Monday, October 31, 2016

SHORT STORY
ஆயிரம் தலைபார்த்த அபூர்வ சிகாமணி

எஸ். சங்கரநாராயணன்
 வனது தொழில் பூர்விகம் ஆலமரத்தடி. நாற்காலி போட்டு துண்டு போர்த்தி பூபாலன் முடிவெட்ட இவன் கண்ணாடி பிடிக்க வேண்டியிருக்கும். டவுசர் அவிழும். இடக்கையால் டவுசரைப் பிடித்துக்கொண்டு வலக்கையால் கண்ணாடியைத் தூக்கி முகத்துக்குக் காட்டுவான். பராக்கு பார்த்தபடி ஒருமுறை டவுசர் நழுவுகிற பதட்டத்தில் வலக்கையால் பிடிக்கப்போக கண்ணாடி கீழே விழுந்த சிலுங்... அத்தோடு அந்த வேலையும் போயிற்று. பிறகு சலூன் சலூனாக மாறி, நரை மண்டை, புல்லு மண்டை, ரெட்டை மண்டை, கோண மண்டை என்று விதவிதமான மண்டைகளைப் பார்த்துத் தொழிலில் தேறினான் சிகாமணி.
அவன் பட்டணம் கிளம்பி வந்தது இப்படி சலூன் வைக்க அல்ல. கலைத்தாய்க்கு சேவை செய்ய. சினிமாவில் சேர எல்லா இளைஞர்களையும் போலவே அவனுக்கும் அபிலாஷைகள் இருந்தன. இராத்திரியில் முன்னணிக் கதாநாயகிகள் அவனை எழுப்பி ‘வா, என்னோடு டூயட் பாடு. சேவை செய்ய வேண்டிய இளம் வயதில் தூங்கினா என்ன அர்த்தம்?’ என அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்தார்கள். குறைந்தபட்சம் ஒரு ரஜினி ஆகிவிட அவனுக்கு அபிப்ராயம் இருந்தது.
பஜார்ப்பக்கம் சலூன் போட்டிருந்த சிங்காரம் தன் பெண் கல்யாணத்துக்கு என அஞ்சு வட்டிக்கு வாங்கி வைத்திருந்த பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு சிகாமணி இரவோடிரவாய்க் கிளம்பினான். சேவை என்று வந்துவிட்டால் பகலாவது இரவாவது... சிங்காரத்தண்ணே, ஒண்ணும் மனசுல வெச்சிக்கிறாதிங்க... ஒரே படம், நான் டாப்புக்குப் போயிருவேன். அப்புறம் உம்ம பொண்ணுக்கு ஒரு கல்யாணம் என்ன, அஞ்சி கல்யாணம் பண்ணலாம்... ரயில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சினிமாவுக்காகத் தன் பெயரை எப்படி மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று அவனுக்குள் ஒரே யோசனை.
பொங்கும் பாலில் தண்ணீர் தெளித்த மாதிரி இந்த மூன்று வருடம் ஆளை நெகிழ்த்தி வைத்திருந்தது. கஞ்சிக்கு நமக்கு இந்த சவரக் கத்தியும், பிஸ்க்கென நீரடிக்கும் பாட்டிலும்தான் என்று புரிந்து அவன் மீண்டும் மண்டைகள் ஆராய்ச்சிக்கு வந்திறங்க நேர்ந்தது. எஃப். எம். மில் நல்ல பாட்டு போட்டால் பாதிவேலையில் கையும் காலும் ஆடத் துடிக்கும். ஹம்... என்னிக்கு டைரக்டரோ, உதவி டைரக்டரோ நம்ம சலூனுக்குள்ள நுழைஞ்சி ‘அட ஹீரோ சார், நீங்க இங்கியா இருக்கீங்க, எங்கெல்லாம் உங்களத் தேடிட்டிருக்கோம்’ என்று சொல்லப் போறாங்களோ தெரியவில்லை.
தனியே நாம ஒரு கடை போட்டால்?... என்று திடீரென்று எண்ணம் வந்தது. அட, என்றிருந்தது, பரபரப்பாய் இருந்தது. இதென்ன நினைப்பு, நடக்கற கதையா இது, என யோசனை மறித்தது. அஞ்சி வட்டிக்காரன் ஒருத்தன் வாராவாரம் ஷேவிங்குக்கு வருவான்... கேட்டுப் பார்ப்போம், தந்தா தர்றான், தராட்டிப் போறான்...
‘...ம்’ என்றான் வட்டிக்காரன். அவன் பேச்சிலிருந்து தருவானா மாட்டானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் திடீரென்று ஒருநாள் அவனே கூட்டிப்போய் கடை போட இடம் காண்பித்தான். சுழல்நாற்காலி, எதிர் எதிராய் மாட்டக் கண்ணாடி, மற்றும் உபகரணங்களையும் சல்லிசாக பழையதாகப் பார்த்து அவனே வாங்கித் தரவும் செய்தபோது தன் கண்ணையே அவனால் நம்ப முடியவில்லை. நட்போடு அவன் கையைப் பற்றிக் கொண்டு சிரித்தான் சிகாமணி. ‘இதுக்கு முன்னால சலூன்தான் இருந்தது பாத்துக்க’ என்றான் வட்டிக்காரன். ‘பணத்தைத் திருப்பியடைக்க முடியவில்லை அவனால... அதான் நான் கடையப் பிடுங்கிக்கிட்டேன்...’ சிகாமணி பயத்துடன் அவன் முகத்தைப் பார்த்தான். ‘பார்த்துக் கூறாப் பொழச்சிக்க...’ என்றபடி அவன் தெருவிலிறங்கிப் போய்விட்டான்.
நல்ல பார்வையான இடம். நல்லநாள் பார்த்து முதல் பாட்டு சீர்காழியின்  ‘கணபதியே வருவாய்’ போட்டு கடை திறந்தபோது உற்சாகமாய் இருந்தது. எதையோ சாதித்துவிட்ட பெருமிதம்... அவன் படம் நூறு நாள் தாண்டின மாதிரி... அடுத்து அடுத்து  என்று சினிமாப் பாடல்கள். வாசலில் நின்று கண்ணாடியில் ‘ஜானி சிகையலங்கார நிலையம், உரிமை – சிகாமணி. ஆர்ட் பை-ஜீவா’ என்று படித்துப் பார்த்தான். கிறுகிறுப்பாய் இருந்தது. வாசலில் பெஞ்சு போட்டு தினத்தந்தி, தலைவார பேப்பர் படிக்க, வெட்டி அரட்டை யடிக்க என்று கும்பல் சேர்ந்தது. விரட்டவும் முடியாத வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாத கூட்டம். நைச்சியமாய் பெண்கள் நடமாடுகிறார்கள், அதுஇதுவென்று கழட்டிவிட வேண்டியிருந்தது. குழந்தைகள் முடிவெட்ட என்று கூட்டிவரும் பெண்கள் அங்கே நிற்கச் சங்கடப்பட்டார்கள்.
பத்து ரூபாய் கூலி கேட்டால் எட்டு கொடுத்து விட்டு ‘அவ்வளவுதான்’ என்று எழுந்து கொள்ளும் வாடிக்கையாளரை என்ன செய்வது? ‘அண்ணாச்சி பாருங்க... நம்ம கட்டிங்குக்கு அப்பறம் சார் மொகத்துல ராஜகளையில்ல வந்திட்டது... பைல நல்லாப் பாருங்க, காசு கெடக்கும்’ என்றான் புன்னகை மாறாமல். ‘அடுத்த தடவை பாப்பம்’ என்று எழுந்து போய்விட்டார் அவர். ரொம்ப அழுத்திக் கேட்டால் அடுத்த தடவை வேறு கடைக்குப் போய்விடுவார் என்று இருந்தது. என்ன பொழப்புடா, என அலுப்பாய் இருந்தது. சே, பேசாம சினிமாத் துறைக்கே போயிறலாம், என்றிருந்தது.
