Tuesday, January 26, 2016


shortstory
ஊதல் உதைபட வாழ்தல்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

 வன் தம்பி. அவள் அக்கா.

அவனது நடவடிக்கைகளை அவள் கண்காணித்தாள். வயசுக் கோளாறு இது. பெரியவர்களிடம் நின்று பேசுகிறானில்லை. மதிப்பு மரியாதை எல்லாம் போச்சு. அலட்சியமாய் பதில் சொல்கிறான். அவனது நடவடிக்கைகள் திருப்திகரமானதாய் இல்லை. இதை விடக்கூடாது. அவனைத் திருத்துகிற, வழி நடத்துகிற, கண்டிக்கிற பொறுப்பு எனக்கு இருக்கிறது. நான் அவன் அக்கா.

கல்லூரிக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தாள். பெட்டிக் கடைப் பக்கம் பிரகாசம். தம்பி. அங்கே அவனுக்கு என்ன வேலை? பார்த்தும் பாராதது போல் நிற்கிறான். கூட யார் யார்? ஓரக்கண்ணால் சிறிது எரிச்சலுடன் பார்த்தாள். அந்தக் காலர் பனியன் - நான் பார்க்கிறதில் சுவாரஸ்யப்பட்டு, உற்சாகமாய் சூயிங்கம் மெல்கிறான். ராஸ்கல்.

‘பிரகாசம்?’ சற்று தள்ளி நின்று கொண்டு கூப்பிட்டாள்.

அவன் அதை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. திரும்பி, கிட்டே போக யோசித்து, வராமல், என்ன, என்று பார்த்தான்.

என்ன இங்கே நிக்கறே - ‘பள்ளிக்கூடம் இல்லியா?’ என்று கேட்டாள்.

‘மதிய எக்சாம்’

‘அப்ப படிக்க வேண்டாமா?’

‘படிச்சிட்டேன்’

‘ஒரு தடவை ரிவைஸ் பண்ணலாமில்லையா?

‘பண்ணிட்டேன்’ என்றான் முக இறுக்கத்துடன்.

நாயே அவங்க கூட ஏண்டா நின்னுட்டிருக்கே? உன் சகவாசம் சரியா இல்ல போலுக்கே. இதுல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது...

கத்த வேண்டுமாய் ஆத்திரம் அவளுள் கொதித்தது. சாயந்திரமா வீட்டில் பேசிக் கொள்ளலாம்...

கல்லூரி பஸ் வந்தது. ஏறிப் போய்விட்டாள்.

உயிர் சிநேகிதர்கள் மத்தியில் அவமானப் படுத்தப்பட்டு விட்டதாய் உணர்ந்தான்.

அவளை யார் பெட்டிக்கடை வாசலுக்கு அந்து பேசச் சொன்னது? இவ மனசுல என்னதான் நினைச்சிட்டிருக்கா? வயசுல மூத்தவன்னா ரெண்டு கொம்பா என்ன? அதெல்லாம் வேறாள்ட்ட வெச்சிக்கிறணும். என்ட்ட காட்டினா நடக்கற கதையே வேற... மூச்சு முட்டியது. சிவந்த முகத்தை ஆசுவாசப்படுத்தி சிரமத்துடன் நண்பர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

வழக்கமாக அந்த நண்பர்கள் அந்நேரம் அங்கே காத்திருக்கவே செய்கிறார்கள். சற்று தள்ளி பஸ் நிறுத்தம் இருந்தது. பெட்டிக் கடைக்காரன் இவர்கள் வரவை நம்பியே சிகரெட், குளிர்பானங்கள், பீடா இத்யாதி வாங்கிப் போட்டிருக்கிறான்.

பக்கத்து வேப்ப மரத்தில் ஆணியடித்து கயிற்றில் நெருப்பு தொங்குகிறது.

மதியந்தான் பள்ளிக்குப் போக வேண்டும், என்றானதும் காலை விழித்ததும் அவன் முதல் நினைப்பு பஸ் நிறுத்தத்துக்குப் போவதுதான். விதவிதமான பெண்கள் அங்கே பஸ்ஸேறுகிறார்கள். வளையல் அளவுக்குக் காதில் ரிங் அணிந்த ஒருத்தி. எந்த ஆண் பார்த்தாலும் அவள் பூமி பார்க்கச் சிரித்துக் கொண்டே போகிறாள்.

அவள் பேர் என்ன என்று கண்டுபிடிக்க ரசிக மகாஜனங்கள் கூட்டாய் ஆய்வு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மாலைகளில் நண்பர்கள் செட் சேர்ந்ததும் சுவாரஸ்யமாய்ப் பிற பெண்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டதைப் பார்த்து பிரகாசம் வாய் பிளந்தான்.

அவனுக்கு எட்டரைக்குப் பள்ளியில் இருந்தாக வேண்டும். ஆண்கள் பள்ளி. நாட்டில் அவனவன் கோ எஜுகேஷனில் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான். ஹ்ம், எல்லாத்துக்கும் கொடுப்பினை வேணும்.

அக்கா இன்னும் சாயந்திரம் என்னென்ன கேட்பாளோ? எரிச்சலாய் இருந்தது. நண்பர்கள் அவனைப் பார்த்த பார்வை வேறு, ஒரு மாதிரி யிருந்தது. டேய், உனக்கு இப்படியொரு அக்கா இருக்கறதைச் சொல்லவே இல்லியே, என்கிற பார்வை. போன வாரம், பாஸ்கரை, தங்கையைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை என்று ஆளாளுக்குக் கிண்டலடித்தார்கள். வேண்டுமென்றே பாஸ்கர் இல்லாத சமயங்களில் அவன் வீட்டுக்குப் போய், ‘பாஸ்?’ என்று கூப்பிட்டார்கள்.

பிரகாசம் ‘பாஸ்?’ என்று கூப்பிட்டான். அவளே வெளியே வந்தாள். பரபரப்பாய் இருந்தது.

‘அவன் இல்லை.’ சரி என்று கிளம்ப முடியுமா என்ன? ‘எங்க போயிருக்கான்?’ உள்ளே போகப் போனவள் திரும்பி ‘தெரில’ என்றாள். ஓகே என்று கிளம்ப முடியுமா என்ன? ‘பாஸ் வந்தா, பிரகாசம் வந்து தேடிட்டுப் போனதாச் சொல்றீங்களா?’ என்றான் புன்னகையுடன். பெண்ணே என் பெயர் பிரகாசம். உன் பெயர் என்ன?

‘அவசரமாப் பாக்கணுமா?’ இதற்கு என்ன பதில் சொல்ல தெரியவில்லை. பயமாய் இருந்தது. தொண்டை வறண்டு விட்டது. ம், என்று தலையாட்டினான். ‘என்ன விஷயம்?’ என்றாள் அவள் விடாமல். பேச மாட்டாளா, என்று நினைத்தவள், விட மாட்டாளா, என்று தடுமாறினான்.

‘பெர்சனல்’ என்று மெல்லச் சொல்லிவிட்டு, அவளைப் பார்க்காமல் கிளம்பினான்.

அந்த பாஸ்கரின் தங்கை, அக்காவின் சிநேகிதி என்று தெரியாது. கோவிலில் அக்கா கூட அவள் பிராகாரம் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அதுவரை அக்காவைப் பார்த்தாலே பற்றிக்கொண்டு வரும் அவனுக்கு. அப்போது நின்று நாலு வார்த்தை பேச வேண்டுமாய் இருந்தது. அவர்கள் அறியாமல் பின் தொடர்ந்தான். தனது காதுகள் ஏன் இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கின்றன. அவர்கள் பேசுவது சரியாகக் கேட்காததில் துன்பபட்டான்.

‘இந்த ஆம்பிளைங்களுக்கு வேற வேலையே கிடையாதாடி?’

பாதிப் பிரதட்சணத்தில் எபவ்டேர்ன் அடித்தான்.

அக்கா போனதும் பெட்டிக்கடை நிற்றல் சுவாரஸ்யப் படவில்லை. நண்பர்களும் அவனிடம் சரியாகப் பேசவில்லை. பாஸ்கரின் தங்கை ஒல்லிப்பிச்சா. கடைக்குப் போய் புடலங்காய் வாங்கி வந்தால், புடலங்காய் அவளைவிட குண்டாய் இருக்கும். டென்னிஸ் கோர்ட். அவளுக்கே அலைஞ்சாங்கள் இவர்கள். ரேணுகாவைப் பார்த்து அவனவனுகு வாய்ல ஈ போனது தெரியல. கோபத்துடன், சிறிது பெருமிதமாயும் இருந்தது..

‘மதியம் பள்ளிக்கூடத்துக்குச் சேர்ந்தே போலாம்டா. வீட்டுக்கு வந்திர்றேன்’ என்றான் பாஸ்கர். அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்ல தெரியவில்லை. காதில் விழாத மாதிரி நடந்து போனான்.

ரேணுகா தன் தங்கையின் சிநேகிதி என்று பாஸ்கருக்குத் தெரியாது.

ரேணுகா ஒரு மாதிரி அதிகாரப் பித்து. வீட்டில் அவள் பெரியவள். அதற்காக இந்த ஆட்டமா ஆடுவாள் ஒருத்தி. பவுடர், ஷாம்பு, டூத்பேஸ்ட் என்று எல்லாவற்றிலும் அவள் சொன்னதைத்தான் அப்பா வாங்கினார். பெரிய கிளாஸ் அவள், படிக்க அதிகம் இருக்கும். அம்மா இப்படிச் சொல்லிச் சொல்லியே அவனை வேலை வாங்கினாள்.

அவ டிரஸ்சை அவ அயர்ன் பண்ணி வெச்சிக்கக் கூடாதா? சரியாகக் கிளம்பும் நேரம்தான் தெரியும். (போ, கையோட அயர்ன் பண்ணி வாங்கிட்டு வா.) எனக்கு வேலை இருக்கு, என்று தயங்கினால், சீக்கிரம் போடா, என்று அப்பா விரட்டினார். பொம்பளையாள் துணியெல்லாம் தூக்கிட்டுத் தெருவில் நடக்கவே அசிங்கமாய் வெட்கமாய் இருந்தது.

அக்காமேல் ஆத்திரம்.

பருவம் மடலவிழ்த்துப் பெண்களிடம் ஒரு விசித்திர வியூகத்தை உருவாக்கி விடுகிறது. இந்த அக்காதான் சில சமயங்களில் எப்படி ஒளிவீசி பிரமிக்க வைக்கிறாள். சுடிதார், தாவணி போட்டால் ஒரு மாதிரி. ஐயோ புடவை கட்டினால் எத்தனை வளர்ந்த பெண்ணாய் மனதை நிறைக்கிறாள். கனவு வண்ணத்துப் பூச்சிகள் சிறகு விரித்து வெளிக் கிளம்புகின்றன.

அதனால்தான் அப்பாவும் அம்மாவும் அவளிடம் தனி வாஞ்சை பாராட்டினார்கள். சற்று விலகிய பல்வரிசையில் அக்கா ஒற்றைச் சிரிப்பில் அத்தனை பேரையுமே மயக்கினாள். தான் அழகாய் இருக்கிறோம் என்கிற திமிர் இருந்தது அவளுக்கு. அவள் விரலசைவில் உலகில் மாற்றங்கள் நிகழும் என்கிற துணிவு. சனியங்கள் இந்த அப்பாவும் அம்மாவும் அவள் ஆட்டுவிக்கிறபடி யெல்லாம் தானே ஆடினார்கள்.

ரேணுகா பற்றி அவர்களுக்குத் தெரியாது. இரவு தூக்கம் முழித்து அவள் பாடம் படிகிறாதாய் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் படிக்கும்வரை ‘நீயும் படியேண்டா’ என்று அப்பா, கூட உட்கார்த்தினார். அவனுக்கு கத்தி வாய்விட்டுப் படிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் மனசில் பதியும். அவள் அமைதியாய், விளக்கு வெளிச்சம் பின்பக்கத்தில் இருந்து வர, பக்கம் பக்கமாய் வாசித்துப் போவாள்.

வாசிக்கிற அலுப்பில் ஒருநாள் அப்படியே கண் சொருகி ரேணுகா தூங்கி விட்டாள். அவன் போய் பாடப் புத்தகத்தை எடுத்து வைத்தான். அது பாடப் புத்தகம் அல்ல. ஹெரால்ட் ராபின்ஸ் நாவல். பிரித்த பக்கத்தை அப்படியே வாசித்தான். உவ்வே என்று வந்தது. இத்தனை அசிங்கமாய்க் கூட எழுதுவார்களா? திகைப்பாய் இருந்தது. தமிழில் இதை மொழிபெயர்த்தால் மஞ்சள் புத்தகம் என்பார்கள். அவன்கூட ஒன்றிரண்டு வாசித்திருக்கிறான் - ஆங்கிலத்தில் அல்ல தமிழில்... சாணித்தாள் அட்டை. கஜிலி கிஜிலி என்று விநோதமான தலைப்புகள்.

அக்கா அறையில் இல்லாத சமயம் ஹெரால்டு ராபின்ஸ் முழுதும் வாசித்துப் பார்த்தான். அவள் மேஜை டிராயரைத் துழாவினான். பெட்டியைக் குடைந்தான். காஜல். லிப்கார்டு. ஸ்டிக்கர் பொட்டு. வெங்கடாஜலபதி படம் ஒருபுறமும், ஆண்டு காலண்டர் ஒருபுறமும் அடித்த கார்டு. தலை பேண்டுகள். காதுக்கு தினசரி ஒருவகை என்று ஏராளம். ஆன்னி பிரன்ச். புது சென்ட் பாட்டில். டியோடரன்ட். எடுத்து அக்குளில் தேய்த்துக் கொண்டான். பர்சுக்குள் துளசி. சில்லறை கொஞ்சம். பஸ் டிக்கெட். பாதி கிழிந்த சினிமா டிக்கெட்டுகள் இரண்டு. பிருந்தாவன் தியேட்டர் என்ன படம், என்று யோசித்தான். அ, தீபா மேத்தாவின் ‘தீ’. அவனும் பாஸ்கருமாய்ப் போய்ப் பார்ந்தார்கள். பேன்ட் போட்டுக் கொண்டு பெரியாள் தோரணையில் போனார்கள்.

இடைவேளையின் போது பாஸ்கர் சிகரெட் வாங்கினான். அதுவரை அவன் குடித்து பிரகாசம் பார்த்ததில்லை. ‘என்னடா,’ என்றான் பயந்து. ‘என்ன’ என்று பாஸ்கர் அலட்சியமாய்த் திரும்பினான். ‘ஒண்ணில்ல,’ என்றான் பிரகாசம்.

‘இந்தா’ என்று ஒரு சிகரெட்டை நீட்டினான். ஐயோ வேணா, என்று சொல்ல வந்தவன், பேசாமல் வாங்கிக் கொ?ண்டான். படபடப்பாய் இருந்தது.

அவர்களில் ராஜா புகை பிடிப்பதில் கில்லாடி. நிறைய ட்ரிக்கெல்லாம் செய்வான். இருமாமல் அப்படியே ரொம்ப நேரம் உள்ளுக்குள் புகையை அடக்குவான். வாயால் புகை உறிஞ்சி மூக்கால் விடுவிப்பான். வாயில் வளையம் வளையமாய்ப் புகை விடுவான்… ஹீரோ!

கையில் லாவகமாய் சிகரெட் பிடிப்பதும், சாம்பல் சேரச் சேர அதை தோரணையாய்ச் சுண்டிக் கொண்டே பேசிக் கொண்டிருப்பதும் அட்டகாசமாய்த் தான் இருந்தது.

அப்பா அம்மா அறியாத ரகசியஙள் இப்போது அவனிடம் இருந்தன. அவன் ஒண்ணும் பயந்தோணி பக்கோடா அல்ல. வீட்டுக்குப் போகும்போது பாக்கு போட்டுக் கொண்டார்கள்.

இரவில் மொட்டை மாடியில் யாருமில்லாத் தனிமையில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டான் பிரகாசம். யாரும் இல்லை. பைக்குள்ளிருந்து சிகரெட் எடுத்தான். கோல்ட் பிளேக் பில்டர். அதிக விலையான சிகரெட் புகைப்பதே ஒரு அந்தஸ்துதான். பற்ற வைத்து நாலு இழுப்பு இழுத்திருப்பான். ‘பிரகாசம்’ என்று மாடியேறி வந்தாள் ரேணுகா. பதட்டத்தில் சிகரெட்டை உதறினான்.

‘என்ன பண்ணிட்டிருக்கே?’

‘ஒண்ணில்லக்கா’ என்றான் பதறி.

‘உன்ட்டேர்ந்து ஏதோ வாசனை வருதே?’

‘பாக்கு’ என்று அவளிடம் காட்டி ஒருவாய் போட்டுக் கொண்டான். ‘வேணுமா’ என்று நீட்டினான்.

‘இதை எப்ப கத்துக்கிட்டே?’ என்றவள், ‘இல்ல அது வேற வாசனை...’ என்றாள்.

‘வேற என்ன வாசனை? இல்லியே?’

‘டாய், கண்டுபிடிச்சிட்டேன்... சிகரெட் பிடிச்சியா?’

‘ஐயோ அதெல்லாம் ஒண்ணில்-’ என்றவன், அவள் தரையில் தேடிக் கண்டுபிடித்து விட்டதைக் கவனித்ததும் ‘ம்’ என்றான் சுருதி இறக்கி.

‘ராஸ்கல் எப்பலேர்ந்து இந்தப் பழக்கம்?’

‘சும்மாக்கா, ரொம்ப படிச்சி.. மூளை டயர்டா இருக்கும்போது...’

