஒரு கிஃப்ட்…“
      “செருப்பு பிஞ்சிரும்“ என்றுவிட்டு லதா போய்விட்டாள்.
      அப்படியே ஒரு இருட்டு இருட்டியது அவனுக்கு. என்ன செய்ய தெரியவில்லை. அப்படியே ஆணியடித்தாப் போல நின்றான். இப்ப இந்தப் பேனா… இதை என்ன செய்ய?
      சிவகுமார் அவனைப் பார்த்துவிட்டான்.
      “என்னடா?“
      ஒண்ணில்லையே…“
      “ஏன் ஒருமாதிரி இருக்கே?“
      “ஒண்ணில்லையே.“
 இன்னும் வயிறு சரியாகலையா?“
(இப்பதான் ஒருமாதிரி இருக்கு.)
      சுதாகர் பதில் சொல்லவில்லை. அவனுக்குப் பேசவே பிடிக்கவில்லை. பேனாவை அவள் மறுத்துவிட்டாள். இப்போது திரும்ப அவன் அதை வீட்டுக்கு எடுத்துப் போக முடியாது. அப்பா அம்மாவிடம்… பேனா எப்படி கிடைத்தது, என்று விளக்க வேண்டும். அத்தோடு இன்னொரு பிரச்னை வீட்டில். அம்மா எப்போது அந்தப் பணத்தைத் திரும்பத் தேடுவாளோ தெரியாது… இப்ப என்ன பண்ண?
      சே பேனாவை அவள் வாங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்! ஆளும் மூஞ்சியும், ரொம்ப தான் அல்ட்டிக்கறா… என நினைத்தான். வீட்டுக்குப் போகவே திகைப்பாய் இருந்தது. பைக்குள் பேனா.
      சிவா சைக்கிளை சிறிது உருட்டி அதில் ஏறப்போனான்.
      “சிவா…“ என்று கூப்பிட்டான் சுதாகர் அன்புடன்.
      “என்னடா?“ என சிவா திரும்பினான். “ஒரு அருமையான பேனா சிவா…“ என்றான்.
      “பேனாவா?“
      “ம். அழகான கோல்டன் கலர்…“
      “அதுக்கென்ன?“
      “வாங்கிக்கோ சிவா… அம்சமான பேனா…“ என்றான் சுதாகர்.
      “எங்க காட்டு…“ என்று சைக்கிளில் இருந்து கீழே இறங்கினான் சிவா.
      உறையைப் பிரித்து அவனிடம் காட்டினான் சுதாகர். “ஏய் யாருக்காவது பரிசு தரலாம்னு வாங்கினியா?“
      “இல்லடா இது… அப்பாவுக்கு யாரோ குடுத்தது…“
      “பொய்யி. உறைக்குள்ள இருக்கிற பேனா கோல்டன் கலர்னு எப்பிடி உனக்குத் தெரியும்?“ என்று கேட்டான் சிவா. திடீரென்று அவன் புத்திசாலித்தனமாய்ப் பேசுவான்.
      அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
      “எனக்கெதுக்குடா பேனா? இருக்கறதே போதும்…“
      “150 ரூவா தாண்டா…“
      “150 தானேன்ற? நமக்கு பத்து ரூவா பேனா போதுமே…“
      “சரி. எவ்ள தருவே சிவா?“
      “நல்லாதான் இருக்கு“ என்றவன் சைக்கிளை விட்டுக் கீழே இறங்கினான். “150 ரூவான்றே? உனக்கு எப்பிடி விலை தெரியும்?“
      “ஒரு யூகம்தான்…“ என்று சுதாகர் சிரித்தான். நம்பித் தொலையேண்டா.
      என்ன தோணியதோ, சிவகுமார் “இரு என்கிட்ட பணம் இருக்கா பார்க்கிறேன்…“ என்று பின்பாக்கெட் பர்சில் தேடினான். 150 ரூபாய் தான் இருந்தது.
      “ரொம்ப தேங்ஸ் சிவா…“
      “100 வெச்சிக்க… என்ட்ட இருக்கிறதே அவ்ளதான்…“