ரெண்டு ஆள்ப் படையோடு ஒருத்தன் உள்ளே வந்தான். ‘தம்பிதான் இங்க புதுசா கடை போட்ருக்காப்லியா’ என்றபடியே நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான். வளைத்துச் சுருட்டிய மீசையைக் கண்ணாடி பார்த்து இன்னும் முறுக்கிக் கொண்டான். சட்டை மேல்பட்டன் திறந்திருந்தது. ஒரு புலிநக செய்ன் மார்புக்காட்டுக்குள் மினுங்கியது. கட்சிக்கரை வேட்டி.
‘ஏய், நீயென்ன ஊமையா? ஐயா கேக்கறாங்க... பதில் சொல்ல மாட்டியா?’ என்றான் ஜால்ராவில் ஒருவன். ‘ஆமாங்க’ என்றான் சிகாமணி. பயமாய் இருந்தது. வேட்டி கரையில் அம்மா கட்சி என்று தெரிந்தது. ‘ஐயா யாருன்னு...’ என்று கேட்டான் தயக்கமாய்.
‘ஐயாவத் தெரியாதுன்ன மொத ஆளு நீதான்யா... இந்த வட்டச் செயலாளர் ஐயாதான்... சிம்மக் குரலோன்... இன்னிக்கு மீட்டிங் இருக்கு, வந்திரு... என்ன?’ என்றான் மற்றவன். ‘போஸ்டர் பாக்கலியா நீயி?’
‘அடடே அப்டீங்களா... ரொம்ப சந்தோசம்’ என்றான் சிகாமணி. பணவசூல் ஏதும் பண்ண வந்திருப்பாங்களோ, என்று பயமாய் இருந்தது. ‘கட்டிங்குகளா, ஷேவிங்குகளா?’ என்று கேட்டான்.
‘கட்டிங்க்... பாத்து, சொதப்பீறாதே கொறச்சது தெரியாமக் கொறைக்கணும். செரைச்சது தெரியாமச் செரைக்கணும்... என்ன?’
‘அதெல்லாம் சூப்பரா வெட்டிறலாம்... லேசாச் சரிங்க...’ என்றபடி நாற்காலியில் அவனை சாய்த்தான். அவனோடு இன்னும் இணக்கமாய்க் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினான் சிகாமணி. முடிவெட்டப் போர்த்தும் துண்டை எடுத்துக் கொண்டு ‘அண்ணனுக்கு ஒரு பொன்னாடை போர்த்திருவோம்’ என்றான். அடியாட்கள் சிரித்தார்கள். செயலாளன் கூட புன்னகைத்த போது தெம்பாய் இருந்தது.
ஒருவன் அவனிடம் ‘ஐயாவ நல்லபடியா கவனிச்சிக்க... இவரு நெனச்சா பேங்க்ல கடன் கிடன் வாங்கித் தருவாரு...’ என்றான். ‘அப்படிங்களா?’ என்றபோது நாய்போல சிகாமணி வாலாட்ட விரும்பினான். ‘பேங்க்னா எவ்ள வட்டிங்க?’
‘வட்டியா? என்ன தம்பி புரியாமப் பேசறே...’
‘நான் ஒரு மரமண்டைங்க... நீங்க சொல்லுங்க.’
‘கடனைத் திருப்பி யாரு கட்டறா?’
‘ஓகோ, அப்படிங்களா? அப்ப ஐயாதான் நம்மளத் தூக்கி விடணும்...’ அவனுக்கு மிதக்கிறாற் போலிருந்தது. தெய்வம் கூரையப் பிச்சிட்டுக் கொடுக்கும்னாப்ல, திடீர்னு அதிர்ஷ்டம் எதும் வருதா, என்றிருந்தது. பதட்டத்தில் மீசையை எசகு பிசகா கட் பண்ணிருவோமோ என்றிருந்தது. அவன் சொத்தே அதுதான். அதுல வெளையாடி மீசைய எடுத்துர்றாப்ல ஆயிட்டா, இன்னிக்குக் கூட்டத்துல பேச முடியாமக்கூட ஆயிரும்... அத்தோட நம்ம விதி அவ்ளதான்.
செயலாளன் திருப்தியாய் எழுந்துகொண்டான். அடியாட்களில் ஒருவனிடம் ஏதோ சொன்னான். ‘தோ வர்றங்க’ என்று அவன் கிளம்பிப்போய் ஐந்தே நிமிடத்தில் கையில் ஒரு படத்தை எடுத்துவந்தான். அம்மா படம். சிகாமணி எதுவும் சொல்லுமுன் அவர்களே அதை மாட்ட இடம் பார்த்தார்கள். அதை மாட்டிவிட்டு முடிவெட்டிக் கொண்டதற்குக் காசுகூடக் கொடுக்காமல் ‘வர்றோம்... இங்க உனக்கு என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் கவலைப்படாதே... நாங்க இருக்கோம்’ என்றார்கள், பிரச்சனையே இவர்கள்தானே, என நினைத்துக் கொண்டான்.
வந்து மாட்டிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். இனி இதைக் கழற்ற முடியாது... கழற்றினால், ஏன் கழற்றினே, என்று வேலை மெனக்கெட்டு வந்து பிரச்சனை பண்ணுவார்கள்... சிகாமணிக்கு அப்போதைக்கு ஒருவழி தான் இருந்தது ஓவியன் ஜீவாவைக் கூப்பிட்டு உடனே ‘இங்கே அரசியல் பேசக்கூடாது, ஆர்ட் பை- ஜீவா’ என்றெழுதக் கொடுத்தான்.
அநேகமாய்ப் பிரச்சனை அங்கேதான் ஆரம்பித்தது. அதுவரை கவனிக்காதவர்கள் இப்போது கவனிக்க ஆரம்பித்தாற் போலிருந்தது. ‘அண்ணே, நீங்க எந்தக் கட்சி?’ என்று கேட்டார்கள். ‘நமக்கு எல்லாக் கட்சியும் ஒண்ணுதாங்க’ என்று புன்னகைத்தான் அவன். கையில் கர்ச்சீப், வாயில் பீடி என அலங்காரமாய் வந்த ரிக்ஷாக்காரன் ஒருவன் ‘ஆ அந்தக் கதைல்லா வேணா... அப்ப ஏன் அம்மா படத்தை மாட்டி வைக்கணும்?’ என்று கேட்டான். ‘உள்ள வாங்க... ஷேவிங்கா?’ என்றான் சிகாமணி.
‘பேச்ச மாத்தாத... நீ அவங்க கட்சிக்கார ஆளு... எனக்குத் தெரிஞ்சிபோச்சி...’ என்றான் ரிக்ஷா. கலவரத்தை மறைத்துக் கொண்டு ‘அரசில்லாம் நமக்கு வேணாண்ணே, நமக்கு நம்ம பொழப்பே பெரிசாக் கெடக்கு, நீங்க வேற...’ என்றான்.
‘டேய், எனக்கே அட்வைஸ் பண்ற அளவு நீ பெரியாளா யிட்டியா?’ என அவன் வேக வேகமாய் உள்ளே நுழைந்தான்.
‘அட உக்காருங்க... நான் என்னப் பத்திச் சொன்னேன்... டீ சாப்பிடறீங்களா?’
‘நாட்ல அவனவன் கொள்ளையடிக்கிறான். ஊழல் பண்ணறான்... தட்டிக்கேக்க ஆளில்லன்னு நெனைக்கான்... பேசாம வாய மூடிட்டிருந்தா அவங்க அக்கிரமத்துக்கு முடிவேயில்லாமப் போயிரும்... உங்களுக்கெல்லாம் அறிவே கிடையாது... நீங்கல்லாம் ஜால்ராங்க. ஆளுங்கட்சியோட அடிவருடிங்க. தேசத்துரோகிங்க. தொடைநடுங்கிங்க... உங்களாலத் தான் நாடே குட்டிச்சுவராப் போயிட்டிருக்கு...’