‘அதுக்கு?’

‘அதுக்கு ஒண்ணில்ல. அக்கா யார்ட்டயும் சொல்லிடாதே. இனி நான் சிகரெட்டைக் கையால்கூடத் தொடமாட்டேன். உன்மேல சத்தியம்.’

‘எங்க, சத்தியம் பண்ணு’

அவள் தலையில் அடித்தான். ‘அப்புறம் வார்த்தை மாறினே?...’

‘இல்லக்கா, நான் மாற மாட்டேன்.’

ஒரு ஆணை ஒரு பெண்ணால்தான் திருத்த முடியும். பெண்கள் கருணைப் பிறவிகள். ‘அந்தப் பசங்களோட உன்னைப் பெட்டிக்கடைல பாதப்பவே நான் நினைச்சேன்டா.’

அவன் அவளைப் பார்த்தான். ‘இனிமே அவங்க கூடல்லாம் சேராதே.’

போடி பெரிய இவ - ‘சரி’ என்றான். ‘நீ அப்பாம்மாட்டச் சொல்லக் கூடாது’

‘சரி’ என்றாள் அவள். இவள் சொல்வாள், என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

‘அதுல என்னடா டேஸ்ட் இருக்கு?’

‘ஒண்ணுங் கிடையாது’

‘‘பின்ன அதைப் போயி?...’ என்று அவள் சிரித்தாள். ‘சரி நீ கீழ போ’ என்றாள்.

‘ப்ளீஸ்க்கா, யார்ட்டயும்...’

‘சொல்ல மாட்டேன்’

அவன் கீழிறங்கிப் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் அழுதது வேடிக்கையாய் இருந்தது. ஆனாலும் ரொம்ப தைரியம். மாடியிலேயே வெச்சிக் குடிக்கிறானா? அவள் குனிந்து தரையில் தேடினாள். பதறி விசிறியடித்த சிகரெட் உருண்டு கிடந்தது. அணையுந் தறுவாயில் இருந்தது. இதுல என்ன ருசி கிடைக்குதோ... ஆச்சரியப் பட்டுக்கொண்டாள். குனிந்து அந்த சிகரெட்டை எடுத்தாள். வாயில் வைத்து, ஒரு இழுப்பு இழுத்தாள். நெருப்பு உக்கிரம் பெற்று, ஒளி கனன்றது.
*

storysankar@gmail.com
91 97899 87842


Saturday, January 23, 2016

வள்ளுவர் கம்பர்
மற்றும் சங்கரநாராயணன்

மூத்த மகனின் திருமணத்தன்று வெளியிட என்று இப்படியாய், நான் அவ்வப்போது திருமணம்சார்ந்து எழுதிய கதைகளைத் தொகுக்கத் திட்டம் வகுத்துக் கொண்டேன்.
காலத்தின் ஓட்டம் அத்தனை சீரானது என்று சொல்ல முடியாது. காலம் சீராய் ஓடலாம். 24 மணித்தியாலங்கள் சேர்ந்தது ஒருநாள், என்கிற அளவில் அதன் ஒழுங்கு அமைந்திருக்கலாம் தான். ஆனால் நம் மனம் சில இடங்களில் சற்று நிதானித்துப் பயணப்படுகிறது. திருப்பதி நடைப்பயணத்தில், படிக்கட்டில் ஏறிச்செல்கையில் சில இடங்களில் நாம் உட்கார்ந்து ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு, பின் மீண்டும் மலையேறுவது போல.
இந்த வைபவம் திருமணம்... அதைப்பொருத்த மட்டில் திருமண நாளை விட அதன் முந்தைய பிந்தைய நாட்கள் மகத்துவம் வாய்ந்தவை. அவை திருமண நாளை அழகுபடுத்துகின்றன, ஒரு ராகத்தின் ஆலாபனை போல!
இதில் காதல்திருமணங்கள் இன்னும் சிறப்பு என்று சொல்லலாம். காதல், திருமணத்திற்கான ஆலாபனை தானே!
அரிதாரம் பூசிக்கொள்கிறது காலம்.
திட்டமிட்டு வருவதா காதல்? திடீர் மழை போல, நாம் இங்கேயும் ஒதுங்கமுடியாமல், அங்கேயும் நிற்க முடியாமல்... குடையை விரிக்கு முன் முழுக்க நனைத்து விடுகிறது காதல்.
மழையை ரசி
குடையைத் தள்ளுகிறது
காற்று.

உடம்பில் எங்காவது வலி என்றால் மனசை எந்தச் சிந்தனையிலும் ஊன்ற விடாமல் மூளை திரும்பத் திரும்ப அந்த வலியை நோக்கியே குவியும். காதலும் அதைப்போலத்தான். அது இதயத்தின் ஓர் இன்ப இம்சை. அதை மற என்றால், மறக்க யத்தனிப்பதே அதை மறக்க முடியாமல் அடித்துவிடுகிற சிந்தை விந்தை. சட்டென உலகம் அழகாகி விடுகிறது அப்போது. காதல் வாழ்வில் பிடிப்பைத் தருகிறது. வாழ அது நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. கையிருப்பைத் தாண்டி வாழ்வு இன்னும் மிச்சமிருப்பதாக காதல் சொல்கிறது. அது நிஜமா கற்பனையான பிரமையா. அதல்ல. அப்படியாய் வாழ்க்கையை விரித்துக் காட்டிவிடுகிறது அது. காதல்...
காதல் வயப்பட்டவரை அடையாளங் காணுதல் எளிது. ஒரு பூசிய ஒளி அந்த முகங்களில், யாருக்கும் அவர்களை 'எங்கப்பா குதிர்க்குள்ள இல்லை' என்பதைப் போல, காட்டித் தந்துவிடும். காதலர்கள் தங்கள் காதலை ரகசியமாய் வைத்திருப்பதாக எண்ணிக் கொள்வது வேடிக்கை தான்.
மகா உடற்பயிற்சி அது. ஐம்புலன்களும் காதலில் பரபரப்பு காட்டுகின்றன!
திருமணங்கள் காதலில் நிச்சயிக்கப் படுகின்றன. பெற்றோர் பார்த்து அமைத்துத் தந்த திருமணங்களும் அவ்வண்ணமே. திருமணத்தின் பின்னான காதலால் அவை நிச்சயம் பெறுகின்றன. உறுதி பெறுகின்றன.
எந்த நொடியில் காதல் உள்ளே புகுந்தது என்று காதல் வயப்படும் எவராலும் சொல்லக் கூடுவதில்லை. அவன், அல்லது அவள், யார் முதலில் அதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பது கூட முக்கியமில்லை. மற்றவர் வெளிப்படுத்தவில்லை, அவ்வளவுதான். ஆனால் அவர்களும் உட்படுத்தி யிருந்தார்கள், அதுதான் விஷயம்!
வள்ளுவரின் காமத்துப்பால் மகா சுகம். வாசுகி கொடுத்து வைத்தவள். சொல்கிறார் வள்ளுவர்... ஒரு பார்வை, ஒரேயொரு பார்வை, அவள் பார்த்தாள். ஒரு படையே என்மீது மோதியது போலிருந்தது. மோதலில் பிறந்த காதல்! இதில் அவள் முதலில் பார்த்ததாய் ஒரு காட்சி. கம்பர்? அவர் வேறு ரகம். அண்ணலும் நோக்கினான். அவளும் நோக்கினாள். இதில் முதல்பார்வை தொடுத்தவன் அவன்.
உணர்வுகள் ஊர்வலம் கிளம்பினால் காதல் கட்டவிழ்த்துக் கொள்கிறது.
1981. இப்போது BSNL,   அப்போதைய தபால் தந்தித் துறை - பணியேற்கு முன்னான பயிற்சியாக ஒன்பது மாதங்கள். எங்கள் குழாமில் தமிழ்நாடு முழுவதிலும் இருந்து, ஆண்கள் பெண்கள் என இரு பாலரும். ஒரு அபூர்வக் கூட்டணி அது. எங்கள் பயிற்சி ஆசிரியர் திரு சேதுராமன். (வணக்கம் ஐயா. உங்களைப் பற்றி ஒரு பிடிக்காத விஷயம் சொல்லப்போகிறேன்.) ஆண்கள் தனி, பெண்கள் தனி, என இரு குழுக்களாக எங்களைத் துண்டாடினார் அவர். ஒரு பிரிவு காலையிலும், மறுபிரிவு மதியத்திலும் என வகுப்புகள். பயிற்சி முடிவுநெருங்குகையில் திடீரென எங்களை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு உல்லாசப் பயணம் கிளம்பினார் திரு சேதுராமன்.
மகாபலிபுரம். மிச்சமிருக்கும் சில சிலைகளைப் பார்க்கவே விநோதமாகவும் வருத்தமாகவும் இருந்தது. பல சிலைகள் உடைந்து சிதிலமாகி யிருந்தன. ஒரு விக்கிரகம். நாங்கள் நின்று அதைப் பார்த்தபடி யிருந்தோம். அந்தக் கேள்வியை அப்போது அவர், திரு சேதுராமன் கேட்டிருக்கக் கூடாது. கேட்டார். காதலின் முதல் துளி வானத்தில் இருந்து விழக் காத்திருந்த வேளை போலும் அது.
இது என்ன சிலை சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்.
யாருக்கும் பிடிபடவில்லை. எந்தச் சிலை பற்றியும் கேள்வி கேட்காத திரு சேதுராமன். அப்போதே நான் கதைகள் எழுத ஆரம்பித்திருந்தேன். எங்கள் குழுமத்தில் எல்லார்க்கும் அது தெரியும். எல்லா சக பயிற்சியாளர்களிலும் என்னைப் பற்றிய ஓர் ஓரக்கண் கவனம் விழுந்திருந்தது. அது எனக்கு ஒரு கிறுகிறுப்புடன் இருந்த காலம்.
ஷங்கரநாராயணா, இது என்ன சிலை? உனக்குக் கூடவா தெரியல?
ம்ஹும்.
அர்த்தநாரிஸ்வரர், என்றார் திரு சேதுராமன்.
சரியாப் பாருங்க சார். சிலை ஒருபக்கம் உடைஞ்சிருக்கப் போறது, என்றேன்.
சிறு சிரிப்புடன் அவளும் நோக்கினாள். அண்ணலும்...
ஒரு பார்வை. ஒரேயொரு பார்வை. ஒரு படையே என்மீது மோதினாப் போல...
திரு சேதுராமன் மகாபலிபுரத்தில் இருந்து கிளம்பும் வரை வேறு கேள்வி கேட்கவே இல்லை.
என் மகன், பிரசன்னா, இப்போது மணமகன். அவனிடம் வேறு கதை இருக்கிறது...
காதலில் சில விசித்திரங்கள். ஒன்று அங்கே முத்தம் கடனாகவே வழங்கப்படுகிறது. அதைத் தீர்க்கவே முடிவது இல்லை.
இரண்டாவது ஆச்சர்யம். காதல் - இதில் இடைவேளை தான் முற்றும்!
*
storysankar@gmail.com

91 97899 87842 

Tuesday, January 19, 2016

short story - கண்ணாடி - சைலபதி - artist Jeeva

சிதம்பரம் கண்ணாடியைக் கொண்டுவைத்த நாளிலிருந்து அதோடுதான் அதிகநேரம் செலவழித்தார். உள்ளாடைகளோடு நின்று தன்னுடல் அழகு பார்ப்பது, அடிக்கடித் தலையைச் சீவிக்கொள்வது என்று கண்ணாடி முன் வந்து நின்றபடி இருந்தார். மாறாக மீனாட்சிக்குக் கண்ணாடி ஒரு தொந்தரவாக மாறிப்போனது. அது அவளின் வடிவமற்றதாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் அவள் உடலை இன்னும் பூதாகாரமாகக் காட்டியது அல்லது அவளுக்கு அப்படித் தோன்றியது.
கண்ணாடி
சைலபதி
                                      