      “ஐயோ எனக்கு வேணும் சிவா…“ என்று பிடுங்காத குறையாய் அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டான்.
      “அப்பிடி என்ன செலவுடா உனக்கு?“
      “அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் அவள் பணத்தை எடுத்திட்டேன். 150 ரூபாய். அதைத் திரும்ப வெக்கணும்…“ என்று பாதி உண்மை சொன்னான். பிறகு “பேனா 200 ரூபாய் கூட பெறும். சரி. எனக்குத் தேவை 150. அதான்…“ என்றான்.
      சிவா போனதும் தனித்து விடப்பட்டான் சுதாகர். சீ, என்ன நாள் இது, என்றிருந்தது. கொஞ்சம் அவசரப்பட்டு விட்டேனா?... எது எப்படியானாலும் அந்த விஷயம் முடிந்தது, என நினைத்தான்.
      இப்போது சாமர்த்தியமாக சிவா தலையில் பேனாவைக் கட்டி காசாக்கியதை எண்ணி சந்தோஷப்பட்டான். அதைவிடப் பெரிய சோதனை காத்திருக்கிறது. பணத்தை எடுத்தது பெரிதல்ல. இப்போது திரும்ப அதை வைக்க வேண்டும்… எடுத்தபோது மாட்டிக்கொள்ளாதவன். திரும்ப வைக்கையில் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது….
      சே, இனி திருடக் கூடாது, என நினைத்தான். கடவுளே, என்னை மன்னிச்சிரு… அவனுக்கு வருத்தமாய் இருந்தது. கேடுகெட்ட காதல்… அதற்காகத் திருடுவதா என்றிருந்தது. பையில் பணம்.
“என்னடா இவ்ளோ நேரம்?“ என்று கேட்டாள் அம்மா. “ஸ்பெஷல் கிளாஸ்மா“ என்றான்.
      அன்றைக்கு முழுக்கவே பைக்குள் பணம் கனத்தது. அப்பா அந்த அறையிலேயே இருந்தார். காரணம் இல்லாமல் பீரோவைத் திறக்க முடியாது. அவன் உடைகள் எதுவும் பீரோவில் இல்லை. பாடம் படிப்பது போல் பாவனைகள் செய்தாலும் மனம் பதியவில்லை. வாசித்த அவசரத்தில், அக்பர் சாலையோரம் நிழல்தரும் மரங்களை வெட்டினார். குளங்களை நட்டார்.
      சே, இந்தச் சனியன் பேனாவை வாங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்… எவ்வளவு பெரிய ரிஸ்க் எடுத்தேன்… ஒரே நொடியில் எல்லாம் புஸ்வாணமாகி விட்டது. “செருப்பு பிஞ்சிரும்…“ போடி சர்த்தான்!
      காலையில்தான் வாய்ப்பு கிடைத்தது. சோப்பு தீர்ந்துபோய் புது சோப் வேண்டும் என்று பீரோவைத் திறந்து, அம்மா வந்து திறந்து எடுத்துத் தருமுன், “நானே எடுத்துக்கறேம்மா…“ என்று போனான்.
      திரும்ப அந்தப் பணத்தை வைத்த கணம் பொற்கணம். புதிதாய்ப் பிறந்தேன். திருந்தினேன். இனி திருடேன். ஹா ஒரு நாளில் என்ன பாடு பட்டுவிட்டேன்!
      காலையில் வழக்கம்போல பள்ளிக்கூடம் கிளம்பினான். இப்பவும் விசில் வந்தது… பள்ளியில் சைக்கிளை விடப்போனபோது எதிர்பார்க்கவேயில்லை. லதா எதிரில் வந்தாள். ஒதுங்கிக் கொண்டான். என்றாலும் தவிர்க்க முடியாமல் அவளை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தான்.
      நீள நோட்டுகளை அணைத்துத் தாங்கியிருந்தாள். கையில்… ஆமாம். கோல்டன் கலர் பேனா வைத்திருந்தாள்.