குடித்திருந்தான் போலிருந்தது யாருடனாவது மோத விரும்பியிருந்தான் போலிருந்தது. மாட்டிக்கிட்டமோ என்றிருந்தது. விறுவிறுவென்று வாசலுக்கு வந்து எதிர்க்கடையில் ஒரு டீ கொண்டுவர சத்தமாய்ச் சொன்னான். சிகாமணி உள்ளே திரும்ப வரும்போது ரிக்ஷாக்காரன் ‘ஏய் உண்மையச் சொல்லு, நீ எந்தக் கட்சி?...’ என்று அச்சுறுத்தலாய்க் கேட்டான். ‘ஐய நான் எந்தக் கட்சியும் இல்ல... என்ன நம்புங்க’ என்றான் சிகாமணி.
‘அப்ப இங்க எதுக்கு அம்மா படம்?...’
‘ஒரு அன்பர் தந்தாரு பிரியமா... மாட்டியிருக்கேன்...’
‘இதெல்லாம் மாட்டக் கூடாது... தூக்கியெறி மொதல்ல. அவளப் பாத்தாலே எங்களுக்கு ஆத்திரமா வருது...’
இப்போதைக்கு எடுத்துவிட்டு இவன் போனபிறகு மாட்டிவிடலாமா, என்று சட்டென்று தோன்றியது. இதை எடுத்தபிறகு செயலாளன் வந்து பார்த்தாலும் வம்பு, திருப்பி மாட்டியபிறகு ஐயா கட்சிக்காரன் வந்து பார்த்தாலும் விவகாரம், என்றிருந்தது. இது இப்படியே முடியாது, என்று மட்டும் படபடப்பாய் இருந்தது. அப்போது
‘என்ன யோசிக்கிறே?’
‘இல்ல, தமிழ்மறவன் ஐயா வந்து மாட்டிட்டுப் போனாங்க...’
‘ஐயாவா. அவன் ராஸ்கல் தூ’ என்று சலூனுக்குள்ளேயே காறித் துப்பினான் ரிக்ஷாக்காரன், ‘எங்க கட்சில பதவி கெடைக்கலன்னு அங்க போயிச் சேந்தவன் அவன்... அவனைப் பத்திப் பேசாதே...’ என்றான், ‘அவன் ஒரு ஃபிராடு பார்ட்டி... அவனை நம்பாதே... மொதல்ல இந்தப் படத்தைத் தூக்கியெறி... அவன் வந்து கேட்டா இளமார்ன்தான் எடுக்கச் சொன்னான்னு சொல்லு... என்ன யோசிக்கிறே... தைரியமாச் சொல்லு... அவனால ஒண்ணும் ஆட்ட முடியாது... த்தா... ஒருநா எங்கிட்ட வசம்மா மாட்டுவான்.. வெச்சிருக்கேன்... அவனுக்கு. தூ’ என்று மீண்டும் காறித் துப்பினான்.
‘இளமாறனுக்கு ஷேவிங் எடுத்துறலாங்களா?’ என்று புன்னகைத்தான் சிகாமணி, ‘பேரைப் பாரு பேரை... விளக்குமாத்துக்குக் குஞ்சலமாம்’ என்றிருந்தது ‘இந்த ஐஸ் வைக்கற வேலைல்லா வேணா... நான் எவ்வளவு போட்டாலும் நிதானமா இருப்பேன்... தூ...’ கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த அறை முழுதும் இவன் எச்சில்தான் இருக்கும் போலிருந்தது. அதற்குள் இவனை எப்படி வெளியே அனுப்ப தெரியவில்லை, குடித்திருக்கிறான்... சொன்னதையே திருப்பி திருப்பிச் சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவான்...
‘உம் பேரென்ன?’ என்று திடீரென்று கேட்டான் இளமாறன்.
‘சிகாமணிங்க...’
‘நல்ல பேர்தான்...’ என்று சிரித்தான் இளமாறன்.
‘சிகைன்னா முடி... தமிழ் படிச்சிருக்கியா?’
‘ஆமாங்க’ என்று சிரித்தான் சிகாமணி. ‘டீ ஆறிப் போவுது பாருங்க...’
‘நீ யாருக்கும் பயப்படக்கூடாது சிகாமணி... அவன் வந்து படத்தை வெச்சான்னா என்ன, இங்க வைக்கதீங்கன்னு நீ சொல்லலாமில்ல...’
சிகாமணி புன்னகைத்தான். திடீரென்று இளமாறன் ‘ஏய் நீ அம்மா கட்சிக்காரன் இல்லைல்ல?’ என்று கேட்டான்.
‘இல்ல. நிச்சயமா இல்ல...’ என்றான் சிகாமணி.
‘அப்ப இரு வரேன்...’ என்று இளமாறன் தெருவில் போய் யாரையோ கூப்பிட்டான். என்னவோ சொன்னான், ஐந்து நிமிடத்தில் அவர்கள் கட்சித்தலைவர் படம் ஒன்று எடுத்து வரப்பட்டது, ‘இதையும் மாட்டி வையி சிகாமணி... பயப்படாதே... அவங்காளுக யாரு வந்தாலும், நீ இளமாறன் பேரச் சொல்லு, தாய... ஒண்ணுக்குப் பேஞ்சிருவாங்க.’
துப்பியதே தாங்க முடியவில்லை இங்கே, இதுவேறயா என்றிருந்தது. நல்ல எடத்துல வந்து மாட்டிக்கிட்டோம்டா என்றிருந்தது.
நாட்டை ஆளுங்கட்சி என்று அம்மாவுக்கு செல்வாக்கும் அந்தப் பகுதியின் எம். எல். ஏ. எதிர்க்கட்சிக்காரன் என்று ஐயா கட்சியின் ஆதிக்கமும் நிறைந்த பகுதி என்று புரிந்தது. சிகாமணிக்கு, தினசரி அஞ்சு வட்டிக்காரன் வேறு வட்டிக்கு வந்து நிற்கிறான். தினசரி ஐம்பது ரூபாய் அவனுக்கு, இதில் மிச்சம் பிடித்து எங்க முன்னேற... சில நாள் சாப்பிடக் கூட காசில்லாமல் போனது. வேறு யாரிடமாவது வேலை செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில் நிம்மதியாய் இருந்தாற் போலிருந்தது.
அம்மா படமும், ஐயா படமும் பக்கத்தில் பக்கத்தில் மாட்டப்பட்டிருந்தது, பஞ்சும் நெருப்பும் பத்திக்குமோ என்பது போல. இன்னொரு போர்டு எழுதி மாட்டினான் அவசர அவசரமாய் ‘இங்கே அரசியல் கண்டிப்பாய்ப் பேசக் கூடாது’ ஆர்ட் பை ஜீவா.
‘நம்ப மீட்டிங்குக்கு வந்திருந்தாப்லியா?’ என்றபடியே தமிழ்மறவன் உள்ளே வந்தான், ‘இல்லங்க நம்ப சம்சாரம் வீட்டாளுக வந்திருந்தாப்ல... அதான் போவேண்டியதாப் போச்சி... உள்ள வாங்க’ என்றான் சிகாமணி. சரி, திரியில் நெருப்பு வைத்தாற் போல... இவனை சமாளிக்க வேண்டுமே என்றிருந்தது.