காலை ஐந்தரை. இந்தநேரத்தில் அவளை மொபைலில் அழைப்பது யார் என்று சிதம்பரத்துக்கு மனதுக்குள் குருகுருத்தது. நேற்றும் இதேநேரம் போன் வந்தது அவளுக்கு. அவள் தொலைபேசியைப் படுக்கையிலேயே போட்டுவிட்டு முகம்கழுவப் போனாள். அவள் உள்ளே சென்று தாழிடும்வரை காத்திருந்து அவசர அவசரமாக போனை எடுத்து அழைப்பு வந்த எண்ணைத் தேடினார். ஆனால் முன் ஜாக்கிரதையாக மீனாட்சி அழைப்பு வந்த தடத்தை அழித்துவிட்டிருந்தாள்.
கோபம் வந்தது. எவ்வளவு திமிராக நடந்துக்கொள்கிறாள். இன்றைக்கு உண்டு இல்லை என்று பார்த்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால் மீனாட்சி பாத்ரூமிலிருந்து வெளியேவந்த கணத்தில் இருந்து வேகவேகமாகக் காலை நடைப்பயிற்சிக்குக் கிளம்பிப் போனாள். சிதம்பரம் விழித்திருக்கிறார் என்றோ அவருக்குச் சொல்லவேண்டும் என்றோ அவள் எண்ணவே இல்லை. அவர் கோபம் அதன் உச்சபட்ச கொதிநிலையை எட்டியிருந்தது. ஆனால் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.
எழுந்துகொண்டார். படுக்கைக்கு எதிரிலிருந்த ஆளுயரக் கண்ணாடியில் அவர் முகம் தெரிந்தது. ஒரு வாரமாக சவரம் செய்துக்கொள்ளாததால் வெள்ளையும் கறுப்புமாகத் தாடி வளர்ந்திருந்தது. மீசை வரைக்கும் சாயம் அடித்துக்கூட ஒரு மாதம் ஆகிறது. தலைமயிரும் வெளுக்கத் தொடங்கி விட்டதன் காரணமாக தொடர்ந்து அரித்துக்கொண்டே யிருந்தது. தேவையில்லாமல் அடிக்கடி சொறிந்துக்கொண்டார். பின்பு அது ஒரு வாடிக்கை போல ஆகிவிட்டது. வளர்ந்திருந்த தலை முடிக்கும் தாடிக்கும் அவரை அவருக்கே பிடிக்கவில்லை.
ஆனால் மீனாட்சி இந்த இரண்டு மாதத்தில் எவ்வளவு மாறிவிட்டாள். அவள் மாறியதுகூடப் பெரிதில்லை. எவ்வளவு நிர்த்தாட்சண்யமாக சிதம்பரத்தைக் கடந்து போகிறாள். சிதம்பரத்தால் அதைத் தாங்கவே முடிய வில்லை. சிதம்பரம் இரவுகளில் உறங்கிப் பல நாட்களாகிறது. ஏன் உறங்கவில்லை என்று அவளும் கேட்கவில்லை. அவள் குளிக்கிறாள், எங்கோ கிளம்பிப்போகிறாள். மாலை வருகிறாள். சமைத்துச் சாப்பிடுகிறாள். இரவானதும் உறங்கிவிடுகிறாள். அங்கு ஒரு மனிதன் இருப்பதைக் கூட அவள் அறியவில்லை என்பதாக இருந்தது அவள் நடவடிக்கைகள். போதாக்குறைக்கு கிளம்பும்முன்பு அந்த ஆளுயரக் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்து தன் அழகினைத் திருத்திக் கொண்டு சொல்கிறாள். அவருக்கு கண்ணாடியை உடைத்து எறிந்து விட்டால்கூடத் தேவலாம் என்று தோன்றியது.
ளுயரக் கண்ணாடிகள் என்றால் மீனாட்சிக்கு அவ்வளவு பிரியமில்லை. இப்பொழுது என்றில்லை. இளமையின் காலத்தில் கூட அவள் அதை வெறுப்பாள். முகம் பார்க்கும் அளவிற்கான கண்ணாடியைத்தான் அவள் தன் அறைகளுக்குள் அனுமதிப்பாள். எப்பொழுதாவது உடையைச் சரி செய்துகொள்ள அல்லது புடவைக்குப் பொருத்தமான ஜாக்கெட்தானா என்று அறிந்துகொள்ள மட்டும் அவள் பீரோவில் இருந்த பெரிய கண்ணாடியை நாடுவாள். அவர்தான் கொஞ்சமும் கேட்காமல் ஆளுயரக் கண்ணாடியைப் படுக்கைக்கு எதிரிலேயே கொண்டுவந்து வைத்தார். மீனாட்சியின் எதிர்ப்பை அவர் பொருட்படுத்தவேயில்லை.
மீனாட்சி அதை வெறுக்க அவள் உடல்கூட ஒரு காரணம். கடந்த ஐந்து வருடத்தில் மீனாட்சியின் உடல் மிகவும் பெருத்துவிட்டது. என்னன்னவோ காரணங்கள். முதல் பெண் உமையாள் பிறந்தபின்பு மூன்று அபார்ஷன்கள். அதைத் தொடர்ந்து வள்ளி பிறந்தாள். அடுத்து ஒரு பையன் வேண்டுமென்று அவருக்கு ஆசை. மேலும் ஒரு அபார்ஷன். இனி தன்னால் முடியாது என்று மீனாட்சி ஆபரேஷன் செய்துகொண்டாள். அப்புறம்தான் அவள் உடல் இப்படி ஊதத் தொடங்கிவிட்டது. மூத்தவளுக்குக் கல்யாணம் ஆகி விட்டது. சின்னவள் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்கிறாள்.
சிதம்பரம் அப்படியில்லை. அவருக்கு மட்டும் வயது ஆகவேயில்லை. அவர் இன்னும் கொஞ்சமும் ரசம்போகாத கண்ணாடியின் பளபளப்போடே இருந்தார். தலையும் மீசையும் மட்டும் நரைத்திருந்தது. அதை அவர் கறுப்பாக்கிக் கொண்டார். மீனாட்சி அவர் பக்கத்தில் நின்றால், அவரது அக்கா போல இருப்பாள். வெளியே போகும்போதும் வரும்போதும் சிதம்பரம் ஒரு இடைவெளியிலேயே நடந்துவருவார். அதை அவள் பெரிதுபடுத்துவதேயில்லை.
சிதம்பரம் என்று இல்லை எந்த ஆணும் தனக்கு வயதாகிவிட்டதாகக் கருதுவதில்லை. ஐம்பது வயதிலும் அறுபது வயதிலும் கூட அவர்களுக்குள் தங்கள் ஆண்மை பற்றிய பெருமை தலைக்கேறிக் கிறுகிறுத்துக் கிடக்கும் ஆண்களை அவள் அறிவாள். பெரும்பாலான பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்கும் மனோபாவம் கொண்டவர்கள் அதைக் கடந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் ஒருசிலர் எப்பொழுதும் எந்தச் சூழலிலும் கண்ணிலும் பேச்சிலும் ஒரு வலையோடே சுற்றுகிறார்கள். சிதம்பரம் அப்படிப்பட்ட ஒருவர்தான் என்பதை மீனாட்சி அறிவாள். ஆனால் அதை அவள் பெரிதுபடுத்துவது இல்லை. மேலும் கொழுத்த விலங்கின் உடல்போல மாறிவிட்ட தன்னோடு சிதம்பரம் பழையபடி காதல்மொழி பேசவேண்டும் என்று எண்ணுவது எவ்வளவு மடமை என்று எண்ணிக் கொண்டாள் அவள்.
சிதம்பரம் கண்ணாடியைக் கொண்டுவைத்த நாளிலிருந்து அதோடுதான் அதிகநேரம் செலவழித்தார். உள்ளாடைகளோடு நின்று தன்னுடல் அழகு பார்ப்பது, அடிக்கடித் தலையைச் சீவிக்கொள்வது என்று கண்ணாடி முன் வந்து நின்றபடி இருந்தார். மாறாக மீனாட்சிக்குக் கண்ணாடி ஒரு தொந்தரவாக மாறிப்போனது. அது அவளின் வடிவமற்றதாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் அவள் உடலை இன்னும் பூதாகாரமாகக் காட்டியது அல்லது அவளுக்கு அப்படித் தோன்றியது. சிதம்பரம் வேண்டுமென்றேதான் இந்தக் கண்ணாடியைக் கொண்டுவந்து இங்கு வைத்திருக்கிறார் என்று அவள் நம்பினாள். எப்படியோ போய்த் தொலையட்டும் என்று விட்டுவிட்டாள். உடைமாற்றும் கணங்களில் கண்ணாடியின் மீது புடவையையோ அல்லது துணியையோ போட்டு மறைத்துவிட்டு உடை மாற்றினாள். கண்ணாடியில் அவளைப் பார்க்க நேர்கிற போதெல்லாம் சிதம்பரத்தின் அழகுபடுத்திக் கொண்ட முகம்தான் அவளுக்குத் தெரிந்தது. மீனாட்சி அதை வெறுத்தாள்.
அரசல்புரசலாக செய்திகள் வந்தபோதெல்லாம் அதை அவள் ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக்கொள்ளவேயில்லை. அலுவலகத்தில், கூட வேலை பார்க்கும் ஒரு பெண்ணோடு சிதம்பரம் சுற்றுவதாகச் சொன்னார்கள். அவள் ஒன்றும் சின்னவயதுப் பெண்ணில்லை என்றாலும் நடுத்தரவயதைச் சேர்ந்தவள். அழகிதான். அவளை ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியில் மீனாட்சி பார்த்திருக்கிறாள். அவளைக் குறித்த வேறு விவரங்கள் எதுவும் அவளுக்குத் தெரியாது. சிதம்பரம் அவளுக்குப் பணத்தைத் தண்ணீரைப் போல வாரி இறைப்பதாகவும், அதனால் அவள் அவருக்கு இணங்கி இருப்பதாகவும் சொன்னார்கள்.
உபரியான எல்லாம் எவ்வளவு சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது. உபரியாகப் பெருத்துவிட்ட தன்னுடல், உபரியாக நிலைத்துவிட்ட சிதம்பரத்தின் இளமை, உபரியாகச் சேர்ந்திருக்கும் சிதம்பரத்தின் சொத்துஞ் இப்படித் தேவைக்கு அதிகமாய் இருக்கும் எல்லாவுமே பிரச்சனையாய் மாறி விடுகிறது. உபரியானவைகளை முறைப்படுத்தத் தெரியாதவர்கள் அதை வீணடிக்கிறார்கள் அல்லது அவற்றுக்குள்ளாகவே சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். உபரிகள் ஒரு வெள்ளம் போல அவர்கள் வாழ்க்கையை இழுத்துச் செல்கிறது. அவர்களின் வாழ்க்கை அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விலகி உபரிகளின் போக்கில் அல்லது அதன் கரைவில் முடிவடைகிறது.
மீனாட்சிக்கு ஆச்சரியமான ஆச்சரியம். சிதம்பரம் ஒன்றும் மனைவியைத் தவிர வேறு பெண்ணை ஏறெடுத்துப் பாராத ராமன் இல்லை. ஆனாலும் இந்த வயதில் அவருக்கு ஒரு பெண்ணிடம் ஈடுபாடு தோன்றியிருக்கிறது என்பதே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தன்னை நினைத்துக் கொண்டாள். கடந்த ஆறு மாதங்களாக அவள் உடல் நோய்களால் அலைக்கழிக்கப் படுகிறது. மாதவிடாய் கூட நின்றுவிட்டதோ இல்லையா என்று தெரியவில்லை. டாக்டர் எல்லாப் பரிசோதனைகளையும் செய்யச்சொல்லிவிட்டு “இந்த வயசு அப்படி“ என்று சொல்லி முடித்தாள். இந்தக் காலகட்டத்தில் சிதம்பரம் வேறு இப்படிக் கூத்தடிக்கிறார்.
ஆண்களின் உடல் எவ்வளவு ‘சிக்கல் இல்லாததாக‘ இருக்கிறது? அவர்களுக்குள்ளே தங்கள் உடல் குறித்து எப்பொழுதும் இரகசியமாகப் பேசிக் கொள்ளும் கணங்கள் என்று ஒன்று உருவாவதேயில்லை. நோய்கள் என்று வந்து சிக்கல்கள் தோன்றினால் அன்றி அவர்கள் உடல் அவர்களை வேறு எந்தமாதிரியும் துன்புறுத்துவதில்லை. ஆனால் பெண்களின் உடல்சார்ந்த உலகம் மிகவும் வேதனையும் இரகசியமுமானது. பெண் என்றால் அழகு, இலட்சணம், தாய்மை, என்பதைத் தாண்டிய அதன் சுமையை ஆண்கள் ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ள முடிவதேயில்லை.
மீனாட்சி, அவர் யாரோடும் போகட்டும் என்பதாக விட்டுவிட்டாள். ஆனால் சிதம்பரம் அப்படி விட்டுவிடவில்லை. மீனாட்சி அப்படி ஒதுங்கிக் கொண்டதைத் தனக்கான பெரும் வெற்றியாக, பெருமையாக அவர் நினைத்தார். பெருமையின் நிறைவில் மீனாட்சியைச் சீண்டத் துவங்கினார். மீனாட்சியின் உடல் குறித்த கேலிப் பேச்சுக்களையும் அவளது இயலாமையையும் துடிப்பான தனக்கு அது இணையில்லாமல் போன விதத்தையும் அவர் நாளெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எவ்வளவு பேச்சைத்தான் தாங்குவாள் ஒரு பெண்? மீனாட்சி கொஞ்சம் எதிர்க்குரல் எழுப்ப ஆரம்பித்தாள்.
“நான் ஏன் இப்படி ஆனேன்? ஆம்பளப்பிள்ளை ஆம்பளப்பிள்ளைன்னு நீங்க ஆடல? யாருக்காக அத்தனை கருக்கலைப்பு நடந்தது? யாருக்காக மாத்தி மாத்தி ஊசி போட்டுக்கிட்டேன்? எதுக்கும் நீங்க பொறுப்பு இல்லைங்கிற மாதிரிப் பேசாதீங்க. கட்டிகொடுத்த ஒருபெண்ணும் கட்டிக்கொடுக்கிற வயசுல ஒரு பெண்ணும் இருக்காங்கங்கிறத மறந்திறாதீங்க”
எதிர்த்துப் பேசியதற்க்காக சிதம்பரம் அவள் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார். மீனாட்சி அடிபட்ட பாம்பினைப்போல தனது வலைக்குள் தன்னைச் சுருட்டிக்கொண்டாள்.
சாவதில் என்ன இருக்கிறது? ஒரு கணம் முடித்துக்கொண்டு விடலாம். ஆனால் இந்த ஆம்பளைக்கு ஒரு சூடு போடாம செத்துறக்கூடாது. வயசுல அவரைவிட ஏழு வருஷம் குறைச்சல். இது கூடத் தெரியவேண்டாம், கண்டுக்கிடாமக் கிடக்கிறவள அப்படியே விடவேண்டியதுதானே. அதை விட்டுட்டு அவளையே துன்புறுத்தினா? இப்பவெல்லாம் அடிக்கடி அவர் கை நீள்கிறது. சர்க்கஸில் மிருகங்களை சாட்டையின் சுழற்சிக்குப் பழக்குவது போலப் பழக்க விரும்புகிறார். தப்பு மிகப்பெரிய தப்பு, நான் என்ன மிருகமா, அடிக்குப் பழக்க? மீனாட்சி தனக்குள்ளாகக் குமுறிக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்படியான ஒரு நாளில்தான் சாலையில் அவள் இளமைக்காலத் தோழியைச் சந்தித்தாள். அவள்தான் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். அவள் கல்லூரிக் காலங்களில் பார்த்த மாதிரி அப்படியே இருந்தாள். மீனாட்சிக்கு வெட்கமாக இருந்தது.
“மீனு , உன் ஐஸ் அப்படியே இருக்கு, அதைப் பார்த்ததும் தான் உன்னை கண்டுபிடிச்சேன்”
மீனாட்சிக்கு அவள் உண்மை சொல்கிறாளா பொய் சொல்கிறாளா என்று தெரியவில்லை என்றாலும்  தன்னிடம் அவள் பொய் சொல்வானேன். தனது கண்களைப் பெரிய அழகான கண்கள் என்று. சிதம்பரம் கூட அந்தக்காலத்தில் அதை அடிக்கடிச் சொல்வது ஞாபகம் வந்தது.
சீ! மீண்டும் மீண்டும் அவர் நினைவே வருகிறது.
“இன்னுமா என் கண்கள் அழகாக இருக்கிறது?” மீனாட்சி சிறுபிள்ளையைப் போலக் கேட்டாள்.
“அதிலென்ன சந்தேகம், நீ கொஞ்சம் எடை போட்டுவிட்டாய்”
மீனாட்சி குறுக்கிட்டு ,” கொஞ்சம் இல்லை நிறையஞ்”
“இருக்கலாம், ஆனால் உன் கண்கள் இன்னும் அதே அழகோடுதான் இருக்கிறது. ஆமாம் என்ன பெரிய எடை போடுவிட்டாய்? நீ மட்டும் கொஞ்சம் முயன்றால் எடையைக் குறைத்து பழைய மீனுவாக மாறிவிடலாம். அதிகபட்சம் ஆறுமாதம். அப்புறம் சொல்லு.  எப்படியிருக்கிறார் உன் கணவர் சிதம்பரம்?”
மீனாட்சிக்கு அவள் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லத் தோன்றவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் நான் ஏன் எடையைக் குறைக்க முயலவேயில்லை? என்று தனக்குள்ளாகக் கேட்டுக்கொண்டாள். அன்றைய நாளின் மாலையில் அருகிலிருந்த ஜிம் ஒன்றிற்குச் சென்று விசாரித்தாள். நாளைமுதல் சேரலாம் என்று சொன்னார்கள். ஜிம் உள்ளே இருந்த சுவரின் போஸ்டரில் ஒரு பெண் தன் இடுப்பை இன்ச் டேப்பால் அளந்து கொண்டிருந்தாள். டேப் சரியாக இருபத்தி எட்டில் இருந்தது. மீனாட்சி அந்த அளவிற்குப் பேராசை இல்லை என்பதை தனக்குள்ளாக ஒப்புக்கொண்டாள். வெளியெ வரும்போது ஒரு புது நம்பிக்கை பிறந்திருந்தது.
றுமாதத்தில் அவள் ரொம்பவும் மெலிந்துவிடவில்லை. ஆனால் அவள் உடல் அவள் சொன்னபடி கேட்கிறது. தீவிரப் பயிற்சி, உணவுக் கட்டுப்பாடு என அவள் தன்னால் முடிந்தவரை முயன்றாள். இத்தனை வருடம் தான் ஒரு மனுஷி என்பதை அறியாமல் வாழ்ந்துவிட்டதற்காக வருந்தினாள்.  நிச்சயம் இதெல்லாம் சிதம்பரத்தின் காதல் பார்வையைத் தன்மேல் விழச்செய்ய அல்ல என்பதில் அவள் உறுதியாக இருந்தாள்.
எல்லாவற்றையும் சிதம்பரம் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தார். மீனாட்சி இப்பொழுதெல்லாம் பொருத்தமான உடைகளைத் தேர்வு செய்து அணிந்து கொள்கிறாள். உடல் வேறு இளைத்து அழகாகியிருக்கிறாள். எப்பொழுதும் ஒரு முக இறுக்கத்தோடு வீட்டில் அடைந்துகிடந்த மீனாட்சி இல்லை இவள் என்பது புரிந்தது. சிதம்பரம் இப்பொழுது மீனாட்சி என்ன செய்கிறாள் என்பதை அறிந்துக்கொள்ளவே பாதி நேரத்தைச் செலவிட்டார். அவள் அறியாமல் பின் தொடர்கிறார். அவளோடு பேசும் ஆண்களை எல்லாம் கவனிக்கத் தொடங்கினார். அவள் சென்றுவரும் ஜிம்மின் மாஸ்டர் ஒருவன் அவள் கைகளைத் தேவையில்லாமல் பிடித்து அடிக்கடி உலுக்குவதைக் கவனித்தார். வாசலில் நிற்கும் போதே இப்படிச் செய்தால் உள்ளே போய்விட்டாலோ?... என்பதாகக் கற்பனைகளை விரித்தார்.
சிதம்பரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மழையில் உருக்குலையும் ஒரு மண் பாண்டம் போலக் கரைந்து கொண்டிருந்தார். மீனாட்சி இதை எல்லாம் அறியாமல் இல்லை. அவளுக்கு வியப்பாக இருந்தது. சிதம்பரம் தனக்குச் செய்ததில் ஐந்து சதம் கூட அவருக்கு இன்னும் நிகழவில்லை. அதற்குள்ளாக ஏன் உடைந்துபோகிறார்? பெண் எதிர்த்து ஒரு சிறு விரலை அசைத்தால் கூட ஆண்கள் தாங்கமாட்டார்கள் போல் இருக்கிறதே.. காதல்தான் இல்லை, நம்பிக்கை கூடவா இல்லை? மீனாட்சிக்கு சிதம்பரம் மேல் இப்பொழுதுதான் கோபம் வந்தது.
அவருக்கு இப்பொழுதெல்லாம் அவளைக் கண்காணிப்பதைத் தவிர வேறு வேலையே இல்லை. இரவுகளில் விழித்துக் கிடக்கிறார். பகலில் பின் தொடர்கிறார். கண்ணாடியில் முகம் பார்க்கிறபோது அவருக்கு மீனாட்சியின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. கையில் கிடைத்த பொருளை எடுத்து அதன் மேல் வீசினார். நல்ல விலை உயர்ந்த கண்ணாடி உடையவே இல்லை.
அன்று காலையில் மீனாட்சிக்கு செல்போன் வந்தது. ஜிம் மாஸ்டர் தான் செய்திருந்தான். நேற்றெல்லாம் அவன் அதைத்தான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.
“அக்கா, ஜிம் வொர்கவுட் தனி, ஆனா மார்னிங் வாக் ரொம்ப முக்கியம். அதுதான் உடம்ப ஆரோக்கியமா வச்சிக்கும். நாளைக்குக் காலைல போன் பண்ணி குட்மார்னிங் சொல்லுவேன், மரியாதையா எழுந்து வாக்கிங் போங்க” என்றான். சொன்னபடியே அழைத்து ‘அக்கா குட் மார்னிங்’ என்றான்.
மீனாட்சி பதில் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு முகம் கழுவப் போனபோதுதான் சிதம்பரம் கேட்டார்.
“யார் போன்ல?”
மீனாட்சி பதில் சொல்லவில்லை. புன்னகையுடன் போனைக் கட்டிலில் போட்டுவிட்டுப் போனாள்.
*
நன்றி – சங்கு காலாண்டிதழ்
Shylapathi
Mob 97899 92848