• • •
நன்றி - பேசும் புதிய சக்தி மாத இதழ் - நவம்பர் 2015 தீபாவளி இதழ்
storysankar@gmail.com 91 97899 87842 INDIA

Monday, November 2, 2015

எனக்கு வயதாகி விட்டது


எனக்கு வயதாகி விட்டது
வேக வேகமாக மாறி வரும் உலகம். எலக்ட்ரானிக் உலகம். மின்னணு சாதனப் பொருட்களால் வீடு நிரம்பிக் கிடக்கிறது. துவைப்பது முதல் பாத்திரம் கழுவுவது வரை…
இது நாம் பார்த்த உலகமா? நமது வேலைகள் என மனிதன் செய்ய எதுவுமே இல்லையா?
2
கண் முன்னே நம் குழந்தைகள் நம்மை விட பெரும் பணம் ஈட்டுகிறார்கள். செலவுகளும் அவ்வளவில் பெரும் வீச்சாய் இருக்கிறதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இது அவர்களின் உலகம். இதுகுறித்து நாம் சொல்ல எதுவும் இருக்கிறதா? அவர்களின் அந்த, பணக்கார உலகம், நமக்கு அது விளங்குகிறதா?
3
ஜக்கி வாசுதேவ் சொல்கிறார். நாம் சின்ன வயசில் ஆசைப்பட்டு இழந்ததை நம் குழந்தைகள் மூலம் நிறைவேற்றிக் கொள்ள நினைக்க வேண்டாம். அது நாம் தோற்றுப்போன உலகம். அதை நாம் அவர்களிடம் திணிக்க முற்பட்டால், நம் தோல்வியை குழந்தைகள் சட்டெனக் கண்டு கொள்வார்கள்.
4
நம் குழந்தைகள் நம் அடையாளங்களுடன், நம் குடும்ப அடையாளங்களுடன், நம் கலாச்சார அடையாளங்களுடன்… இதெல்லாம் சரியாக வந்திருக்கிறதா? ஒரு நிர்ப்பந்த அடிப்படையில் நாம் அதைக் கொண்டுவர முயல்வது சாத்தியமா? உலகம் சுருங்கிவிட்ட காலம். பிள்ளைகள் பல நாடுகளில் பரவி வருகிற இந்தக் காலகட்டத்தில்… இதில் வரும் முரண்களை எப்படி சமாளிப்பது? இந்த முரண்கள் நாமே வரழைத்துக் கொண்டவை என்கிற குரலைச் சமாளிப்பபது எப்படி?
5
உன் குழந்தை முட்டாள் என்றால் உன் பணம் அவனுக்குப் பயன்படாது. அவனே அழித்து விட்டு வெறுங் கையுடன் நிற்பான்.
உன் குழந்தை புத்தசாலி என்றால், உன் பணம் அவனுக்குத் தேவையே இல்லை. அவன் உன் பணத்தை எதிர்பாரக்க மாட்டான்.
பணம் சம்பாதித்து, என் பிள்ளைக்கு என சேர்த்து வைக்கிறது பற்றி யோசனையாக இருக்கிறது.
6
குழந்தைகசளின் இளமைப் பருவத்தை மிரட்சியற்றுக் கழிக்கவும், படிப்புக்கும் தவிர பணத்தால் வேறு நன்மை என்று எதுவும் இருக்கிறதாகத் தெரியவில்லை.
அநேக இடைஞ்சல்கள். அதில் சந்தேகம் என்ன இருக்கிறது?
7
எதிர்பார்ப்புகளைத் தவிர்த்து, தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்ட வாழ்க்கை. அதுவே எனக்கு அழகாய்த் தோன்றுகிறது. ஒதுங்குதல், தனிமைப் படுதல் அல்ல. அது ஒரு தன்னிறைவு நிலை. மகிழ்ச்சி என்கிற சமுத்திர ஒரம் அல்ல. நடுக் கடல் அமைதி அது. அதன் ஆழம் வசிகரம்.
8
பிறக்கையில் அடையாளம் அற்று தானே இந்த பூமிக்கு வந்தோம். அடையாளம் அற்று இறந்து விட்டால் என்ன? காக்கை குருவி பாம்பு தெருநாய் உட்பட எந்த விலங்கும் மரணத்தை கூட்டாக அனுபவிப்பது இல்லை. மரணத் தருவாயில் ஒதுங்கி மறைந்து கண்ணில் படாமல் தனித்துப் போகின்றன. மனிதன் இந்த மரணத்தைப் பற்றி இவ்வளவு அலட்டிக் கொள்ள வேண்டுமா?
9
என் குழந்தைகளின் சிரிப்பில் நான் என்னையே காண்கிறேன். அவர்கள் வசதிகள், வாய்ப்புகள்… இவை என் ஆசைகள். அவர்கள் அப்படி வாழ வேண்டும் என்கிற என் ஆசை அது.
10
இருபத்தி ஐந்து வயதில் அவன். ஐம்பத்தி ஐந்து எனக்கு. இ,ந்த இடைப்பட்ட முப்பது ஆண்டுகளின் என் வலி, போராட்டம், இதையெல்லாம் நான் கடந்து வந்ததைப் பற்றி அவன், என் மகன், ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? அவன் உலகம் வேறு. அவன் கவலைப்படவில்லை என்பதை நான் எளிமையோடு புரிந்து கொள்ள முடியாதா?
11
தன் அறிவுக்கும் தர்க்கத்துக்கும் கவரப்பட்ட பெண்ணைப் பார்த்துத் திருமணம் செய்து கொள்கிற காலம் இது. இதில் பணம் தற்செயலாக உள்ளே வருகிறது. என்றாலும் அது முக்கியமாகத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் சாதி, மத இடையூ
றுகள் உள்ளமுங்கி விட்டதாகவே படுகிறது. நான் இதை ஏற்றுக் கொண்டால் தான் என்ன?
12
படித்த மருமகள் என்றால் அவள் கை ஓங்கியிருப்பதை நான் ஏன் புரிந்து கொள்ள, ஒத்துக்கொள்ள மறுக்க வேண்டும்?
13
என் குழந்தைகளை சுதந்திரத்துடன் வளர்ப்பதை நான் விரும்புகிறேன். என்றால் அதில் என் சுதந்திரம் பறிபோகாத உள் கவனம் இருக்கத் தானே செய்கிறது?
சுதந்திரம் அழகு. எனக்கான, தனியே அவரவர்க்கான உலகம், வாழ்க்கை, அனுபவம்… நானும் என் குழந்தைகளும் இதை உணர்ந்தே வாழ்வது நல்லது தானே?
நான், எனது வாழ்க்கை. என் மகன் சார்ந்த அவனது வாழ்க்கை அனுபவங்களுடனும் நான் பயணித்தால்… எனக்கு அறிமுகமாகிறது ஓர் உலகம் அல்ல. இரண்டு. இது நல்ல விஷயம் அல்லவா? என் எல்லைகள் இன்னும் விரிந்து கொடுக்கவில்லையா அப்போது?
* * *

storysankar@gmail.com
91 97899 87842