‘எதிர்க்கட்சிக்கு சவால் விட்டேன்... நீங்கள் வேட்டி கட்டும் ஆம்பளையாளுகளா இருந்தா ஊழலை நிரூபிக்கணும்... சும்மா ஊழல் ஊழல்னு சொல்லிட்டிருந்தா பிரயோஜன மில்லன்னேன்... மக்கள் உங்களை நம்பத் தயாரா இல்லைன்னேம் பாரு... ஒரே கிளாப்ஸ்...’ என்றபடி உள்ளே வந்தவன், ஐயா படத்தைப் பார்த்ததும் முகம் சுளித்தான்.
சட்டென்று திரும்பி கண்சிவக்க அவன் சட்டையைப் பிடித்தான். ‘ஏய், இந்தப் படத்தை இங்க ஏண்டா மாட்டி வெச்சிருக்க?’
‘அண்ணே அதொண்ணில்லண்ணே... அது சும்மா வந்தது... நம்ம இளமாறன்...’
‘அவன் ஏண்டா வரான்?... ஜெயில்லேர்ந்து வெளிய வந்துட்டானா?’
ஐயோ ஜெயில் கியில்ன்றாங்களே என்று பயமாய் இருந்தது. ‘ஜெயிலா?...’ என்றான் பயத்துடன்.
‘என்ட்ட வெளையாடினா? சும்மா விட்ருவமா? நான் யாருன்னு இப்ப தெரிஞ்சிட்டிருப்பான்... ஏன்டா நீ அவன்கிட்ட எம் பேரைச் சொன்னியா?’
‘சொன்னேங்க... ஆப்டியே ஆடிப் போய்ட்டாப்ல...’ என்றான் சிகாமணி ஒரு நம்பிக்கையுடன். அடியாட்கள் சிரித்தார்கள். தமிழ்மறவன் சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டான், ‘இ னி மே வந்தா தமிழ்மறவன் ஆள்டா நான், ஜாக்கிரதைன்னு சொல்லிரு சிகாமணி... தெரிஞ்சிதா. நாங்க அளுங்கட்சி... எங்களை ஒண்ணும் பேச முடியாது... ஆப்பு அடிச்சிருவோம்...’ நீ இதபாரு, கண்ட நாய்ங்களுக்கு ஏன் பயப்படறே?... அவன் இனி வந்தா உள்ள வராதடா பேமானின்னு சொல்லு புரிஞ்சதா...’
‘ஆவட்டுங்க...’
‘என்ன புரிஞ்சது?’
‘சொல்லிறலாங்க...’ என்று சிரித்தான் சிகாமணி. ‘உக்காருங்க டீ சொல்லட்டுமா?’
‘சும்மா டீ டீன்னுக்கிட்டு... குவார்ட்டர் வாங்கிக்குடு’ என்று கண்ணடித்தான் தமிழ்மறவன். சகாக்களுக்கு அப்பவே நா ஊறிட்டது. ‘ஐய அதுக்கு வசதி வரட்டும். ஐயா புண்ணியத்துல ஒரு லோன் அது இதுன்னு கைதூக்கி விட்டீங்கன்னா, நான் பொழச்சிக்குவேன், உங்க பேரச் சொல்லி...’
‘அப்ப நம்ப தயவு வேணுங்கறே?’
‘ஆமாங்க’ என்று சிகாமணி கையைக் கட்டிக்கொண்டு நெளிந்தான்.
‘அப்ப ஒரு காரியம் செய்யி.’
‘காத்திட்டிருக்கேங்க, சொல்லுங்க...’
‘அம்மா படத்துக்குப் பக்கத்ல மாட்டிருக்கே, அந்தப் படத்த இப்பவே தூக்கியெறி.’ என்றான் தமிழ்மறவன்.
ஒருவிநாடி ஒண்ணுமே புரியவில்லை. வசமாய் மாட்டிக் கொண்டோம் என்றிருந்தது. அவன் திகைத்து நிற்பதைப் பார்த்தபடி அடியாளில் ஒருவன் அவனே படத்தைக் கழற்றினான். விறுவிறுவென்று வாசலுக்குப் போனான். சிலுங்கென்று பிரேம் நொறுங்க அதைக் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டு உடைத்தான். ‘வரோம்’ என்று அவர்கள் கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள்.
பேசாமல் கடையை மூடிவிடலாமா என்றிருந்தது அவனுக்கு. எப்படியும் ஒரு பூதம் கிளம்பும் என்று  தோன்றியது. இப்போ ரிக்ஷாக்காரன் வந்தா என்ன செய்யிறது...
தினசரி காலையில் தமிழ்மறவன் அங்கே பேப்பர் படிக்க வருவதும் உட்கார்ந்து அவன் சகாக்களுடன் அரசியல் பேசுவதும் வழக்கமாகிப் போயிருந்தது. அட, ஒனக்காகத்தான் சிகாமணி, என்றார்கள் அவர்கள். நீ பயமில்லாம இரு. எவனும் நம்ம அசைச்சிக்க முடியாது நம்ம கோட்டை இது, என்றார்கள். டீயும் நன்கொடையுமாய் அவர்களுக்குத் தீனி போட்டு மாளவில்லை. பாங்க்கில் லோன் வாங்கித்தருவதாய் முதலில் ஆசை காட்டிவிட்டுப் பின் சௌகரியமாய் அதை மறந்து விட்டார்கள்.
ஒருநாள் அந்த ரிக்ஷாக்காரன் இளமாறன் திரும்ப வந்தான். இப்போது தனியே வரவில்லை. அவனும் ரெண்டு ஆளைக் கூட்டி வந்திருந்தான். நல்லவேளை அவர்கள் வருவதை சிகாமணி தெரு முனையிலேயே பார்த்துவிட்டு அம்மா படத்தைக் கழற்றித் திருப்பி வைத்துவிட்டான். இளமாறான் வந்ததும் எடுத்த எடுப்பில் ‘என்னாச்சிடா எங்க தலைவர் படம்?’ என்றுதான் ஆரம்பித்தான். ‘அது வந்துங்க, கைபட்டு தவறுதலா... கண்ணாடி ஒடஞ்சி...’
‘என்னடா கத விடற? நீ அம்மா கட்சி ஆளு. இப்ப புரிஞ்சி போச்சு...’
‘இல்லண்ணே இல்லண்ணே. பாருங்க. அம்மா படத்தக் கூட இறக்கி வெச்சிட்டேன்.’ என்று காட்டினான் சிகாமணி.
‘எங்க காட்டு?’
சிகாமணி படத்தைக் திருப்பிக் காட்டவும் அதில் காறித் துப்பினான் இளமாறன். காலால் ஆத்திரத்துடன் அதை உதைத்தபோது அந்தப் படமும் உடைந்து சிதறியது கண்ணாடித் துண்டுகள். ‘டேய் நீ யாரு கட்சியோ எனக்குத் தெரியாது. உங்க தமிழ்மறவன்ட்டச் சொல்லு. நான் ஜெயில்லேர்ந்து வெளிய வரல. தப்பிச்சி வந்திருக்கேன். அவனைத் தீத்துக் கட்டாம திரும்பியும் உள்ள போமாட்டேன். உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தலைவருக்குன்னு வாழறவங்க நாங்க, பதவி இன்னிக்கு வரும், நாளைக்குப் போகும். பதவிக்காக மானம் இழக்கறவங்க இல்ல நாங்க... மகனே, அந்தத் தாளி... தமிழ்மறவன் சாவுமணிய நாந்தான் அடிக்கப் போறேன்... இது எங்கோட்டை... இங்க ஒரு சிறுநரி வந்து வாலாட்டித் திரியுது... பாத்துக்கறோம்... நீ பயப்படாதே சிகாமணி... ஞாபகம் வெச்சிக்க, உனக்கு ஒண்ணுன்னா நாங்க சும்மா இருக்க மாட்டோம்... இப்ப உண்மையச் சொல்லு, அவங்காளுங்கதானே வந்து எங்க தலைவர் படத்தை எடுக்கச் சொன்னது?...’