Monday, January 18, 2016

புதுத் தெரு கதவிலக்கம் 1 - சிறுகதை

பு து த்  தெ ரு

கதவிலக்கம் 1
*
எஸ். சங்கரநாராயணன்

*
பேப்பரில் விளம்பரம் பார்த்துவிட்டு ஆட்கள் வர ஆரம்பித்தார்கள். எப்படியும் அந்தப்பகுதி புரோக்கர்கள் தலையீடு இல்லாமல் கிரயம் பேசிவிட அவர் தீர்மானம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அவரது முழு சேமிப்பும் இதில் கிடக்கிறது. பார்த்துப் பார்த்துக் கட்டியிருந்தார். தன் காலம் முடியும் வரை அதை விற்க நேராது என்றுதான் நம்பியிருந்தார். “என்ன சாமி, வூட்டைக் குடுத்துர்றாப்லியா?” என்றபடியே சின்னக்கண்ணு வந்து பல் குத்தியபடியே வீட்டைப் பார்த்தான். செய்தித்தாள் பார்த்துவிட்டு வந்திருந்தான் போல. அந்தப் பகுதி புரோக்கர் அவன். குடித்திருக்கலாம். அதுபற்றி என்ன, இந்தக் காலத்தில் குடி சகஜமாகித் தான் விட்டது!
“இல்லியே? யார் சொன்னா?” என்றார் அவர். “அக்ஹ்” எனச் சிரித்தான் சின்னக்கண்ணு. “நம்மை மீறி இந்த ஏரியாவுல எந்தக் காரியமும் நடக்காது சாமி...” அவன் சிரிப்பு ரொம்ப விகாரமாய் இருந்தது. சாதாரணமாய்ப் பேசுகிறானா மிரட்டுகிறானா என்றே தெரியவில்லை. வேண்டாத பகை, புகைய ஆரம்பிக்கிறதோ என்று பயமாய் இருந்தது.
அவனைப் பார்த்ததும் வாசலில் நின்றிருந்த இந்து உள்ளே போய்விட்டாள். அவருக்குத் தனித்து விடப்பட்டாப் போலிருந்தது. “சொல்லு சாமி. நல்ல ஆளா நான் கூட்டியாறேன்...” என்றபடியே பல் குச்சியை வெளியே தூ என துப்பினான். “தேவைன்னா பாத்துக்கலாம்” என்றார் அவர் மையமாய். “பாரு... வீடு பழைய வீடு. கேட்டியா? ஒரு வெள்ளை கூட அடிக்கல்ல. வெளிச்சமே உள்ள வராம ஜிலோன்னு இருட்டிக் கெடக்கு...” அவருக்குக் கோபம் வந்தது. “இதாம்ப்பா என் வீடு. அது அப்படியே இருக்கட்டும்” என்றார். தன் வீட்டைக் குறை சொல்வது அவருக்குத் தாளவில்லை.
“என்ன விலை சொல்றே?” அவர் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “நான் பாத்துக்கறேன் சின்னக்கண்ணு.” அவன் விடுவதாய் இல்லை. “எங்களை மாதிரி பேரம்பேசி இதை விக்க உன்னால முடியாது சாமி. நீ என்ன விலை சொல்றியோ, அதைவிட அதிக விலைக்கு நாங்க விப்போம். எங்களால முடியும். கேட்டியா?” “வேணாம்.” “என்ன வேணாம்?” “நான் பாத்துக்கறேன் சின்னக்கண்ணு” என்றபடி அவரும் உள்ளே வந்தார். நெஞ்சு படபடவென்று வந்தது.
“பேப்பர்ல போட்டால் எல்லாரும் தான் வந்து பார்ப்பாங்க” என்றாள் அம்மா. “இவனுங்க இனி அடிக்கடி இந்தப் பக்கம் சுத்த ஆரம்பிச்சிருவாங்கடி. அதான் பிரச்னை. வர்ற பார்ட்டிங்களை, வாங்க நான் கூட்டிப்போயிக் காட்டறேன்னு, கூடவே வருவாங்க. நாம கமிஷன் தராட்டியும், எங்களைப் பகைச்சிக்கிட்டு இங்க நீங்க இருந்துருவீங்களா, அது இதுன்னு அவங்ககிட்ட மிரட்டி கிரட்டிக் காசு வாங்குவாங்க.”
“ச். நம்ம வேளையே சரியில்லை. எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சிதான் ஆகணும். இல்லாட்டி கூட... காதுங் காதும் வெச்சா மாதிரி வீட்டை வித்துற முடியுமா? நாலு பேர் வந்து வீட்டைப் பார்ப்பாங்க. விசாரிப்பாங்க. குறை நிறை சொல்வாங்க. அதெல்லாம் நாம கேட்டுக்கிட்டுதான் ஆகணும்” என்றாள். அவர் அவளைப் பார்த்தார். “நாம நம்ம வீட்டை உசத்தியா நினைச்சிருப்போம். வாங்க வர்றவன் கண்ணுக்கு இதுல உள்ள நொட்டை தான் தெரியும்.” அவள் அத்தனை தெளிவாகப் பேசியது அவருக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. அம்மா எதற்கும் கவலைப்பட மாட்டாள். ஒரு வகையில் அவள் அப்படி இருக்கிறது அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. நாம பயப்பட, கூடவே அவளும் பயமுறுத்தினால் எப்படி?
விற்கிறது, என்றானபின் இதை வெள்ளையடிக்கவோ, பராமரிக்கவோ பணம் செலவழிக்க மனம் ஒப்பவில்லை. அந்த சின்னக்கண்ணு சொன்னாப்போல வெள்ளையடித்தால் இன்னுங் கொஞ்சம் பளிச் என்று காணும். வெளிச்சமும் உள்ளே இன்னும் துலக்கம் பெறும். வீடு சார்ந்து அவரிடம் இப்போது ஒரு இருட்டு தான் இருந்தது உள்ளே. அதை, அந்த மனதின் இருளை வீடு பிரதிபலித்தாப் போலிருந்தது. அத்தனைக்கு ஒண்ணும் துக்கப்படவோ, அதைரியப் படவோ, வேண்டுமா என்ன, எனத் தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டார். என்ன, கொஞ்சம் வெளிக் கடன் அதிகமாகி விட்டது. அவசரப்பட்டு விருப்ப ஓய்வு என்று வந்திருக்க வேண்டாம். ரெண்டாம் பெண் கல்யாணத்தின் போது ஓய்வு காலப் பணம் பயன்படும் என வெளியே வந்திருந்தார். எல்லாம் சரிதான். இப்போது... வீட்டை விற்றுவிட்டால் நிலைமை கட்டுக்குள் வந்து விடும் என்றுதான் இருந்தது. ஆனால் அதைப் பிரிவது தான் அத்தனை சுலபமாய் இல்லை.
அந்த வீட்டை வாங்கும்போது வீட்டின்மேல் கடன் வாங்கித்தான் உள்ளே வந்தார். முதலில் அதுவே மலைப்பாய் இருந்தது. அலுவலக நண்பர்கள் உற்சாகப் படுத்தினார்கள். அதுவரை குழந்தை பாக்கியம் இல்லாதிருந்தது அவருக்கு. சொந்த வீடு உள்ளே சில வெளிச்சங்களைப் பாய்ச்சத்தான், பீய்ச்சத்தான் செய்கிறது. ஒரே வருடத்தில் இவள் குழந்தைப்பேறு அடைந்தாள். அலுவலகத்தில் எல்லாரும் கிண்டல் செய்தார்கள். அவருக்கே அவர்களைச் சந்திக்க வெட்கமாகவும், ஆனால் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. இப்படிக் கேலிகளுக்கு அவர் பழகியவர் அல்ல. எதையும் வந்தபடி அனுபவிப்பவர் அவர். அதன் ருசியை அடிநாக்கில் சேமித்து அனுபவிக்கிறாப் போல சிலர் முகம் நிறையச் சிரிப்புடன் வார்த்தையாடுவார்கள். சதா இப்படிச் சிரிக்க எப்படி முடிகிறது அவர்களால், என்று ஆச்சர்யப்படுவார் அவர். ஆனாலும் உள்ளே உயிர் வளர வளர மனைவி மகா அழகாகிப் பொலிந்தாள். அவர் கண்ணே கூசும் போலிருந்தது.
வீட்டின் ஞாபகங்கள் வர ஆரம்பித்தாலே அந்த நல்ல காலங்கள் அலையோங்கி விடுகின்றன. இந்து கல்யாணத்தின் போது நல்ல மழை. வெளியே தெருவில் தண்ணீர் வந்திருந்தது. மைதிலியை இதோ உள்ளறையில் வைத்துதான் பெண் பார்த்தார்கள்... என நிறைய ஞாபகங்கள் வீட்டோடு பிணைந்தவைதானே? பண அளவில் பெரிய சுதந்திர உணர்வு எல்லாம் வரவில்லை. ஆனால் இவள் நல்ல சிக்கனம். தேவைக்கு மேல் அவள் ஆசைப்படுவது இல்லை. பக்கத்து வீட்டுப் பெண் எப்படி இருக்கிறாள், என எட்டிப் பார்த்து, ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, பெருமூச்சு விடுவது இல்லை. கணவன் கொண்டுவந்த சம்பளத்தில் திருப்திப் பட, குடும்ப லகானை இழுத்துப் பிடிக்க அவள் கற்று வைத்திருந்தாள். அவள் இல்லாட்டி என் கதி என்ன, என நினைக்கவே அவருக்குத் திகைப்பாய் இருக்கும். அவள் யோசனை இல்லாமல் அவர் எந்தக் காரியத்தையும் செய்ய மாட்டார்.
அவளிடம் எளிய சந்தோஷங்கள் இருந்தன. நன்றாகப் பாடுவாள். வெள்ளிக்கிழமைகளில் பூஜை விளக்கேற்றி எதிரே அமர்ந்து நாலு ஸ்லோகம் சொல்வாள். அபிராமி அந்தாதி பாடுவாள். குறையொன்றுமில்லை, ராஜாஜி பாடல் பிடிக்கும். வெள்ளைத் தாமரை, பாரதி பாடல், ஆபேரி பாடுவாள். இந்துவின் பெண் ஸ்ரீதேவிக்கும் அவள் சில பாடல்கள் சொல்லிக் கொடுத்தாள். ஸ்ரீதேவிக்கு சபைக் கூச்சம் எல்லாம் இப்பவே இல்லை. அவள் குரல் எடுக்கும் எடுப்பில் அந்த லயிப்பு தெரிகிறது. அப்பா இல்லாத குழந்தை. நல்லபடியா கரை சேர வேண்டும். குழந்தை பற்றிய கவலை வந்ததும் அவர் முகம் இறுக்கமாகி விட்டது.
வீட்டை விற்றே ஆக வேண்டியிருந்தது. இந்துவின் கணவன் இறந்து விட்டான். விபத்து. திடீரென்று போன் வந்து அவரும் மனைவியும் மதுரைக்கு ஓடினார்கள். தலையில் அடி. சேர்த்தது பெரிய ஆஸ்பத்திரி. செலவு தண்ணீராய்க் கரைந்தது. இந்துவின் நகை அத்தனையும் விற்றுக் கூட பணங் கட்ட முடியவில்லை. அவ்வளவு செலவு செய்தும் அவன் பிழைக்கவில்லை. அவன் மேல் தான் தவறு என்று வந்து அடித்த லாரிக்காரன் சொல்லிவிட்டான். அடித்துச் சொல்லிவிட்டான். மாப்பிள்ளை ஓட்டிப்போன வாகனமே யமகா. லாரி பெரிய புள்ளியின் லாரி. அவர்களுக்கு பண பலம் இருந்தது. அலுவலகத்தில் இருந்து பெரிசாய் உதவி கிடையாது. அவளுக்கு அங்கே வேலை தருகிற அளவிலும் எந்த ஏற்பாடும் யாரும் முன்னெடுக்கவில்லை.
திடீரென்று இந்துவுக்கு எல்லாமே இருட்டாய்ப் போனது. விறுவிறுவென்று எல்லாம் முடிந்து நிதானித்தபோது இந்து அவர்களுடன் வந்திருந்தாள். இனி அவள் திரும்ப கணவன் வீட்டுக்குப் போக வழி இல்லை. அதை எதிர்பார்க்கவும் இல்லாமல் ஆயிற்று. அவளிடம் இதைப் பேசவே இன்னும் காலம் எடுக்கும் என்றிருந்தது. சின்னப் பெண்தானே? கல்யாணம் ஆகி ஆறு ஏழு வருடங்கள் கூட ஆகவில்லை. ஸ்ரீதேவி. ஒரு பெண் குழந்தை. மூணு வயசு இன்னும் ஆகவில்லை. அது சுவாமி முன் அமர்ந்து ‘குறையொன்றுமில்லை’ பாடிக் கொண்டிருக்கிறது பாவம்.
அவளைப் பள்ளிக் கூடத்தில் சேர்க்க வேண்டும். எப்படியும் இந்துவின் யோசனை பற்றிப் பேசியாகி வேண்டியிருந்தது. டிசம்பர் மாசம் இது. ஜனவரியில் பிள்ளைகளுக்கு சேர்க்கை விண்ணப்பம் தர ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அதற்கு டொனேஷன் அது இது என்று தயாராய் இருக்க வேண்டும். இவள் வேலை கீலை என்று எதும் பார்க்கப் போகிறாளா என்ன ஏது, எதுவும் தெரியாது. தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லி வைக்கலாம். படித்திருக்கிறாள். என்றாலும் வெறும் டிகிரி என்பது இந்தக் காலத்தில் பத்த மாட்டேன் என்கிறது. பள்ளிக்கூடத்தில் கிளார்க் வேலை அது இது என்று பார்த்தாலும் என்ன பெரிசாய்ச் சம்பளம் கிடைத்து விடும். பெண்களே, வீட்டில் இருப்பதற்குப் போய் வரலாம் என்கிற அளவில் தான் இப்படி வேலையை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். குழந்தை இருக்கிறது அவளுக்கு. பெண் குழந்தை. அதை வளர்த்து ஆளாக்கி படிக்க வைத்து கட்டிக் கொடுக்க வேண்டும். பெரும் சுற்று இருக்கிறது இந்துவுக்கு. இப்படியே முடங்கிக் கிடக்க முடியுமா என்ன?
அவருக்கு ரெண்டாவதும் பெண். இந்துவை விட இவள் நல்ல அழகு. மூக்கு குத்திக் கொண்டது தனி எடுப்பாய் இருந்தது மைதிலிக்கு. ப்ளூ ஜாக்கர் மூக்குத்தி. தனக்குக் கல்யாணத்தில் போடவில்லை, என அக்காவுக்கு இப்ப வருத்தம். எப்போ? கல்யாணம் ஆகி, கணவன் செத்து, பிறந்த வீடு வந்த இந்த நிமிஷம். மைதலி குழந்தையுண்டாகி தாய் வீடு வந்திருந்தாள். இந்த வீடு அவளுக்கு, மைதிலிக்கு வசதிக் குறைவாய் இருந்தது. அதைச் சொல்லியும் காட்டினாள். வீட்டுக்கு வெளியே கழிவறை. ராத்திரி வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்து தோட்ட வெளியில் நடந்து கழிவறை வரை போக அவள் சிரமப்பட்டாள். சில்லென்ற அந்த இரவின் அமைதி அவளுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. இந்நாட்களில் மைதிலி ஓசைகளுக்குப் பழகி, வெளிச்சத்தில் பழகி, மௌனத்தையும், இருளையும் வெறிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். மௌனமான வாழ்க்கை வாழப்படாத வாழ்க்கையே, என்று நினைத்தாளோ என்னவோ.
கல்யாணத்துக்கு முன்பிருந்தே அவள் இப்படியொரு வெளி வாழ்க்கைக்கு உள்ளூற ஆசைப்பட்டுப் பறந்து போய் இருக்கலாம். திரும்ப இந்த வீடு வந்தது அவளுக்கு ஒப்பவில்லை. வீட்டுலயே குளியல் அறையும் கழிவறையும் சேர்த்தாப்போல ஒரு அறை கட்டிறலாம், என அவள் சொல்லிக்கொண்டே யிருந்தாள். அதற்குப் பணம்? உங்க வீடு, நீங்க செய்யுங்க. உங்க வீட்டுக்கு நீங்கதானே செய்ய வேண்டும்? வெடுக்கென்று வார்த்தைகளை வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டாக வீசுவாள் அவள். வெட்டு அல்ல வேட்டு. சதா யாருடனாவது அவள் அலைபேசியில் பேசிக்கொண்டே யிருந்தாள். சில பெண்களுக்கு, கல்யாணத்துக்கு முன், கல்யாணத்துக்குப் பின், என இரு பருவங்கள் அமைந்து விடுகின்றன.
முதல் பிரசவம் பெண் வீட்டில் தான் பார்க்க வேண்டும். மாமியார்க்காரி அட்வைஸ். மாப்பிள்ளையின் யோசனை என்ன தெரியவில்லை. தன் அப்பா செய்வார், என ஒரு வீம்பில் இங்கே வந்து உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள் மைதிலி. அப்பாவுக்கு இதுபற்றி எதுவும் பேச இல்லை. அவர்கள் வசதிக்கு அவர்களே பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். கல்யாணம் ஆகிப் போனாலும் இந்துவாவது வருடம் ஒருமுறை என்று வந்து அப்பா அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டுப் போவாள். கல்யாணம் ஆன இரண்டு வருடத்தில் மைதிலி அவர்களை மறந்தே விட்டாப் போல இருந்தது. இப்போது ஒரு வீம்பு. “நீங்க நல்லபடியா பிரசவம் பார்த்து அனுப்பினால் தான் அந்த வீட்டில் எனக்கு கௌரவமா இருக்கும் அப்பா” என்றாள் மைதிலி.
ட்வின்ஸ் என்று டெஸ்டில் தெரிந்தது. ரெட்டைக் குழந்தைகள் என்றால் எப்படியும் சிசேரியன் தான், என்றார்கள். ஒரு குழந்தை ஒத்துழைக்கிறாப் போல அடுத்தது வெளியே வர ஒத்துழைக்க வேண்டுமே? அதைப் பெற்றவள் சமாளிக்க வேண்டுமே? அத்தோடு இப்போதெல்லாம் பிரசவம் என்றாலே சிசேரியன் என்கிற காலம். டாக்டர்கள் சொல்வது இருக்கட்டும். இவர்களுக்கே பிரசவ வலி பற்றி பயம். குழந்தை பிறக்கிற நேரம் பற்றிய பயம். அவர்களே நேரங் குறித்து, சிசேரியன் செய்கிற காலம். சிசேரியன் என்றால் ஒரு லட்சம் வரை கூட செலவாகி விடுகிறது, என்பது தான் அவரது முதல் கவலையாக இருந்தது.