இதற்கு என்ன பதில் சொல்ல தெரியவில்லை. ‘நீ சொல்ல மாட்ட... பரவால்ல. என்னால புரிஞ்சிக்க முடியும். நீ அவனுக்கு பயப்படற... பயப்படக் கூடாது... கோழை பலமுறை சாவான், வீரன் ஒருமுறைதான் சாவான்னு நீ கேள்விப் பட்டதில்லையா?’
‘ஐயா எனக்கு இந்த வம்புல்லா வேணாங்க... நான் எம்பாட்டுக்குப் பொழப்பப் பாத்திட்டிருக்கேங்க... தினசரி வருமானம் வட்டிக்குக்கூட பத்த மாட்டேங்குது... இதுல நீங்களும் அவரும் மாத்திமாத்தி வந்துபோனா யாருமே இங்க உள்ளவர பயப்படறாங்க. உங்களுக்குள்ள சண்டையின்னா அதை இங்க எடுத்துட்டு வராதீங்க... உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கறேன்...’ என்றான் சிகாமணி. அழுதுவிடுவான் போலிருந்தது.
‘ஏய், அழுவறத நிறுத்து...’ என்றான் இளமாறன், தூவென்று காறித்துப்பினான். ‘ஏன் அழுவற, நீ பொட்டையா?... இப்பிடி வாழறதவிட நாக்கப் புடுங்கிக்கிட்டுச் சாவலாம்... மனுசன்னா கொள்கை வேணும்... எங்க ஏரியாவுல் வந்து கடைபோட்டுட்டு எவனோ ஒருத்தன் என்னவோ சொல்றான்னு வந்து எங்ககிட்டயே காட்டறியே. வேற எவனாவது இருந்தா உன்னை அதுக்கே வகுந்திருப்பான்... போனாப் போவுதுன்னு விடறேன்...’ விரலால் சுண்டியபடியே இளமாறன் சொன்னான். ‘எண்ணிக்க மாப்ள, இன்னும் மூணே நாள், உங்க ஐயா... தமிழ்மறவனை இதே ஏரியாவுல வெட்டிச் சாய்க்காட்டி எம்பேர மாத்திக்கறேன்... வாங்கடா...’
அடுத்த நாளும் அதற்கடுத்த நாளும் கலவரமாய் இருந்தது மனசுக்குள். தினசரி தமிழ்மறவன் அங்கே காலையில் தினத்தந்தி படிக்க வருவதை ஐயாகட்சி ஆட்கள் நோட்டம் பார்த்து வைத்துக் கொண்டார்கள். ஒருநாள் காலையில் குளித்து சாமி கும்பிட்டுவிட்டு சிகாமணி வந்து கடையைத் திறந்தான். ஷட்டரைப் பாதிகூடத் திறந்திருக்க மாட்டான். திபுதிபுவென்று முதுகுக்குப் பின்னால் சத்தம். பதறித் திரும்பினான். தமிழ்மறவன் வந்தவன் திரும்பிஓட முயற்சிப்பதும், இளமாறன் ஆட்கள் சுற்றி வளைப்பதும் தெரிந்தது.
வசமான வியூகத்துக்குள் தமிழ்மறவன் மாட்டிக்கொண்டான். சிகாமணி பதட்டத்துடன் ஷட்டரைத் திரும்ப மூடுமுன் பெரிய கல்லொன்று அவன் கண்ணாடிச் சுவரில் விழுந்து சிலுங்கென நொறுங்கியது. முதுகில் இன்னொரு கல்விழுந்தது. அவசரமாய், வெளியே இருப்பதைவிட உள்ளே இருப்பது பாதுகாப்பு  என்று தோன்றவே, சிகாமணி உள்ளே ஓடி ஷட்டரை இழுத்துவிடுமுன் இன்னொரு கல் பாய்ந்து, கதவுக் கண்ணாடி சிலுங்கென நொறுங்கியது. உள்ளே இருட்டிக் கிடந்தது. விளக்கு போட பயமாய் இருந்தது.
வெளியே கலவரமாய், குழப்பமாய்ச் சத்தங்கள். டாய் என்றுக் கத்தல்கள். ஐயோ, என அலறல்கள் யார், என்ன புரியவில்லை ஷட்டர் மேல் கற்கள் விழுந்த வண்ணமிருந்தன. அருமையான் கண்ணாடிகள்... முழுக்க இனி மாற்ற வேண்டியிருக்கும் என்றிருந்தது. ஏற்கனெவே அஞ்சி வட்டி. வட்டி கட்டவே மலைப்பாய் இருக்கிறது மேலும் எங்க கடன்வாங்க எப்படிச் சமாளிக்க என்றிருந்தது அழுகையாய் வந்தது. அவன் என்ன செய்ய முடியும்... அவன் எப்படி நடந்து கொண்டிருந்தாலும், இவர்கள் தகராறு செய்வார்கள் என்றிருந்தது. யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே வெளியே கலவரக் குரல்கள் அதிகரித்திருந்தன.
தமிழ்மறவனைக் குத்திவிட்டார்களா தெரியவில்லை. இதன் நடுவே யாரோ சலூன் ஷட்டர் சரியாக சாத்தாமல் லேசாய்த் தூக்கியிருப்பதைக் கவனித்திருந்தான். யாராரோ புது ஆட்கள் சரசரவென்று ஷட்டரைத் தூக்கிவிட்டு உள்ளே வந்தார்கள். கையில் உருட்டுக்கட்டை இருந்ததை கவனித்தான். கண்ணாடி என்றிருந்த அனைத்தையும் அவர்கள் உடைத்து நொறுக்கினார்கள். அதென்னவோ கண்ணாடி என்றாலே மனிதனுக்கு உடைக்கத் தோன்றுகிறது... ‘எங்க தலைவர் படத்தை ஒருத்தன் உள்ளவந்து உடைக்கிறான்... பாத்திட்டிருந்தியா நீயீ?’ என்ற்படி ஒருவன் அவன் முகத்தில் எட்டி உதைத்தான். ‘இங்க நாங்க உயிரைக் கொடுத்து போராடிட்டிருக்கோம்... உனக்கு உன் கடையும் உன் உயிரும் பெரிசாயிட்டுதா, நாயே?...’ என்றபடி ஒருத்தன் உருட்டுக்கட்டையால் அவன் முகத்தில் அடித்தபோது சிகாமணி சுருண்டு போனான். எத்தனை அடி அடித்தாலும் தாங்கிக் கொண்டு எழுந்து சண்டை போட அவன் நடிகன் அல்ல...
போலிஸ் வந்தபோது அந்த இடம் காலியாய் இருந்தது.
  •  


91 97899 87842

Saturday, October 29, 2016


DINAMANI DEEPAVALI MALAR 2016
*
காந்தி கண்ணாடி
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 குன்றத்தூர் தாண்டி சேட்டின் தனி பங்களா. சினிமா படப்பிடிப்புகள் நிறைய அங்கே நடக்கின்றன. எல்லா இந்திய மொழியிலும் அங்கே வந்து படம் எடுக்கிறார்கள். இந்தமொழி இயக்குநர் அந்தமொழிப் படத்தில் வேலை செய்கிறார். கையில் துட்டு நிறைய வந்தவுடன் படம் எடுத்து நஷ்டப்பட நிறையப்பேர் வந்துவிட்டார்கள். காரணம் படம்எடுப்பதில் படம்எடுப்பதைத் தாண்டி அநேக சமாச்சாரங்கள் இருக்கின்றன.
தவிரவும் இதில் பணம் சம்பாதித்தால் திரும்ப நஷ்டப்பட்டு ஓட்டாண்டி ஆக்கித்தான் அது உன்னை வெளியே விடும். பணம், பண வெறி, வெற்றிக்கான வெறி… என்று உக்கிரமாகிக் கொண்டே போகும். விளக்கின் அபார வெளிச்சம் பண்ணும் வேலை அது. அதனால் வரும் புகழ் தரும் போதை அது. புகழைத்தந்து அதை அது அடுத்து பிடுங்கிக்கொண்டும் விடுகிறது. தொழில் அப்படி. இதில் இன்னொரு வேடிக்கை ஒரு படம் ஜெயித்தால் அது ஜெயித்த காரணம் யாருக்குமே புரிபடுவதே இல்லை. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு காரணம் சொல்கிறார்கள். தாங்கள் கண்ட காரணத்தில் அடுத்து உடனே படங்கள் தந்து அவர்கள் பாவம் அழிந்தும் போகிறார்கள்.
அதனால் படம் எடுத்து ஜெயிப்பது அதிர்ஷ்டம் என்று ஒரு பிரமை சேர்ந்துகொண்டு, ஜோசியர்களிடம் ஓடுகிறார்கள் சினிமாக்காரர்கள்.
பெரியதிரை தாண்டி, சின்னத்திரையின் ஆளுமையும் பெரிது. இப்போது தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் அதிகரித்துவிட்ட காலம். சந்தையில் கிளிசரின் எல்லாம் விலை ஏறிவிட்டது.
ஆக அந்த பங்களா எப்பவும் பரபரப்பாக இருந்தது. தேவைப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தது. கல்யாண மண்டபங்கள், இப்படி சினிமா வாடகை பங்களாக்கள், கல்யாண பார்ட்டிகளுக்கு வாடகைக்கு விட ஒரேநாள் வாடகைவீடுகள் என நகரத்தில் என்னென்னவோ நடக்கிறது. பலசரக்கு வாங்கக்கூட மொபைல் ஆப்ப் வந்தாயிற்று. சம்பாதிக்க ஆயிரம் வழிகள் தோன்றிக்கொண்ட இருக்கின்றன. ஆட்டோ தாண்டி ஷேர் ஆட்டோக்கள் வந்தாயிற்று. கமிஷன் பெற்றுக்கொண்டு கரன்ட் பில் கட்டித் தருகிறார்கள்.  வீடு வீடாய் ஏறி விசாரித்து குடிதண்ணீர் கேன்கள் விற்கிறார்கள். தோசை மாவு விற்கிறார்கள்.
பெரிய பங்களா. சினிமா எடுக்க என்றே அது இப்போது வடிவமைப்பு கொண்டுவிட்டது. அத்தனை பகட்டோடும் வெளிச்சத்திலும் ஒரு மனுசன் வாழ முடியாது. ஒரேசமயம் இரண்டு படங்கள் கூட அங்கே எடுக்கலாம். கீழே, மேல்தளம் 1, மேல்தளம் 2 என விரிந்த வசதிகள். கலைப்பொருட்களும் அங்கேயே வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம். பாடம்செய்யப்பட்ட மான், காட்டெருமை. அந்தக்கால பெண்டுல கடிகாரம். தொலைபேசிக் கருவி. கிராமஃபோன் ரெகார்டுப் பெட்டி, மார்கோனி ரேடியோப் பெட்டி, பூங்கொத்து ஜாடிகள், சரித்திரகால நிகழ்கால நவீன பின்னணி ஓவியங்கள்… இப்படி. தவிர கதையின் தேவைப்படி கூண்டுக்கிளி, ஊஞ்சல் தனிக் கணக்கு. கேட்டால் தருவார்கள்.
சிலசமயம் ஒரே படத்துக்கு இரண்டு மூன்று இடங்களில் அதே பங்களாவில் படப்பிடிப்பு நடந்தது. ச்சீட்டிங் ஷாட். படம் பார்க்கையில் அந்தக் காட்சிகள் வெவ்வேறு இடத்தில் வேறு வேறு வீட்டில் எடுத்தது போல் தெரியும். அப்படித் தோன்றவைக்க தேர்ந்த கலைஇயக்குனர்கள் இருக்கிறார்கள். கைல வாட்ச் கட்டினால் நல்லவன். தாயத்து கட்டியிருந்தால் வில்லன்!
ஒரு அறையில் மேசை நாற்காலிகள் சுவரின் சித்திரங்கள் எல்லாம் பார்க்க நகரச் சாயல் (வாட்ச்) தந்தால், அடுத்த அறையையே அவர்கள் கிராமத்து வீடாக (தாயத்து) உருவாக்கினார்கள். அந்த அறையில் கோட் சூட் அணிந்த ஒருத்தர் கதாநாயகியின் காதலை நிராகரித்தால், வாட்ச் கட்டிய வில்லன்! அடுத்த அறையில் கதாநாயகனின் ஏழைத்தாய் காதில் பாம்படம் ஆட “குருவி உத்திரத்துக்கு ஆசைப்படலாம். கோபுரத்துக்கு ஆசைப்படலாமா?” என்று வசனம் பேசினாள். மூணு டேக்கிலும் அவள் தப்புத் தப்பாகப் பேசினாள். நகரத்துப் பெண் ஒருத்திக்கு பாம்படம் மாட்டி வசனம்பேச வைத்தால், அவளுக்கு தமிழே ‘தமில்’ என்று வந்தது. பாட்டுக்கு அவர்கள் அலகிய தமில் மகல் இவல், என்றே வாயசைக்கிறார்கள். டப்பிங்கில் சரிசெய்து கொள்ளலாம், என்று இயக்குனருக்கு ஒரு நம்பிக்கை. வேறு வழியில்லை. இவர்கள் ஏன் இப்படி பட்டணத்துக்கட்டைகளை நாட்டுக்கட்டைகளாக ஆக்குகிறார்கள், பாவாடை தாவணி பாத்திரத்துக்கு வட நாட்டில் இருந்து முஷி மோஷி என்ற பெயருடன கதாநாயகி வருகிறாள்… இவங்கள் கேட்ட கவர்ச்சியை அவள் தாராளமாகத் தருகிற காரணமா இது?
அடுத்த மொழியில் கதாநாயகி தமிழ்ப் பெண். அவள் தெலுங்கை என்ன பாடு படுத்துகிறாளோ தெரியவில்லை.
அப்பாவை எதிர்த்துக்கொண்டு கதாநாயகி காதலன் வீட்டுக்கே புறப்பட்டு வந்து விட்டாள்… அடுத்த அறை தானே?
தமிழ் தவிர மலையாள தெலுங்கு கன்னடப் படங்களும் எடுக்க இங்கே வந்தார்கள். ஒரே கதையை முதலில் தமிழில் வசனம் பேசி நடிகர் நடிகை நடிக்க, அடுத்து அதே காட்சியை வேறு மொழியில் வேறு நடிக நடிகை வசனம் பேசி, இருமொழிப் படப்பிடிப்பு கூட நடந்தது. மொழிக்கு ஏற்ப நடிக நடிகையின் உடையலங்காரமே ஹேர்ஸ்டைலே மாறியது ஒரு மொழியில் கதாநாயகன் என்றால் மீசை வேண்டும். அடுத்த மொழியில் மழுங்கச் சிரைத்து மீசையில்லாமல் இருக்க வேண்டும். கதாநாயகன் பண்ணுகிற ரௌடித்தனங்களுக்கும் அந்தந்த மொழியில் விசில் பற்க்க தனித்தனி இலக்கணங்கள் உண்டு. ஒரே நாயகன் இரு மொழிகளிலும் பேசி நடித்தால் இந்தமொழிக்கு என்று அவசரமாக ஒட்டுமீசை வைத்துக் கொண்டான். பார்க்க வேடிக்கை. அந்தந்த நடிகரின் பாணி, மொழிக்கு மொழி வேறு மாறியது. இந்த மொழியிலும் அந்த மொழியிலும் வேறு வேறு மாதிரியாக அது நடித்துக் காட்டப்பட்டது. ஒரே இயக்குனனே, ரெண்டு மொழிக்கும் வேறுவேறு மாதிரி நடித்துக் காட்டியது தான் அதில் உச்சம். ஆனால் ரெண்டு படத்துக்கும் ஒரே தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள்தான். ஒரே இயக்குநர், ஒரே தயாரிப்பாளர் தான். ஒரே கலைஇயக்குனர். அல்லது அவர்கள் மாத்திரம் மாறினார்கள்.