இந்துவின் கணவன் வகையில் ஆஸ்பத்திரி செலவுக்கே அம்பதாயிரம் வரை தன் வீட்டின் பேரில் கடன் பெற்றுத் தான் சரிக் கட்டினார். அவன் இறந்து அலுவலகத்தில் இருந்து சிறு தொகை வந்தது. இந்து சொன்னாளா, அலுவலகத்திலேயே யோசித்துச் செய்தார்களா தெரியவில்லை. அதை குழந்தை ஸ்ரீதேவி பெயரில் டெபாசிட் செய்தார்கள். குழந்தையின் எதிர்காலம் முக்கியம் இல்லையா, என்கிற யோசனை அவர்களுக்கு. இங்கே நிகழ்காலமே இருட்டிக் கிடந்தது. செலவழித்த பணத்தைப் பெண்ணிடம் எப்படி திரும்பிக் கேட்பது? அடுத்தவள் வேறு, பிரசவம் என்று, ரெட்டைக் குழந்தை, வந்து நிற்கிறாள். அம்மாதான் யோசனை சொன்னாள். “வேற வழி இல்லை. திரும்பத் திரும்ப கடன் வாங்கிட்டிருக்க முடியாது. யாரும் தரவும் மாட்டார்கள். கைல வெண்ணெயை வெச்சிக்கிட்டு நெய்க்கு அலைஞ்ச கதையா இருக்கு. பேசாமல்...” அவரைப் பார்த்தாள். “வீட்டை... வித்துறலாம்.” சொல்லிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிப் கொண்டாள்.
செய்தித்தாளில் விளம்பரம் தந்தார் அவர். ஐந்து வரிக்கே ஆயிரக் கணக்கில் கேட்டார்கள். விண்ணப்ப படிவத்தை நிரப்பும் போது கை நடுங்கியது லேசாய். அழுகை வந்தது. எதையும் விற்பது சுலபம். வாங்குவது அத்தனை சுலபமா என்ன? இனி நமக்கு, இத்தனை வயதுக்குப் பிறகு, சொந்த வீடு பிராப்தம் இருக்குமா? பலவித யோசனைகள். வியாழக்கிழமை எழுதித் தந்தார். ஞாயிறு இதழில் வெளி வந்தது விளம்பரம்.
எத்தனை விதமான அழைப்புகள். அலைபேசியில் வந்து கொண்டே யிருந்தது. ‘‘வெஜிடேரியன்சுக்குத் தான் தருவேன்,’’ என அவர் சொன்னபோது இவள், மைதிலி இடை மறித்தாள். “நாமளே போயிறப் போறோம். அப்பறம் என்ன வெஜ் நான்வெஜ்?” அவளிடம் யாரும் பேச முடியாது. அவள் நினைத்து விட்டால் அது சரி, அதுதான் சரி, என்கிற ரகம். எல்லாரும் அப்பா அம்மாவை விட அதிகம் படித்தவர்கள் இல்லையா?
பைக்கில் ஒரு பையனும், கூட அவன் அப்பாவும் போல. பையனின் சம்பளத்தில் வீடு பார்க்கிறார்கள். இன்கம் டேக்ஸ் குறைய லாம் என்கிற அவரவர் கணக்குகள். அந்த அப்பாவுக்குப் பையனையிட்டு ஒரே பெருமை. “நான் ஃப்ளாட் புதுசாப் பார்க்கலாம்னு இருந்தேன். அப்பா தனி வீடுங்கறார். நாமளா கட்ட முடியாது. நல்லபடியா கட்டின வீடு தான் நமக்குத் தோதுங்கிறார்.” அவர்கள் ஃப்ளாட் வாங்கப் போகிறார்களா, தனி வீடா, அதுவே விளங்கவில்லை. அவர்களே இதுபற்றி முடிவு எதுவும் எட்டவில்லை. ரெண்டையும் பார்ப்போம், என்கிற மனநிலையில் இருந்தாப் போலிருந்தது. வந்தார்கள். வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாக்ரள. அவர்களே பேசிக் கொண்டார்கள். “எல்லா ரூமும் சின்னச் சின்னதா இருக்குப்பா” என்றான் அவன். இது வேணாம், ஃப்ளாட்தான், என அவன் மனசில் நினைத்திருக்கலாம். பரவாயில்லை. பார்த்தால் வெஜிடேரியன்ஸ் என்று தோணியது. “என்ன சார்?” என்று கேட்டார் அப்பா. தலையை மாத்திரம் அசைத்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்.
ஒரு ஆள் வந்து “வாஸ்து படி இல்லியே?” என உதட்டைப் பிதுக்கினான். தன் வீட்டைப் பற்றி அவர் நல்லவிதமாக நாலு வார்த்தை எடுத்துச் சொல்ல விரும்பினார். இப்படியெல்லாம் அவர் பேசியதே கிடையாது. கூச்சமாய் இருந்தது. யாராவது வீட்டைக் குறை சொல்கையில், அதை மறுத்துக் கூட பேச முடியவில்லை. அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிக்கத்தான் முடிந்தது அவரால். இந்து இதில் எல்லாம் கலந்து கொள்ளவே இல்லை. அவள் பொதுவாகவே அதிகம் பேச மாட்டாள். அதிலும் மைதிலி பிரசவம் என வந்து உட்கார்ந்த கணம் அவள் இன்னும் அசௌகர்யமாய் உணர்ந்தாப் போலிருந்தது.
அந்தப்பெண் ஸ்ரீதேவிதான் பாவம். அதற்கு நடக்கிற எந்த விஷயமும் பெரிசாய் பாதிக்கவில்லை. பாட்டி ஸ்லோகம் சொல்கையில், கூட வந்து உட்கார்ந்தது. பாடினால் கூடவே பாடியது. நல்ல ஞாபக சக்தி அதற்கு. உள்ளறைகளில் கரியோ சாக்பீசோ வைத்து கோடு கோடாய் இழுத்தது. மலை. சூரியன். தென்னை மரம். கூரை போட்ட வீடு. அதன் கற்பனை விரிந்தபடியே இருந்தது. இப்படி சுவரில் கிறுக்குகிறதே என்று இருந்தது அவருக்கு. அதுவும் வீடு விற்கிற நேரத்தில். அதை ஒருத்தர் சொல்லவும் சொல்லிவிட்டார். அதே சமயம் குழந்தையைக் கடிந்து கொள்ளவும் மனம் இல்லை. அங்கே இருந்தவர்களில் விகல்பம் அற்று நடமாடிக் கொண்டிருந்கும் ஒரே ஒளி அதுதான். அதையும் அமர்த்தி விட வேண்டுமா? வெளித் தோட்டத்தில் மஞ்சள் கனகாம்பரம். முள் படாமல் பறித்து கூடையில் ஏந்தி உள்ளே பாட்டியிடம் சேர்த்தது அது. இந்துவுக்குக் குழந்தையையிட்டுப் பெருமைதான்.
சிலர் விலை அதிகம், என்றார்கள். “இங்கத்தைய இப்பத்தைய ரேட் தான் சார்” என்றார் அவர். “இடிச்சிக் கட்டினால் கூட இது லாபம் தான் சார்.” என்றார் புன்னகையுடன். “இடிச்சி அப்பறம் கட்டறதுக்கு மனையாவே வாங்கிறலாமே?” என்றார்கள். அவருக்கு பதில் தெரியவில்லை. பேரம் படிகிறாப் போலவே இல்லை. சிலர் “ரெடி கேஷ்” என்றதும் சிரித்தார்கள். “முழு பணமும் வெச்சிக்கிட்டு ஆரு வீடு வாங்கறா?” என்றார்கள். “நீங்க இந்த வீட்டை ரெடி கேஷ்லயா கட்டினீங்க?” என்று எதிர்க் கேள்வி கேட்டார்கள். பழக்கம் இல்லாத வேலை. அக்ரிமென்ட் அது இது என்று இழுத்துக் கொண்டிருப்பதில் அவருக்கு பயம். குளிருக்கு பயந்தால் நதியில் இறங்க முடியுமா, என்றும் பட்டது.
திரும்பத் திரும்ப தோல்வியையே சந்தித்தார்கள். “இப்ப ரியல் எஸ்டேட் அத்தனை விருத்தியா இல்லை” என்றார்கள். உண்மை, பொய் என்பதைத் தாண்டி, பேச்சு சாமர்த்தியத்தில் காரியங்கள் நடந்தன. அவருக்கு இந்த உலகமே மலைப்பாய் இருந்தது. மைதிலியோ இன்னும் உள்பக்கமா நல்ல ஃப்ளாட், அட்டாச்ட் பாத்ரூமுடன் வாடகைக்குப் பார்த்துக் கொள்ளும் யோசனைக்கு வந்திருந்தாள். அவளோ இந்துவோ இந்த வீட்டை விற்பதைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளவில்லையோ, என்று இருந்தது அப்பாவுக்கு.
அந்தச் சின்னக்கண்ணு, ஒருநாள் அவன் ஒரு ஆளைக் கூட்டி வந்தான். அவனை உள்ளே விடவா வேண்டாமா, என்றே அவருக்குக் குழப்பம். ஆனால் பத்து நாளாகி விட்டது. இருபது பேர் வரை வந்து பார்த்தும் ஒண்ணும் திகையவில்லை. மனைவியைப் பார்த்தார். அவள் தலையாட்டினாள். “சாமி இவங்க கலெக்டராபிசுல வேலை. ஏற்கனவே ஊர்ல வீடு இருக்கு. நம்ம சிட்டில ஒண்ணு இருக்கட்டுமேன்னு பார்க்கறாங்க” என அறிமுகம் செய்தான். வருகிற லஞ்சப் பணத்தில் வாங்குவார்களாய் இருக்கும். அவர் தலையாட்டினார். உள்ளே வந்த ஜோரில் சின்னக்கண்ணு பேச ஆரம்பித்தான். அவன் குரலின் நம்பிக்கை. நம் வீட்டை நம்மை விட நன்றாக அவன் அறிந்து வைத்திருந்தாப் போலிருந்தது.
“சாமி நல்ல சம்பிரதாய ஆள் பாத்துக்கிடுங்க. எல்லாரும் வீட்டுக்குள்ளியே குளியல் அறை, டாய்லெட்னு கட்டிக்கிறாங்க. என்ன அசிங்கம் அது. சாமி பாத்தீங்களா? தனியே இடைவெளி விட்டுக் கட்டியிருக்காங்க. சென்னையில் அதுவும் இப்பிடி ஏரியாவுல இப்படி வீடு கிடைக்குமா? தினசரி பூஜை புனஸ்காரம் செய்யப்பட்ட வீடு...” என்றபடியே அம்மாவைக் காட்டினான். “அம்மா ரொம்ப ஆசாரம்” என்றான் நேரில் பார்த்தாப் போல. அப்படியே அவரிடம் திரும்பி, “இங்கயிருந்து அம்பது அடில பஸ் ஸ்டாப்பிங். பஜார். காய்கறி மார்க்கெட் எல்லாமே கிட்டத்ல. நல்ல வசதி உங்களுக்கு. வாசல்ல தெருவிளக்கு இருக்கு பாருங்க. நல்ல பாதுகாப்பு. உள்ள லைட்டே பொட வேண்டாம். தெருவிளக்கு வெளிச்சமே ஜன்னல் தாண்டி உள்ள வரும்.” சின்னக்கண்ணு அடுக்கிக் கொண்டே போனான். அவருக்கு நம் வீட்டில் இத்தனை சிறப்பம்சங்களா என்று இருந்தது. “வீட்டை ஒரு கோட் வெள்ளை அடிச்சிட்டா அப்படியே யூஸ் பண்ணலாம். வேற செலவு கிலவு ஒண்ணுங் கிடையாது. சாமி எல்லா பத்திரமும் பக்காவா வெச்சிருக்கார். தொந்தரவு இல்லாத பார்ட்டி” என்றான் ரொம்பத் தெரிந்தவன் போல.
வந்தவர் என்னவோ யோசித்தாப் போலிருந்தது. “ஐயா மெட்ராஸ்ல எங்க போனாலும் தண்ணி கிடையாது. 250 அடி 300 அடி தோண்டறாங்க. நம்ம வீட்ல கிணறுதான். தண்ணி அமிர்தமா இருக்கும். குடிச்சிப் பாக்கறீங்களா? எந்தக் கோடைக்கும் கிணறு வறண்டது இல்லை. பக்கத்து வீடுகள்ல இருந்து குடிக்கவும் சமைக்கவும் இந்தக் கிணத்துத் தண்ணிதான் சேந்திக்கிட்டுப் போறாங்க. சாமிக்குப் புண்ணியம்” என மேலும் ஆரம்பித்தான்.
அவர்கள் போனபின்னும் அவன் ஆளுமை அந்த அறைகளில் இருந்தது. பிரமிப்பாய் இருந்தது. இந்துவே புன்னகை செய்தாள். மைதிலி “பேசாமல் அவன்கிட்ட விட்ருங்கப்பா. ஒரு பெர்சன்ட், ரெண்டு பெர்சன்ட் கேப்பான். ஆனால் வீட்டை வித்துருவான்” என்றாள். ஆனால் அந்தப் பேரம் படியவில்லை. ரொம்பக் குறைச்சிக் கேட்டார்கள். “சாமி ரெடி கேஷ் பார்ட்டி. நீங்க அக்ரிமெனட் போட்டு நாலு மாசம் ஆறு மாசம்னு காத்திருந்து, அவன் பேங்க் வாசலுக்கு ஏற யிறங்க... எந்த வில்லங்கமும் இல்லை” என்றெல்லாம் சின்னக்கண்ணு ஆசை காட்டினான். வேண்டாம், என்றுவிட்டார் அவர்.
விளம்பரம் தந்த இந்த இருபது நாளில் எத்தனையோ விதமான மனிதர்களை சந்தித்தாகி விட்டது. நேரில், அலைபேசியில் என்று வித விதமான அனுபவங்கள். ஆனால் வீடு விற்கப் படவில்லை. “நாம அவசரப் பட்டாப்ல எல்லாம் நடந்துறாது” என்றாள் அம்மா. அதற்குள் “பாட்டி நல்லாயிருக்கா?” என்றபடி ஒரு துண்டை புடவையாய் மேலே சுற்றிக்கொண்டு வந்து நின்றது ஸ்ரீதேவி. அதைப் பார்த்துவிட்டு எல்லாரும் சிரித்தார்கள். “அப்பா சின்னக்கண்ணு அடுக்கினாப் போல அடுத்த பார்ட்டி கிட்ட நீங்க அடுக்கிப் பேசுவீங்களா?” என்று கேட்டாள் இந்து. “அத்தனை விசேஷமான வீட்டை நானே விக்க மாட்டேன்” என்றார் அப்பா.
ரெண்டு நாளில் அந்த அம்பதாயிரம் கடனுக்கே மாதத் தவணை கட்ட வேண்டும். தலைக்குமேலே வெள்ளம் ஓடுமுன் சமாளிக்க வேண்டும், என்று இருந்தது அவருக்கு. ஒரு பையன் இருந்திருக்கலாம். பாதி பிரச்னையை அவன் வாங்கிக் கொள்வான். அதுகூட ஒரு யூகம் தான். பெத்தவர்களின் கடன் பற்றியெல்லாம் பிள்ளைகள் இந்தக் காலத்தில் கவலைப் படுகிறார்களா என்ன? இதெல்லாம் உன் கடமை தானே, என அவபர்கள் பேசுகிற காலம் இது.
ஒரு படகுக்கார் வந்து வீட்டு வாசலில் நின்றது. டிரைவர் வந்து கதவைத் திறந்துவிட மகா வெள்ளை உடைகளுடன் ஒருவர் இறங்கினார். கூடவே அவரது மனைவி. நடுத்தர வயது. குளிர் கண்ணாடி அணிந்திருந்தாள். பட்டுப்புடவை. உடம்பெங்கும் தகதகவென்று நகை. ஒளி துள்ளியது அவளிடம். மைதிலி அவர்களைப் பார்த்து பிரமித்தாள். “வீடு விலைக்கு...?” என அவர்கள் ஒரு தயக்கத்துடன் விசாரித்தார்கள். “வாங்க வாங்க” என மைதிலி அவர்களை உள்ளே அழைத்தாள். காலை நேரம். வீடே பராமரிப்பில்லாமல் கிடந்தது. உள்ளே யிருந்து துண்டைப் புடவையாய்க் கட்டிய ஸ்ரீதேவி எட்டிப் பார்த்தது.
அவர்களை உட்கார வைக்கவே யோசனையாகி விட்டது. “இருக்கட்டும்” என கைகாட்டி மறுத்தார் அவர். கையில் தங்க வாச். மற்ற கையில் தங்க பிரேஸ்லெட், என அவரும் ஜ்வலித்தார். அம்மா அப்போது தான் குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். உள்ளே வந்த பெண் அவளுக்கு வணக்கம் சொன்னாள். அம்மாவுக்கு அவர்களைப் பார்த்ததும் திகைப்பாகி விட்டது. இத்தனை வசதியும் பணமும் உள்ள மனிதர்களை அவள் சந்தித்ததே இல்லை. அவர்களைத் தாண்டி, வாசலில் பெரிய கார்.., அதையும் பார்த்தாள்.
அவர்களைப் பார்த்ததுமே அப்பாவின் குரல் அடங்கி ஒலித்தது. “என்னோட முழு சேமிப்பும் போட்டு இந்த வீட்டைக் கட்டினேன்” என்பதாக நெகிழ்ச்சியுடன் ஆரம்பித்தார் அவர். “இவ இந்து. மூத்த பெண். அவளுக்கு ஒரே பொண்ணு ஸ்ரீதேவி. இங்க வாடி...” அவளைத் தன்னருகே கூட்டிக் கொண்டார். “இவங்க என் கூடத்தான் இருக்காங்க.” வந்த பெண் சுவரைப் பார்த்தாள். தாத்தாவுக்குச் சங்கடமாய் இருந்தது. தென்னை மரம். சூரியன். “இதெல்லாம் நான் வரைஞ்சது” என்றாள் ஸ்ரீதேவி. “பழைய வீடுதான்” என்றார் தாத்தா. “இன் ஃபாக்ட் இங்க வந்த பிறகுதான் இவங்களே, என் ரெண்டு பொண்ணும் எனக்குப் பிறந்தாங்க.” வந்த பெண் தலையாட்டினாள். அப்பாவின் பேச்சு அவர்களுக்கு எந்த அளவில் சுவாரஸ்யப்படும் என்று மைதிலிக்குப் புரியவில்லை. எப்படி விசாரித்து, ஏன் இந்த வீட்டுக்கு விசாரிக்க வந்தார்கள், என்று தெரியவில்லை.
பேரம் படியாது, என்றுதான் அம்மாவுக்கும் இருந்தது. அவர்கள் நிலை எங்கே? இந்த வீடு எவ்வளவிலும் அவர்களுக்கு தகுதிப்படாது, என நினைத்தாள். குறையொன்றுமில்லை, பாடல் அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தது. இப்படியொரு வாழ்க்கை வாழவே அதிர்ஷ்டம் வேண்டும். “இப்ப இவ பிரசவம்னு வந்திருக்கா” என்றார் அப்பா. அந்தப் பெண் மைதிலியைப் பார்த்தபடியே தலையாடினாள். “வயிறு பெரிசா இருக்கே? எத்தனை மாசம்?” என்று கேட்டாள். “ஃபெப்ருவரி முதல் வாரம் வாக்கில்னு டாக்டர் சொல்றார். ட்வின்ஸ்!” என மைதிலி வெட்கமாய்ச் சிரித்தாள். கர்ப்பிணிப் பெண்கள் எத்தனை அழகாகி விடுகிறார்கள், என்று அப்பாவே ஆச்சர்யப்பட்டார்.
அம்மா வந்திருந்த பெண்ணிடம் போய், “உங்களுக்கு எத்தனை குழந்தைகள்?” என்று புன்னகையுடன் கேட்டாள். அந்தப் பெண். அவள் முகம் சட்டென சின்னதாகி விட்டது. அவரும் அதுவரை காத்த கம்பீரம் இறங்கி தலையைக் குனிந்து கொண்டார். “வேண்டாத கோயில் இல்லை. கேட்காத தெய்வம் இல்லை...” என்றாள் அந்தப் பெண். கண்ணில் கண்ணீர் முட்டி நின்றது. “கவலைப் படாதீஙக” என்றாள் அம்மா வந்தவளின் கையைப் பிடித்துக¢ கொண்டு. “இது ராசியான வீடு” என்றார் அப்பா. அந்தப் பெண் தலையாட்டினாள். கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டாள். “விலையைக் கேட்டு முடிச்சிருங்க” என்றாள் அவள் தன் கணவரைப் பார்த்து. ஸ்ரீதேவியைக் கிட்டே அழைத்தாள் அவள். அந்த வாஞ்சையில் ஸ்ரீதேவி அவள்கிட்டே நெருக்கமாய் வந்து ஈஷியது.
•••
(நன்றி - பேசும் புதிய சக்தி – சனவரி 2016 இதழ்