மொழி மாற நடிக நடிகை மாற கலை இயக்குனர்கள் கிடுகிடுவென்று அந்தந்த மொழிச்சாயலைப் பின்புலமாக உருவாக்கிக் காட்டியது பார்க்க ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. ஒரு கல்லூரி ஹாஸ்டல் ஆண்கள் அறை என்றால் சுவரில் தமிழ்க் கவர்ச்சிக்கன்னிகள் படம். அடுத்த மொழிக்கு எனும்போது மற்ற மொழியின் கவர்ச்சிக் கன்னிகள் படமாக உடனே மாற்றப் பட்டன… பக்திப் படம் என்றால் சுவரில் இருந்த ஸ்ரீரங்கப் பெருமாள், திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமாளாக மாறினார். மலையாளத்தில் பத்மநாபஸ்வாமி!
சில படங்களில் ஒரே காமெடி நடிகன் ரெண்டு மொழியிலும் நடித்தான். ஹிட்லர் போல மீசை வைத்தால் சனங்கள் சிரித்து விடுவார்கள் என்பது சினிமா நம்பிக்கை. ஹிட்லரைக் கேவலப் படுத்துகிறான்கள் இப்படி. தெருநாய்க்கு சீசர், நெப்போலியன் என்று பேர் வைக்கிறார்கள் இல்லியா? அதைப்போல… அந்த காமெடி நடிகன், அவனது நடிப்பைப் பார்த்தால் ரெண்டு மொழியிலுமே யாருக்கும் சிரிப்பு வருமா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது. ரௌடித்தனம் பண்ணி பொண்ணுகளைக் கலாய்க்கிறான்களாம்.
சேட்டு பங்களா பரந்த காம்பவுண்டுச் சுவர் எழுப்பிய கான்கிரீட் தோட்டம். அல்லது தோப்பு. உள்ளே பெரிய தண்ணித்தொட்டி சைசில் ஜெனரேட்டர். கோவில் மண்டபத்தில் யானை போல. படப்பிடிப்பு காலங்களில் ஜெனரேட்டர் ராட்சச நாய் போல உரும ஆரம்பித்து தெருக் கடைசி வரை அந்த இரைச்சல் கேட்கும். ‘இங்கே புகைபிடிக்கக் கூடாது’, என எழுதிப் போட்டிருக்கும். அது சமூக அக்கறையினால் அல்ல. உள்ளேயே கதாநாயகனின் பணக்கார அப்பா பைப்பில் புகைபிடித்தபடி (அப்படியானால் கெட்டவன்) வசனம் பேசினார்.
அடுத்த அறையில் பீடி புகைந்தது. இவன் ஏழை. பீடி குடித்தாலும் நல்லவன். மனசின் ஆதங்கத்தில் பிடிக்கிறான் என சனங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். சிலசமயம் இந்த ஏழையும் அந்தப் பணக்காரனும் நேருக்கு நேர் மோதும் காட்சி கதையில் வரும். அப்போது ஏழை அவர் கிட்டேபோய் அவர் மூஞ்சியில் பீடிப் புகையை விட்டபோது சனங்கள் சிலிர்த்துக் கை தட்டினார்கள்.
சினிமாவுக்கு என்று நிறைய சாமர்த்தியங்கள் உண்டு. குழந்தையுடன் தாய் என்றால் அவள் புடவை கட்டிக்கொள்ள வேண்டும். சுடிதார் போட்டுக்கொள்ளக் கூடாது. அதேபோல போலிஸ் நிலையத்தில் புகார் கொடுக்க பெண் வந்தால் சுடிதார் அணிந்தால் பெண்ணியக் காட்சி. புடவை கட்டினால் அவள் நல்லவள். ஆண் ஒருத்தன் அவளைக் கொடுமைப் படுத்துகிறான். உள்ளே இன்ஸ்பெக்டர் சீருடையில் இருந்தால் கடமை தவறாதவர். சாதா உடையில் இருந்தால் அன்பும் பாசமும் நிறைந்த பொறுப்பான அப்பாவான அதிகாரி… வசனங்களும் அப்படி ஒத்திசையும்.
பூஜை அறையில் பெண் தலையில் ஈரத் துண்டுடன் தான் பூசை செய்ய வேண்டும். வில்லன் எதாவது யோசனையாய் இருந்தால் ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டே யோசிக்க வேண்டும். அல்லது சாய்வு நாற்காலி அது ஆடிக் கொண்டே யிருக்கும்… அவனைச் சுற்றி வெளிச்சம் சற்று சிவப்புத் தீற்றலாய் இருந்தால் நல்லது.
தெரு பூராவும் படப்பிடிப்பு சாதனங்களை ஏற்றி வந்த மினி வேன், சினிமாக்காரர்களை அழைத்துவந்த கார்கள், சாப்பாட்டு வாகனம் என நிற்கும். என்ன நடக்கிறது, எந்த நடிகை வருகிறாள் எதுவுமே தெரியாது. வாசலில் செக்யூரிட்டி உண்டு. யாரையும் அவன் உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டான். துட்டு புழங்கும் இடம்னா அப்படி சில பந்தாக்கள் வேண்டித்தான் இருக்கிறது. செக்யூரிட்டி கார்கள் வந்தால் மட்டும் சல்யூட் பண்ணி உள்ளே அனுப்புவான். ஆட்டோவில் யாரும் வந்திறங்கினால் அல்லது நடந்து வந்தால், விசாரித்து தன் கூண்டில் இருந்து உள்ளே இன்டர்காமில், இன்னார் என பெயரைச் சொல்லிப் பேசுவான். அனுமதி கிடைத்தால் உள்ளே அனுப்புவான். அன்றைக்கு ரஜினி, அந்தப படத்தில் ஏழை வேஷம். வீட்டிலேயே மேக் அப் போட்டுக் கொண்டு வந்தார். தெரு எல்லையில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நடந்து வந்தார். செக்யூரிட்டி உள்ளே நுழையவிட மறுத்துவிட்டான். ஓடிவந்த இயக்குனன் “வேஷம் கச்சிதமாப் பொருந்தியிருக்கு சார்” என அவலரை சமாதானப் படுத்தி உள்ளே அழைத்துப் போனான்…
இதெல்லாம் நடந்ததா விளம்பரத்துக்கான கதையா தெரியாது. குருவியார் தினத்தந்தியில் இப்படி யெல்லாம் செய்தி எழுதுகிறார்.
படப்பிடிப்பு நடக்கையில் வாசலில் பெரும் சனங்கள் வேடிக்கை பார்க்க என கூடிவிடுவதும் உண்டு. அவர்கள் செக்யூரிட்டியிடம் “என்ன படம்? என்னமொழிப் படம்?” என்று கேட்டார்கள்.
“ஜாவ் ஜாவ்” என்றான் அவன்.
“இந்திப் படம்டா இது!” என்றான் ஒருவன்.