+ 91 9789987842

Thursday, January 14, 2016

short story
ஏரிக்கரை
நாகரிகம்
எஸ். சங்கரநாராயணன்
*
“சென்னையில் எங்க போனாலும் 250 அடி 300 அடியிலும் தண்ணீ இல்லை. அதான் ஏரிப் பக்கமா வீடு வாங்கிட்டு வந்தம். இப்ப இப்பிடிப் பிரச்னை…”
ழை என்றால் சன்ன மழை இல்லை. சிறு காற்றுடன் மரங்கள் அசைந்தசைந்து, சொகுசு கொண்டாடிக் குளிக்குமே, அந்த மழை இல்லை இது. மரங்கள் அசையவே இல்லை. கன மழை. கனம் தாங்காமல் மேகக் கொழுக்கட்டை உடைந்து உதறி தள்ளிவிட்டு விட்டது தண்ணீரை. மேகத்தின் இடுப்பில் இருந்து இறங்கி குடுகுடுவென்று ஓடும் குழந்தை. அவள் அறிந்து இத்தனை ஆண்டுகளில் இப்படியொரு மழை, பெய்ததே இல்லை. சான்ஸ்லெஸ்!
சற்று தாழ்வான பகுதி தான் இது. தெருக் குழாயில் தண்ணீர் இன்னும் வேகமாக வரும். மேட்டுப்பகுதிக் காரர்கள் பொறாமைப் படுவார்கள். சின்ன மழைக்கும் தெருவில் தண்ணீர் சலசலவென்று ஓடும். ஆனால் வடிந்து விடும். அடுக்ககத்தில் முதல் தளம், என அந்த வீடு அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. மழைக்காலங்களில் சிறு ஓடையாய் மழைத் தண்ணீர் உள் தரை தெரிய ஓடும். வேறு அசுத்தங்கள் சேராத சுத்தமான தெளிவு. “தொப்புள் தெரிய சேலை கட்டிய பெண்ணைப் போல,” என்றான் மகேந்திரன் ஒருநாள். “உதைக்க வேண்டும் உன்னை,” என அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள் ராதிகா. என்றாலும் அந்தப் பகுதியில் வாழ அலுத்துக் கொள்ளவில்லை அவன், என்கிற ஆறுதல் இருந்தது அவளுக்கு. பச்சை சார்ந்த இயற்கையும் கொஞ்சம் வாழ்க்கையில் வேண்டும் தான்.
மழை என்பதே ரசிப்பதற்குரிய விஷயம் அல்லவா? இது என்ன இப்படிக் கொட்டுகிறது தெரியவில்லை. ஆச்சர்யமாய் இருந்தது முதலில். பத்து பதினைந்து நிமிடத்துக்கு மேல் அந்தப் பகுதியில் மழை பெய்து பார்த்தது இல்லை. ஒருமணி நேரம், ரெண்டுமணி நேரம் என்று சற்றும் தளராத மழை. கன மழை. பாசஞ்சர் மழை அல்ல. எக்ஸ்பிரஸ் கூட அல்ல, சதாப்தி. தெருவில் தண்ணீர் ஒரு வேகத்துடன் ஓட ஆரம்பித்திருந்தது. வாராந்திர விடுமுறை என. ராதிகா வீட்டில் இருந்தாள். ஞாயிறுகளிலும் அவள் வேலைக்குப் போக வேண்டியிருக்கும். வாரத்தில் வேறுநாள் விடுமுறை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
தொலைக்காட்சியில் செய்திகள் போட்டாள். ராமலிங்கம் சார் தான். அவர் வாசிப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கும். மோடி எதோ வெளிநாட்டுக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த நாடு அவருக்கே தெரியாது. உதவியாளர்கள் சொல்வார்களாய் இருக்கும். வேறு சேனல் மாற்றினாள். மழைபற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். கடலூர், விழுப்புரம், திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம்… என பெரிய வியூகம் தான், அதாவது மனுசக் கணக்குக்கு. ஏரிகள் கிடுகிடுவென நிரம்பி வருகிறதாகச் சொன்னார்கள். கோப்பைகள் எதற்காக? நிரப்பப்படத் தானே?
இதுவே ஏரிக்கரை தான் எனவும் நினைப்பு வந்தது. இங்கே காலையில் இருந்தே மூட்டமாய்த் தான் இருந்தது. அந்தி சாய, மழை சட்டென ஆரம்பித்தது. கன மழை வரும். அவளுக்குத் தெரியும். அவள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாள். மழை துவங்குவதே அழகு. ராமசாமித் தாத்தா கதை சொல்வது மாதிரி. தாத்தா வெத்திலையை ஒரு சுண்டு சுண்டி ஈரம் உதறி வேட்டியில் துடைத்துக் கொள்வார். விரலால் வலிக்காத பாவனையில் சுண்ணாம்பு எடுத்து, வெத்திலையின் பின்நரம்புகளை உருவிவிட்டு பின்பக்கம் சுண்ணாம்பை அவர் தடவிக் கொடுப்பது, செல்ல நாயை வருடித் தருவதாய்க் காணும். அதை அப்படியே பன்னீர்ப் புகையிலை சேர்த்து வாயில் அதக்கிக் கொண்டு, கண்ணை மூடுவார். நா ஊறி விர்ரென்று ஒரு சுகம் அவருக்குள் நிறைகிறதோ, என்று படும். அப்பறம் கதை எடுப்பார். புன்னகையுடன் “வெத்தலையும் பாக்குமா?” என்று அவர் கேட்பார். “பாக்காது!” என்று நாம் சொல்ல வேண்டும்! அடுத்த கேள்வி. “தலையணையும் பாயுமா?”
மழை துவங்குவதை அப்படியொரு, அவசரம் இல்லாத படிப்படியான வளர்ச்சியாய் அவள் பார்த்து ரசித்திருக்கிறாள். இப்பவெல்லாம் சிங்காரமற்ற சென்னையில் மழை பெய்கிறதும் இல்லை. பெய்தாலும் சட்டென பேப்பர்காரன் காலையில் வீசுகிற செய்தித்தாள் போலவே விழுகிறது. முட்டாழத்தில் தெருவில் வாகனங்கள் சிரமப்பட்டு உருமிக் கனைத்துக் கடந்தன. இத்தனை தண்ணி வந்திட்டதா என அவள் எட்டிப் பார்த்தாள். சட்டென அத்தோடு மின்சாரம் போய்விட்டது. இவ்வளவு நேரம் மின்சாரம் இருந்ததே ஆச்சர்யம் தான். மகேந்திரன் கம்பியூட்டரில் முகநூல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கம்பியூட்டரை குளோஸ் செய்துவிட்டு, கீச்சிட்டு எச்சரிக்கும் யூபியெஸ்சையும் அணைத்துவிட்டு எழுந்து வந்தான்.
“நர்மதா எங்கே?” என்று கேட்டான் அவளிடம். “கீழ் வீட்டுல விளையாடப் போயிருப்பா…” என்றாள் ராதிகா. அபூர்வமாய் மழை நாட்களில் அவளும் வீட்டில் இருந்தால், அவளும் நர்மதாவும் மொட்டைமாடிக்குப் போய் மழையில் நனைவார்கள். ராதிகா கமாஸ், ஹிந்தோளம் எதாவது எடுத்தால் நர்மதா நடனம் ஆடுவது கூட உண்டு. மாமியார்க்காரி ராதிகாவுக்கு ரொம்ப சப்போர்ட். அவளும் வேடிக்கை பார்க்க என மாடிக்கு வருவாள். ரெண்டாம் மாடிக்காரர்கள், அவர்களும் வந்து விடுவார்கள். மழை இறுக்கங்களைத் தளர்த்தி விடுகிறது. மழை பூமிக்கு வரம். உடலையும் உள்ளத்தையும் மழை எப்படி லகுவாக்கி விடுகிறது! தடதடவென்று வாசல் கதவை யாரோ தட்டினார்கள்.
நர்மதா தான். “என்னடி?” என்று கேட்டாள் ராதிகா. “பாவம்மா. கீழ் வீட்டுக்குள்ள தண்ணி வந்திட்டது…” அவளும் மகேந்திரனுமாய் கீழ் வீட்டுக்கு வேகமாய் இறங்கினார்கள். மழை எகிற ஆரம்பித்திருந்தது. தெருவைத் தாண்டி உள்ளே மழை அலைபாய்ந்தது. கார் போர்டிகோ. பின்பக்கமாக சோமசுந்தரம் அன்க்கிள் வீடு. அங்கே இன்வர்ட்டர் மினசாரம் இருந்தது. ஓய்வுகாலப் பணத்தில் தனக்கு தரைத்தளமே வசதி என்று பார்த்து வாங்கிய வீடு. அவர்கள் போனபோது போர்டிகோ தாண்டி வீட்டுக்குள் கணுக்கால் நனைகிற அளவு மழைநீர் உள்ளே வந்திருந்தது.
அன்க்கிள் முட்டி வலி உள்ளவர். கூட அவர் மனைவிதான். கால்கள் பலவீனமாகி தன் உடலைத் தூக்குவதே சுந்தரிக்கு சிரமமாய் ஆகியிருந்தது. குனிந்தும் நிமிர்ந்தும் தரையில் இருக்கும் சாமான்களை உயரங்களில் பத்திரப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தார்கள். ராதிகா அவர்களை நகர்த்தி விட்டு “நீங்க சொல்லுங்க. நான் செய்யிறேன்…” என்றாள். அவளையும் மகேந்திரனையும் பார்த்ததுமே அன்க்கிளுக்கு முகம் மலர்ந்து விட்டது. மகேந்திரன் அவரிடம் “நீங்க என்னோட மாடிக்கு வந்துருங்க… அவங்க லேடீஸ் பாத்துப்பாங்க” என்றான் புன்னகையுடன். அவர் முகத்தில் நன்றி தெரிந்தது. “தேங்ஸ். என்ன மழை இந்த ஊத்து ஊத்துது?” என்றார். அவரைக் கைத்தாங்கலாக மகேந்திரன் மாடிப்படியை நோக்கி அழைத்துப் போனான். அதற்குள் வெள்ளம் வெளி வராந்தாவெங்கிலுமாய் சளப் சளப்பென்று மோதிக் கொண்டிருந்தது. “மழை விடாது போலுக்கே…” என்றார் அவர். “ஆமாம். ரெண்டரை மூணு மணி நேரமாப் பெய்யுதே” என்றான் மகேந்திரன். “வழக்கமான மழை இல்ல இது. அருவியா இல்ல ஊத்துது” என்றார் அவர். “போன வார வெள்ளமே நிறைய இடத்தில் இன்னும் வடியல. இப்ப இன்னும் மோசமா இருக்கு.” மாடிப்படி வரை அவர் ஏறியதும், “நீங்க போயிருவீங்களா? நான் கீழே அவங்களுக்கு எதுவும் உதவி செய்ய முடியுமா பார்க்கிறேன்” என்றான். அவர் தலையாட்டியபடியே பற்றிக்கொண்டு மெல்ல ஒவ்வொரு படியாக மேலே போனார். தலை கிர்ரென்றது. மேலே இருட்டாய்க் கிடந்தது.
அன்க்கிள் வீட்டில் முழங்கால் அளவு தண்ணீர். எதை மேலே ஏற்ற எதை விட என்றே புரியவில்லை. சுவரில் சாத்தி வைத்திருந்த அரிசி மூட்டையை மகேந்திரன் லாஃப்ட்டில் போட்டான். ஏற்கனவே அங்கே காலி சூட்கேஸ்கள் அடைத்துக் கொண்டிருந்தன. அவற்றை கட்டில் மேல் வைத்துவிட்டு, இடம் ஒதுக்கி அத்தியாவசிய சாமான்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு கட்டத்தில் ஆன்ட்டியிடம் யோசனை கேட்காமலேயே அவர்கள் செயல்பட ஆரம்பித்தார்கள். நேரம் நழுவிக் கொண்டிருந்தது. மழைத் தண்ணீர் மெல்ல உயர்ந்தபடி இருந்தது.
“எல்லா சுவிட்சுகளையும் அணைத்து விடுவது நல்லது,” என்றாள் ராதிகா. ஃப்ரிஜ்ஜில் இருந்த இரண்டு பால் பாக்கெட்டுகள், இவருக்கு இரவு போட்டுக்கொள்ளும் மாத்திரைகள்… “மாத்திரைப் பையை அப்படியே எடுத்துக்கோங்க ஆன்ட்டி. எப்ப முடியுமோ அப்ப கீழே வரலாம்… இந்தத் தண்ணீர் எல்லாம் வடியணுமே?” என்றாள் ராதிகா. தண்ணீர் உள்ளே சளப் சளப் என ஆடுவது வீடே ஆடுகிறாப் போல பிரமை தந்தது. “நீங்க வெளியே போங்க. நான் வந்து கதவைச் சாத்திட்டு இன்வர்ட்டரை அணைக்கிறேன்” என்றாள் ராதிகா. அதற்குள் மாடிப்படிகளிலேயே மூணு படி உயரம் ஏறியிருந்தது தண்ணீர். ஆனால் மழை விட்டுவிட்டது. அதுவரை கேட்டுக் கொண்டிருந்த மழைச் சத்தம் சட்டென அடங்கி ஒரு மௌனம் வந்திருந்தது பொழுதுக்கு. ராதிகா ஆன்ட்டியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “மழை விட்டுட்டது. ஆனால் எப்படி பயமுறுத்திட்டது பாருங்க” என்றாள் ராதிகா.
சுந்தரி கலவரப் பட்டிருந்தாள். என்றாலும் சமாளித்து புன்னகை செய்தாள். “வீட்டுக்குள்ளியே முட்டிக்கு மேல வெள்ளம் வந்திட்டதே?” என்றாள் சுந்தரி. “வடிஞ்சிரும் வடிஞ்சிரும்” என்றாள் ராதிகா. “காலைலக்குள்ள வடிஞ்சிட்டா ஷேமம்.” பேசியபடியே மாடியேறினார்கள். மழை மூட்டம். இரவு வேறு. படியே தெரியவில்லை. உத்தேசமாய்க் காலைத் தூக்கி மேல் படியில் வைக்க வேண்டியிருந்தது. “டார்ச்… வீட்ல இருக்கு” என தயங்கினாள் மாமி. “நம்ம வீட்ல இருக்கு ஆன்ட்டி. வாங்க. பாத்துக்கலாம்…” என்றாள் ராதிகா.
ராதிகாவின் மாமியார் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி யிருந்தாள். இவர்கள் வீட்டில் இன்வர்ட்டர் இல்லை. இருட்டில் அவரவரில் பாதி தான் தெரிந்தது. தனி அழகாய் இருந்தது அது. எல்லாரிடமும் இருந்தது ரகசியம். மனசில் பயம். வெளியே பயம் இல்லாதது போல் சிரித்துப் பேசி நடமாட வேண்டியிருந்தது. “கன மழைன்னு தான் ரிப்போர்ட். ஆனால் சென்னை இதை அனுபவித்தது இல்லை இல்லியா?” என்றாள் ராதிகா. “பக்கத்திலேயே நந்தி ஏரி. பாதி நிரம்பியிருக்குமா?” என்று கேட்டபடியே உள்ளே வந்தாள் சுந்தரி. “பக்கத்து ஏரிகள் நிரம்பினால் இந்த ஏரிக்குத் தண்ணீர் வரும். வந்து இதை நிரப்பும்” என்றாள் ராதிகா. “அது வேறையா?” என்றாள் சுந்தரி.
அவர்கள் வந்தது நர்மதாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். இருக்கிறதைப் பகிர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். கீழ்வீட்டு சாம்பார் நர்மதாவுக்குப் பிடித்திருந்தது. மின்சாரம் வர வேண்டும். காலையில் வெளிச்சம் வந்தால் கூட கீழே போய் வீட்டை ஒழுங்கு செய்துவிட வேண்டும்… என நினைத்தபடி காலை நீட்டி உட்கார்ந்து கொண்டாள் சுந்தரி. அன்க்கிளிடம் நிறைய வேடிக்கைக் கதைகள் இருந்தன. நர்மதா அவரிடம் தெனாலிராமன் கதை, பரமார்த்த குரு கதைள் கேட்டு குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரிப்பாள்.
விருந்தினர்களைப் படுக்கையில் படுக்கச் சொல்லிவிட்டு ராதிகாவும் மகேந்திரனும் தரையில் விரித்துப் படுத்தார்கள். நர்மதா அன்க்கிளுடன் படுத்துக் கொண்டாள். இன்றைக்கு அவரை அவள் தூங்க விடமாட்டாள் என இருந்தது. அவருக்கும், இருந்த இறுக்கமான சூழலுக்கு அந்தக் கலகலப்பு வேண்டியிருந்ததோ என்னவோ? “சிவாஜி வாயிலே ஜிலேபி, இந்த வார்த்தைகளில் என்ன விசேஷம் சொல்லு நர்மதா?” என்று அரட்டையில் இறங்கினார். ராதிகா இருட்டில் புன்னகை செய்து கொண்டாள். அவள் ராமசாமித் தாத்தாவிடம் கேட்காத புதிர்களா? சிவாஜி வாயிலே ஜிலேபி.. இந்த வார்த்தைகளை ஒன்றன் கீழ் ஒன்றாக எழுதி, குறுக்குவெட்டில் வாசித்தாலும், நெடுக்குவசம் வாசித்தாலும் அதே சொற்களே வரும்! அதே மாதிரி இன்னொரு செட் வார்த்தைகள் அவள் அறிவாள். கரடி ரயில் டில்லி!
*
இரவு. மணி என்ன தெரியவில்லை. திடீரென்று மழை திரும்ப ஒரு ஆவேச எடுப்பு எடுத்தது. ஜன்னல் பக்கமாக அன்க்கிள் தான் படுத்திருந்தார். மழையின் திடீர் சத்தத்தில் பதறிப்போய் அவர் எழுந்துபோய்ப் பார்க்கிற ஜோரில் கட்டிலில் முட்டி இடித்துக் கொண்டு ஆ, என்றார். ராதிகாவும் எழுந்து கொண்டாள். மழை முழக்கமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. வாசல் கதவைத் திறந்து கொண்டு ராதிகா வெளியே வந்தாள். மாடி வீட்டில் இருந்தும் எழுந்து வந்திருந்தார்கள். பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறபோதே இடுப்பு வரை போர்டிகோவில் நின்றிருந்த தண்ணீர் திரும்ப உயர ஆரம்பித்திருந்தது. தெருப் பள்ளத்தில் இருந்து ஒரு அடி ஒண்ணரை அடி உயர போர்டிகோ. தெருவில் எப்படியும் தோள் அளவு வெள்ளம் போகும் போலிருந்தது. ஹா என்று திகைப்பாய் இருந்தது அவளுக்கு. நர்மதாவும் தூங்கவில்லை என்று தெரிந்தது. எழுந்து அம்மா பக்கம் வந்து நின்றாள். மாடிவீட்டுப் பெண் ஷில்பா இவளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். நர்மதா அவளிடம் “சிவாஜி வாயிலே ஜிலேபி” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. ஷில்பாவுக்கு தன் வீட்டில் அன்க்கிள் தங்கவில்லையே என்றிருந்தது.
ராதிகா அலைபேசியை எடுத்தாள். கடும் இருட்டாய்க் கிடந்தது. நேரம் என்ன தெரியவில்லை. மழையின் சத்தம் மாத்திரம் துல்லியமாய்க் கேட்டது. ராமலிங்கம் சாருக்குப் பேசினாள். “என்னம்மா இந்நேரத்திலே?” என்றார் அவர். அவர்குரலில் எரிச்சல் அல்ல. கவலை இருந்தது. “ஆமாம்மா. நம்ம அலுவலகத்திலேயே தண்ணீர் வந்திட்டது. அங்கங்க ஏரிகள் உடைச்சிக்கும் போலுக்கு. இந்த மூணு நாலு மணிநேரத்தில் இத்தனை மழை அதிகம் தான். ஊரில் எங்க பார்த்தாலும் வெள்ளம் நிக்குது. மழை நீடிக்கும்ன்றாங்க… பாதி இடத்துக்கு கம்யூனிகேஷனே கட் ஆயிட்டது. உங்க பக்கம் மின்சாரம் இருக்கா?” அவள் கேள்விகள் கேட்க நினைத்தாள். அவரே கேள்விகளாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். நாலு பக்கமும் கவலை சூழ்ந்திருந்தது.
மழை வெளியே பிய்த்து உதறிக் கொண்டிருந்தது. மாடிப்படிகள் குறைந்து கொண்டே வந்தாப் போல இருந்தது. அன்க்கிள் வந்து பின்னால் நின்றிருந்தார். ராதிகா அவரை கவனிக்கவில்லை. மாடிவீட்டு அகிலாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் அவள். “நம்ம ஏரியே நிரம்பி யிருக்கும் போலுக்கே?” என்றாள். “எங்க வீடு மூழ்கிரும்னு தோணுது… இப்பவே இடுப்புக்கு மேல தண்ணி உள்ள போயாச்சி…” என்றார் அன்க்கிள். திடீரென்று அவர் உடம்பு குலுங்கியது அந்த இருட்டிலும் தெரிந்தது. “என்னுடைய ஓய்வுகால சேமிப்பு இது. இது போச்சின்னால் நாங்க என்ன பண்றது?” மாடிவீட்டு சேஷகோபாலன் சோகமாய்ச் சிரித்தார். “சென்னையில் எங்க போனாலும் 250 அடி 300 அடியிலும் தண்ணீ இல்லை. அதான் ஏரிப் பக்கமா வீடு வாங்கிட்டு வந்தம். இப்ப இப்பிடிப் பிரச்னை…” சுந்தரி ஆன்ட்டியும் எழுந்து கொண்டிருந்தாள். உண்மையில் யாருமே தூங்கி யிருக்கவில்லை. அவள் கணவரின் தோளை அழுத்தியது தெரிந்தது. “மழை வெறிக்க ஆரம்பிச்சிட்டது. கவலைப் படாதீங்க” என்றாள் ஆன்ட்டி. வெளியே பார்த்தார்கள். பொழுது திரும்ப ஆத்திரம் அடங்கி சமத்தாகி வந்தது.
பிறகு அன்றிரவு மழை இல்லை, என்பது ஆறுதல். விளக்கு இல்லை. மொபைலில் ஒரு பாயின்ட் இருந்தது. அதுவும் வேலை செய்யுமா தெரியவில்லை. ராமலிங்கம் சார் கிடைத்ததே ஆச்சர்யம் தான். எப்பவுமே அவர்களுக்கு தான் தகவல் முதலில் கிடைக்கும். அவளே இப்போது துண்டாடப் பட்டு இருக்கிறாள். எல்லாரும் பேசாமல் உம்மென்று உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பேச என்ன இருக்கிறது? சில சமயம் பேசுவது ஆறுதலாகவும், சில சமயம் பேசாமல் இருப்பதே தேவலாம் என்றும் ஆகியிருந்தது. ராதிகா திரும்ப வாசலுக்கு வந்து பார்த்தாள். இருட்டான இருட்டு. ரேழித் தரை சில்லிட்டுக் கிடந்தது. மழை இப்போது இல்லை. மின்சாரமும் இல்லாத கனமான அமைதி. தண்ணீர் ஐந்தாறு படிகளோடு நின்றிருந்தது. கீழ் வீடு நிச்சயம் நாலடி நாலரை அடி வெள்ளத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும், என்று பட்டது.
ஆனாலும் வெளியே தண்ணீர் ஓடும் சலசலப்பு குறையவில்லை. இருட்டில் பாதிதான் புரிந்தது. அவள் கணவனின் அலைபேசியை எடுத்து திரும்ப ராமலிங்கம் சார் கிடைப்பாரா என்று பார்த்தாள். நேரம் இரவு இரண்டு. அதைப் பற்றி என்ன? நல்ல மனிதர். தப்பாக நினைக்க மாட்டார். அவசர நேரத்தில் அவர் அலுவலகத்திலேயே தங்கிக் கொள்வார், என்பதெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியும். அவர் எடுக்கவில்லை. அலுப்புடன் அணைத்தாள். ஆனால் ஐந்து நிமிடத்தில் அவரே பேசினார். “ஆமாம்மா. அங்கங்க ஏரியை உடைச்சி விடறாங்க. இத்தனை சுருக்கா ஏரிகள் நிரம்பும்னு யார் எதிர்பார்த்தா? யப்பா என்ன மழை இது? நீ எங்க இருக்கே? முதல் தளம் தானே? நந்தி நகர். ரொமப லோ ஏரியா ஆச்சே? தரைத்தளம் வரை தண்ணீ வந்திட்டதாச் சொல்றாங்களே. சரி. ஜாக்கிரதையா இருங்க. நாளைக்கு வேலைக்கு… வர முடியுமா? பாத்துக்கோ” என்றார் சார்.
ஃபான்டசி கதைகளில் வருகிறதைப் போல ஒரே இரவில் உலகம் வேறு மாதிரி ஆகிப் போயிருந்தது. கீழ்த் தளம் தப்பிக்குமா தெரியவில்லை. விந்தையான நிமிடங்கள். மேல் தளத்துக்காரனுக்கு சிறு கீறல் கூட இல்லை. கீழ்த்தளம் முழுசும் நாசம். எதுவுமே மிஞ்சாமல் வீட்டுக்காரனைப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது! அவள் பார்த்தாள். ஏற்கனவே அதில் முக்கால் பாகம் நிரம்பி விட்டது. அன்க்கிள் என்று இல்லை. அவரைப்போல லட்சக் கணக்கான சனங்களின் நிலை இதுவாகத்தான் இருக்கும், என நினைத்தாள். பதறியபடி கீழே மாடிப்படிகளைப் பார்த்தாள். வெள்ளம் வெளியே ஓடுவதை வைத்து கணிக்க முடியாது. இருட்டு வேறு. மாடிப்படிகளில் எத்தனை வெளியே தெரிகிறது. அதுவே அடையாளம். நான்கு படிகள் மீதம் இருந்தன. இப்போது மூணு படிகள் தான் தெரிந்தன. ஆ, மழைத் தண்ணீர், ஏரித் தண்ணீர். பள்ளிக்கூடம் விட்ட குழந்தைகள் மாதிரி ஏரி உற்சாகப்பட்டு விட்டது- உடைந்திருக்குமா? உடைக்கப் பட்டிருக்குமா? தகவலே தெரியாது.
“உள்ள வாம்மா” என்று மாமியார் அழைத்தாள். “பாவம் சனங்க அங்கங்க என்னவெல்லாம் கஷ்டப்படுதோ?” என்றாள் அவள் தோளைத் தொட்டு. அந்த அவசர நிலையிலும் மற்றவர் பற்றிய கவலை அவளுக்கு. ராதிகாவுக்கு மாமியாரைப் பிடிக்கும். ஸ்ரீரங்கத்துக்காரி அவள். ஒரு வெள்ளத்தில் பையன் ஒருவனை காவேரித் தண்ணீரில் பாய்ந்து மீட்ட கதையெல்லாம் மாமியார் சொல்லக் கேட்டு ரசித்திருக்கிறாள். உள்ளே வந்தார்கள். மகேந்திரன் எழுந்து உட்கார்ந்திருந்தான். எமர்ஜென்சி விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. “அதை அணைச்சிறலாம். அவசரத்துக்குத் தேவைப்படும்” என்றாள் ராதிகா. நர்மதா தூங்கி யருந்தாள். விருந்தினர்கள் பற்றித் தெரியவில்லை. யாரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. வெளியே மழை இல்லை. தெரு வெள்ளத்தின் சலசல கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. எழுந்து மாடிப்படிகளை எண்ண வேண்டும் என்றிருந்தது ராதிகாவுக்கு அவள் சிறிது அசைந்தாலும், மாமியார் அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள். “காலைல பாத்துக்கலாம் ராது…” என்றாள் மாமியார்.
*
காலை வெளிச்சம் இல்லாமல் விடிந்தது. மாமியார் அவளுக்கு முன்பே விழித்துக் கொண்டிருந்தாள். ராதிகா பல் தேய்த்துவிட்டு வந்தபோது மாமியார் காபி எடுத்து வந்தாள். அன்க்கிள் வறட்சியான புன்னகையுடன், “கீழ முழுசா முங்கிட்டது” என்றார். “ஓ” என்றாள் ராதிகா. வேறு என்ன பேச என்றே தெரியவில்லை. “கவலைப்படாதீங்க. கஷ்டம் வரும்போதுதான் நமக்குக் கைகள் இரண்டு இல்லை, நாலு ஆறுன்னு பெருகும். நாங்க இருக்கோம்” என்றாள் ராதிகா. “நீங்க மேல் தளத்துக்கு வந்தாச்சி. வீட்டுக்குள்ள மாட்டிக்கிட்டவங்க எத்தனை பேர் தெரியல்லியே?” மாமா தலையாட்டினார். “வாஸ்தவம்.”
மகேந்திரனைப் பார்த்து ராதிகா “நான் வெளியே கிளம்பறேன்…” என்றாள். “என்ன சொல்றே?” என்று நிமிர்ந்தான் அவன். “நீங்க எல்லாரும் பாதுகாப்பா தான் இருக்கீங்க. இங்கயும் வெள்ளம் வந்தாலும் மாடி வீடு இருக்கு. ஒதுங்கிக்கலாம். நான் வெளியே போயி நிலைமை எப்படின்னு பாக்கணும்…” என்றாள். சுந்தரி மாமி என்ன நினைத்தாளோ. அவள் கண்ணில் பயம் இருந்தது. மாமியார் தான் எடுத்துக் கொடுத்தது. “நான் பாத்துக்கறேன் ராது. நீ எப்பிடிப் போவே?” என அவள்தான் முதல் ஆதரவு தந்தது. “எதாவது படகு வருதா பாப்பம். வரும்… வந்தால் போயிருவேன். நீங்க ஒரு உதவி செய்யுங்க. சப்பாத்தி கிப்பாத்தி மாதிரி எதும் நிறைய பண்ளணித் தரீங்களா? போற வழியில் யாருக்காவது கொடுக்கலாம்” என்றாள் ராதிகா. சுந்தரி மாமியின் கண்கள் விளக்கேற்றிக் கொண்டன. “ஸ்டஃப்ட் சப்பாத்தி. உள்ள கிழங்கு வெச்சி, நான் பண்ணுவேன். கோதுமை மாவு இருக்கா?” மாமியார் சறுசுறுப்பானாள். கிடுகிடுவென்று உருளைக் கிழங்கை நறுக்கி வேக வைத்தார்கள். நர்மதா “நான் தோல் உரிச்சித் தர்றேன்” என்று காத்திருந்தாள். பெண்கள் உற்சாகப் பட்டாப் போலிருந்தது. அன்க்கிளும், மகேந்திரனும் அசந்துபோனார்கள். என்ன உதவி செய்வது, என்று அவர்கள் திகைத்தார்கள்.
மொட்டை மாடியில் இருந்து நர்மதா தான் தூரம் வரை தேடிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “மழை வந்தால் கீழ வந்துரு இவளே” என அவளை எச்சரித்தாள் ராதிகா. “இந்த மழை ஒத்துக்காது. ஜுரம் வந்துரும்.“ ரொம்ப தாமதித்தே படகு ஒன்று வந்தது. சின்னப் படகுதான். வெள்ள ஓட்டத்தோடுதான் அதை ஓட்ட முடியும். நர்மதா அதை சத்தம் போட்டுக் கூப்பிட்டாள். பக்கத்துப் பகுதி இளைஞர்கள் ரெண்டு பேர். ராதிகா அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறாள். அவளையும் அவர்கள் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருக்கலாம். “வணக்கம் மேடம்” என்றார்கள். “மழை போதுமா?” என்றார்கள் வேடிக்கை போல. “வேணான்னா விட்றப் போகுதா?” என அவளும் மாடியில் இருந்து சிரித்தாள். மாடிப்படிகள் ஏறும் பகுதியில் சதுரமாய் நுழைவு வெளி இருந்தது. அதன் வழியே வெளியே இறங்க முடிந்தது. கீழே மழைச்சார்ப்புக்கு ராதிகா குதித்து இறங்கிக் கொண்டாள். “சூப்பர்மா” என கைதட்டினாள் நர்மதா. “அம்மா நானும் உன் கூட வரட்டுமா?” ராதிகா சிரித்தாள். “நீ ஹோம் ஒர்க் பண்ணு. வந்து பார்ப்பேன்.”
படகை அந்த வழி திருப்ப முடியாது. ஒடுக்கமான தெரு. மறுபக்கமாகத் துடுப்பு ஓட்டி வர வேண்டியதுதான். மாமியாரும் சுந்தரி மாமியுமாக சப்பாத்திப் பொட்டலங்கள் முப்பது நாற்பது தயார் செய்து வைத்திருந்தார்கள். தனக்கும் ஒரு டிஃபன் பாக்சில் கட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். நல்ல வேளை. வீட்டில் உருளைக் கிழங்கு, வெங்காயம் ரெண்டு மூணு கிலோ வரை இருந்தது. அவர்கள் செயல்பட்ட வேகம் ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. கஷ்டம் வரும் வேளையில் மனுசாளுக்கு மேலும் கைகள் முளைக்கின்றன, என்பது சரிதான்.
நாலாவது அடுக்ககத்தில் ஒரு பெரியவர் ஏறிக் கொண்டார். மற்றவர்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியே வர மறுத்து விட்டார்கள். மழை விட்டிருந்தது. என்றாலும் அந்த வெள்ளம் தாழ்வான இந்தப் பகுதியை விட்டு வேறு எங்கு அடையும் தெரியவில்லை. யாரும் அவர்களிடம் உணவு வேண்டி கை நீட்டவில்லை. ஒரு நாய் அவர்களைப் பார்த்ததும் மாடியில் இருந்து எட்டிப் பார்த்துக் குலைத்தது. நாய் என்றால் அவளுக்கு பயம். அந்த ரெண்டு இளைஞர்களில் ஒருவன் படகை நிறுத்திவிட்டு மெல்ல அந்த மாடிப் பக்கமாய் ஏறினான். ரொம்ப சகஜப்பட்டாப் போல அவன் ஏறியது ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. நாயை அள்ளிக் கொண்டு படகுக்குத் திரும்பினான் அவன்.
“வெல்டன்” என்று புன்னகை செய்தாள் ராதிகா. “எத்தனை விதமான அனுபவங்கள் மேடம்” என்றான் அவன். “நீங்க உட்கார்ந்திருக்கீஙுகளே. அந்த இடத்தில்…” என்று அவளைப் பார்த்தான். “ஒரு பிணம். வீட்டில் மிதந்துக் கிட்டிருந்தது. ஏத்திக்கிட்டு கரை ஒதுக்கினோம்.” “இந்தப் படகு எல்லாம் இந்த அழிவுக்குப் பத்தாது” என்றாள் ராதிகா. “வெளிய இருந்து உதவி வரும் வரை காத்திருக்க முடியாது மேடம்” என்றான் ஒரு இளைஞன். ராதிகா அதை ஆமோதித்துத் தலையாட்டினாள். எங்கும் எங்கெங்கும் வெள்ளப் படுகை. தூரம் வரை எதையும் வெள்ளம் விட்டு வைக்கவில்லை. சில தனி வீடுகள் மூழ்கியே கிடந்தன. தெருவிலும், வீடுகளின் போர்டிகோவிலும் கார்கள், டூ வீலர்கள் முழுக்கவே முங்கி நின்றன. மினசாரம் இல்லை. தெருவின் இந்த முனையில் புதிய அடுக்ககம் ஒன்று எழும்பிக் கொண்டிருந்தது. நிறைய பீகார்க்காரர்கள் மேல் மாடியில் நின்றிருந்தார்கள். அன்றன்றைக்கு கடையில் சாமான் வாங்கி சமைத்துக் கொள்கிறவர்கள். ராதிகா ஒரு நிமிடம் படகை நிறுத்தச் சொல்லி அவர்களுக்கு சப்பாத்திகள் பொட்டலம் பொட்டலமாக எடுத்துக் கொடுத்தாள். லேசாய் மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது. கீழ்த்தளம் வரை வெள்ளம் மூடியிருந்த நிலையில் எல்லாரும் மேலே வந்திருந்தார்கள். ஒரு பீகாரிப்பெண் இடுப்பில் மூக்கு வழிய குழந்தை ஒன்று. அம்மா பொட்டலத்துக்குக் கை நீட்டியபோது குழந்தையும் நீட்டியது.
‘இளைஞர்களும் தண்ணீர் பாக்கெட்டுகள் வைத்திருந்தார்கள். அதை விநியோகித்தார்கள். ஆனால் பீகார்க்காரர்கள் யாரும் அவர்கள் படகில் ஏறிக் கொள்ளவில்லை. வாசல் காம்பவுண்டுச் சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். அவள் படகில் ஏறிக் கொண்டாள். குளிரில் அவள் உடம்பு நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. வெள்ளம் அவளை எங்கிருந்தோ அடித்து வந்திருந்தது. அவளுக்கும் ஒரு பொட்டலம் தந்தாள் ராதிகா. நல்ல பசி போலிருக்கிறது. அப்படியே அவசரமாகப் பிரித்து அவள் தின்ன ஆரம்பித்தாள். நாலு மணி நேரத்தில் எல்லாருக்கும் பசித்து விடுகிறது. உயிர் ஒரு பிரச்னை என்றால், பசி உடனடியான பிரச்னையாகி விடுகிறது. அந்தப் பெரியவர்தான் எதுவுமே பேசாமல் கூட வந்து கொண்டிருந்தார். படகில் போவதே அவருக்கு பயமாய் இருந்திருக்கலாம். படகு இப்படியும் அப்படியுமாய் அசங்கி அசங்கிப் போவது அவரை பயமுறுத்தி யிருக்கலாம். மேம்போக்காய் புன்னகையுடன் நடமாடினாலும் எல்லாருக்கும் உள்ளே பெருங் கவலையும் துக்கமும் இதையிட்டு இருக்கதான் இருக்கிறது. தண்ணீரில் இருந்து கிளம்பி வரும் காற்று சில்லென்றிருந்தது. பழுப்புத் தண்ணீராய் வந்து கொண்டிருந்தது. வெள்ள வேகத்துக்கு அதை எதிர்த்து துடுப்பு போட்டுப் போக முடியாது. அந்தமட்டுக்கு இருபுறமும் வீடுகள் என்ற அளவில் வேலை ஓரளவு எளிதாய் இருந்தது. “தம்பி என்ன பண்றீங்க?” என்று ஒருவனிடம் கேட்டாள் ராதிகா. “விப்ரோ” என்றான் அவன் புன்னகையுடன். “நானும்…” என்றான் அடுத்தவன்.
*
முட்டளவு ஆழம் வந்த மேடான பகுதியில் இறங்கிக் கொண்டாள் ராதிகா. மற்றவர்களும் இறங்கிக் கொண்டார்கள். சற்று தூரத்தில் இரண்டு மூன்று பிணங்கள் வைக்கப் பட்டிருந்தன. அதைப் பார்க்காமல் தாண்டிப் போக முடியவில்லை. கையில் பெரிய பிளாஸ்டிக் பை. உள்ளே உணவுப் பொட்டலங்கள். அவளைப் பார்த்ததும் எங்கிருந்தோ நிறையப் பேர் ஓடி வந்தார்கள். இரவிலேயே அவர்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி யிருக்கலாம். அவர்கள் வீட்டின் நிலைமை எப்படி இருக்கிறதோ? எல்லாரும் ஏரிக்கரை புறம்போக்கு நிலத்து மக்கள் போல் தெரிந்தது. குடிசைகள் எதுவும்  மிச்சம் இருக்குமா என்பதே தெரியவில்லை. ஒரு புன்னகையுடன் இருந்த பொட்டலங்களை விநியோகித்தாள். மேலே மேலே என்று கைகள் பொங்கிய வண்ணம் இருந்தன. அவளிடம் உணவு தீர்ந்து விட்டது. நிறையப் பேர் ஏமாற்றத்துடன் கையை இழுத்துக் கொண்டார்கள். கேட்டவர்களுக்கு உணவு தருவது திருப்தி, என்றுதான் அவள் எடுத்து வந்தது. இல்லாதவர்கள் பல மடங்கு அதிகம் இருந்தார்கள். சட்டென கைப்பையில் இருந்து எடுத்து தன் டிஃபன் பாக்சையும் ஒரு நபருக்குத் தந்திருந்தாள்… என் வீடு, வாசல்… எல்லாவற்றையும் விற்றும் கூட இவர்களின் பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியாது, என நினைத்துக் கொண்டாள் அவள். அவளுக்கு வருத்தமாய் இருந்தது. உணவு கொடுத்த திருப்தியை விட, கை நீட்டி கிடைக்காதவர்களின் ஏமாற்றமான முகங்களைப் பார்க்க நேர்ந்ததே அவளுக்கு துக்கமாய் இருந்தது.
நிவாரணங்களும் ஒரு சில பகுதிகளில் அதிகமாகவும், தரைத் தளமே மூழ்கிவிட்ட தன் போன்ற சில பகுதிகளில் இல்லாமலேயே போய் விடுகிறதும் உண்டு. உணவு திகட்டத் திகட்டக் கிடைக்கும், ஓரிரு நாட்கள். பிறகு? அப்படியே அவர்கள் நிர்க்கதியாக விடப்பட்டு விடுவார்கள். அவள் பார்க்கிறபோதே நடந்தது. ரொட்டியைப் பிய்த்துத் தின்று கொண்டிருந்தான் ஒருவன், “அங்கே பிரிஞ்சு கொடுக்கறாங்கடா…” சட்டென ரொட்டியை அப்படியே தரையில் வீசிவிட்டு ஓடுகிறான் அந்தப் பையன்.
பார்த்த இடம் எல்லாம் வெள்ளக்காடு. மழை வேறு தூறிக் கொண்டிருந்தது. சனங்கள் நடந்தோ, டூ வீலரிலோ தடுமாறிப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிறுவன் நாயை அணைத்தபடி நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தாள். யாருக்கு யார் ஆதரவு? தன்னை உற்சாகப் படுத்திக் கொள்ள முடியாதபடி எங்கும் பெரும் இறுக்கம் சூழ்ந்திருந்தது. மேலும் மழை வரலாம். மேலும் ஏரிகள் உடைபடலாம். மீட்புப் பணிகள் இன்னும் முடுக்கி விடப்பட வேண்டும். தலையில் மூட்டைகள், சிலர் குழந்தைகளைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு வயதான பெண்மணி முகமே உடலே சுருங்கி நெளி நெளியாய்க் கிடந்தது. கையில் நரம்பு வளையல்கள். சிறிது நின்று சிறிது நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தாள். எங்கே போகிறார்கள். அவர்களுக்கே தெரியாது.
இனி அவள் அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். நிலவரத்தை ஓரளவு அங்கே போனால்தான் தெரிந்துகொள்ள முடியும். ஆட்டோக்கள் எதிலும் ஊருக்குள் போக முடியாது. யாரும் வண்டி எடுப்பதாய் இல்லை. எல்லாச் சாலைகளும் வெள்ளத்தால் துண்டு பட்டிருந்தன. பஸ் வர நிறையப் பேர் காத்திருந்தாள். பாதிக்கு மேல் அலுவலகம் போகக் காத்திருந்தார்கள். நல்ல உடைகளில் அவர்கள் இருந்தாலும் பேன்ட்கள் பாதியளவுக்கு மேலேயே நனைந்திருந்தன. சிலர் பேன்டடையே மடித்து மேலேற்றி விட்டிருந்தார்கள். மனதுக்குத் திரும்ப வேடிக்கை காட்ட முயன்றாள். முடியவில்லை. பேசாமல் அழுது விட்டால் கூடத் தேவலை என்று இருந்தது. அழுகையும் வரவில்லை. படகுகளில் ஆள் ஆளாய் வந்து இறங்கிக் கொண்டே யிருந்தார்கள். இனி அவர்கள் எங்கே போவார்கள்? அவர்களுக்கே அது தெரியாது.
வாழ்க்கை முட்டுச் சுவரில் முட்டி நிற்கிறது. அலுவலகம் வரை போகிற பஸ் வந்தது. ஓடி ஏறிக் கொண்டாள். ராமலிங்கம் சார் சொல்லியிருந்தார். அலுவலகத்துக்கு உள்ளேயே வெள்ளம் புகுந்து விட்டிருந்தது. திரும்ப மழை வருகிறது. எப்போது பெரு எடுப்பு எடுக்கும், என்று கவலையாய் இருந்தது. பஸ் போகிற வழியெலலாம் தண்ணீர். சில இடங்களில் பஸ் போகிறபோது பஸ் உள்ளேயே அலைபோல் வந்தது தண்ணீர். தண்ணீர் தன் அடுக்ககத்தின் கீழ்த்தளம் கடந்து மேலே வந்திருக்குமா? தெரியவில்லை. எல்லா வழிகளும் அடைக்கப்பட்டாப் போல, இருட்டிக் கிடந்தது மனசின் உள்ளே. யாருமே பாதுகாப்பாக இல்லை. இதில் ஏழை பணக்காரன் கூட இல்லை. சாதி, இன, வர்க்கம் இல்லை. பஸ்சில் ஞாபகமாய் டிக்கெட் எடுத்தாள். இருந்த பதட்டத்தில் மறந்துவிட இருந்தாள். வழியெங்கிலும் மக்கள் அந்த மழையிலும் பரபரப்புடன் எங்கெங்கோ நடமாடிப் போய்க்கொண்டே யிருந்தார்கள். பள்ளிகள் திறந்துவிடப் பட்டிருப்பதைப் பார்த்தாள். பராரிகள் ஈர உடைகளில் நின்றிருந்தார்கள். மாற்று உடைகூட அவர்களிடம் இராது. பாவம்…
பஸ் நிறுத்தம் வந்தது. இறங்கிக் கோண்டாள். அலுவலகத்தை அடைந்தாள். வாசலில் வாச்மேன் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தான். “எப்பிடிம்மா வந்தீங்க?” என்றான். “நீ எப்பிடி வந்தே சிகாமணி?” என்றபடியே பத்து ரூபாய்த் தாளை எடுத்து நீட்டினாள். “டீ சாப்பிட்டியா?” அவன் “இல்லம்மா” என்றபடியே வாங்கிக் கொண்டான்.
வெளி முற்றமெங்கும் தண்ணீர். முட்டாழம். சுரிதார் நனைந்து விட்டது. உள்ளே போய் சிறிது நேரம் லிஃப்ட்டுக்குக் காத்திருந்தாள். பிறகுதான் ஞாபகம் வந்தது. மின்சாரம் இல்லை. ஜெனரேட்டர்கள் அத்தியாவசியத்துக்கு மட்டுந்தான். மெல்ல மாடியேறினாள். மேஜையில் செய்திகள் வந்து குவிந்து கிடக்கும். வீடியோக்கள் காத்திருக்கும். அதை வைத்து செய்தியறிக்கை தயாரிக்கப் படும். அவள் செய்தி அறிவிப்பாளர். ராமலிங்கம் சார் இருக்கிறாரா தெரியவில்லை. செய்தி ஆசிரியர் மேகநாதன். அரசாங்கத்தின் விளம்பரங்கள் நிறைய வரும் சானல் அது. அதைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. வரும் செய்திகளில் அரசு சார்பான வார்த்தை யெடுப்புகளுடனேயே அவர்கள் செய்திகளைத் தயார் செய்வார்கள்.
அவற்றை அவள் ஒரு புன்னகையுடன் வாசிப்பாள்.
நாலாவது மாடி. மேலே ஏற மூச்சிறைத்தது. சிறிது நின்றாள். சன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். தூர தூரம் வரை நீர் கட்டிக் கிடந்தது நகரம். தெருவெங்கும் வழிந்தோடும் நீர்க் கால்வாய்கள். சன்னல் மேல் கதவில் காகம் ஒன்று நடுங்கியபடி அமர்ந்திருந்தது. அதன் கூடு எங்கே யிருக்கிறதோ தெரியவில்லை. “வந்திட்டியாம்மா? எப்பிடி வந்தே?” என்று பின்னால் இருந்து குரல் கேட்டது. ராமலிங்கம் சார் தான்.
***
courtesy - Ireuvatchi Pongal malar issue 7
storysankar@gmail.com
91 97899 87842