பங்களாவை வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார் சேட். இந்தப்பக்கம் அவர் அநேகமாக வருவது கிடையாது. வாடகை பேச விசாரிக்க படப்பிடிப்புக்குத் திறந்துவிட காசி என்று ஒரு ஆள் சம்பளத்துக்கு இருக்கிறான். சில படங்களில் அவசரத் தேவைக்கு என வரும் உதிரிப் பாத்திரங்களில் அவனும் தலைகாட்டுவான். கல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியில் கூட ஒரு மாணவன். ஆஸ்பத்திரியில் “அப்பா போயிட்டியா,“ என அழும் கதாநாயகனுடன் கூட ஒருவனாக இருப்பான். ஆஸ்பத்திரியாக அந்த பங்களாவின் ஒரு அறை மாறியிருந்தது என்று தனியே சொல்லவேண்டியது இல்லை. கலைஇயக்குனன்களும், காஸ்டியூம் ஆட்களும் எப்பவும் தயார் நிலையில் காத்திருந்தார்கள். டாக்டர் கோட்டு, வக்கீல் கோட்டு, நர்ஸ் உடை. குளூக்கோஸ் ஏற்றும் உபகரணங்கள். ஆஸ்பத்திரி அடையாளம் என்று ஒரு குழந்தை ஷ்ஷ், பேசக்கூபடாது என எச்சரிக்கும் படம். ஒரு பாத்திரத்தில் சிவப்பு கலக்கி ரத்தம் என வைத்திருப்பார்கள்.
மரணம். இயக்குனர் கட் சொன்னதும் இறந்துகிடந்த அப்பா எழுந்து காபி வரவழைத்துக் குடித்தார். சாவு வீட்டுக்கு வந்தால் காபி குடிக்காமல் கிளம்பக் கூடாது. பிணத்தைத் தூக்கிச் செல்ல என தமிழ்ப் பாடை ஒன்றும் தெலுங்குப் பாடை ஒன்றும் கலைஇயக்குனன் தயாராய் வைத்திருந்தான்.
“சீக்கிரம் குடிங்க. இன்னொரு டேக் போகலாம். திரும்ப சாகணும்” என்றான் உதவி இயக்குனன். நல்லவேளை, இந்தஆள் சிக்கினார். இல்லாட்டி இவனையே படுக்கவைத்து துணி போர்த்தியிருப்பார்கள்…
அவசரம் என்றால் சினிமாவில் என்னவெல்லாம் செய்வார்கள். பஸ்சில் போகும் பெண்ணின் பின்னால் தெருவில் காதலன் ஓடும் காட்சி. இவனை கையைமாத்திரம் ஒரு வளையல் போட்டு பஸ்சில் இருந்து வெளியே நீட்டி நடிக்க வைத்தார்கள் ஒருதரம்.
வருங்கால இயக்குனன் என சந்தானகிருஷ்ணனுக்குக் கனவுகள் இருந்தன. எழுத்து இயக்கம் கிருஷ், என அவன் கனவு கண்டான். என்ன இந்த டைரக்டர், இந்தக் காட்சியை இதைவிட அர்ருமையா நான் எடுப்பேனே… என தனக்குள் நினைத்தபடி அவன் வளையவந்து கொண்டிருந்தான். கிளாப் போர்டு அவன் கையில் இருந்தது. படப்பிடிப்பு சமயத்தில் அவனின் தரத்தைப் பார்த்து மற்ற சிறு நடிக நடிகைகள் இவனது வருங்காலப் படத்தில் தனக்கு எதும் வாய்ப்பு தருவான் என்று புன்சிரிப்பு காட்டினார்கள். துணை நடிகைகளோ அவனை ஒரு போதைப்பார்வை பார்த்தார்கள். பெரிய நடிகைகளை அவனே போதைப்பார்வை பார்த்தான்.
அது இயக்குனனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனது சமீபத்திய படம் சரியாக விலைபோகவில்லை. திரையரங்கிலும் போன ஜோரில் ஜகா வாங்கியபின் அவன் கொடி இறங்கி நிலைமை மாறியிருந்தது.
ஏழுமணி கால்ஷீட் என்றால் எல்லாரும் அங்கே ஆறரை மணிக்கே கூடவேண்டும். காலை டிபன் எல்லாருக்கும் பரபரப்பாக விநியோகம் ஆகிக் கொண்டிருக்கும். எல்லாருமே முடுக்கிவிட்ட தயாருடன் இருப்பார்கள். பெரிய நடிகை நடிகன் என்றால் தனி கவனிப்பு நடக்கும். அவன் அல்லது அவள் மேக் அப் போட்டுக்கொண்டபடியே “இன்னிக்கு என்ன ஷாட்?” என்பான். என்பாள்.
அன்றைய காட்சியை அருகே இருந்து இயக்குனன் விளக்குவான். “நீங்க ஹால் சோபாவுல உட்கார்ந்திருக்கீங்க. அப்பதான் கதாநாயகி குளிச்சிட்டு ஈரப்பாவாடையோட குளியல் அறையில் இருந்து வெளிய வந்து தன் அறைக்கு ஓடுவா…”
“குளிக்கப் போகும்போது மாத்துடிரஸ் எடுத்துக்கிட்டுப் போகலையா அவ?”
“அண்ணே அதான் ஈரமாயிட்டது…” என்றான் உதவி இயக்குனன் சாமர்த்தியம் போல. எல்லாரும் கொல்லென்று சிரித்தார்கள், இயக்குனன் தவிர. உதவி இயக்குனன் கிருஷ் தனியே இந்தக் கதாநாயகனிடம் என்னவோ பேசுகிறான். கதை கிதை சொல்றானா தெரியவில்லை. கிருஷ் தற்செயலாகத் திரும்பினான். துணை நடிகை ஒருத்தி அவனைப் பார்க்க நட்புடன் சிரித்தாள். அவன் ராத்திரி ஃப்ரியாக இருப்பானா தெரியவில்லை.
அந்தப்படத்தின் நாயகிக்கும் நாயகனுக்கும் ‘இது’ என்று ஒரு பத்திரிகை எழுதியதில் நாயகனின் மனைவி அவனை செம டோஸ் விட்டிருந்தாள். நாயகி பக்கத்திலேயே மேக் அப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவள்பக்கம் பார்வையைத் தவிர்த்தான் அவன். மேலும்தகவல் சேகரிக்க என்று ரகசியமாய் இருவருமே கண்காணிக்கப் பட்டார்கள்.
காட்சிக்காக ஒரு டீப்பாயில் செய்தித்தாள் ஒன்று கிடந்தது. அதை இயல்பாக அவன் வாசித்தபடி இருக்க வேண்டும். இப்போது கதாநாயகி ஈரப்பாவாடையுடன் தன்னறைக்கு ஓடவேண்டும். குளியல் அறையில் இருந்து ஹால் வழியாக சினிமாவில்தான் ஓடுவார்கள்…
நடிகன் டீப்பாயில் கிடந்த பழைய செய்தித்தாளை தற்செயலாகப் பிரித்து பார்த்தான். அவனையும் அந்த நடிகையையும் பற்றிய கிசுகிசு வந்த பக்கமே அவன் கண்ணில் பட்டது. சட்டென்று அதை மூடினான். “இத்தனை பழைய பேப்பராவா வெப்பீங்க. இன்னிக்குப் பேப்பர வைக்கக் கூடாதா?” என்றான் அவன். காட்சியில் எந்த நாளத்திய பேப்பர் என்று தெரியாது என்கிற அலட்சியம் எல்லாருக்கும்.
இன்னிக்கு இவளுக்குக் குளிக்கிற காட்சி. வீட்டில் குளித்துவிட்டு வந்தாளா தெரியவில்லை. அவள் ஆளே கருப்பு. முகம் தாண்டி உடம்பில் கை கால் தொடைகளில் எல்லாம் அவளுக்கு சிவப்பு ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். எதுவரை பவுடர் ஏற்றுகிறார்களோ அதுவரை கேமெராவில் அவள் உடம்பு காட்டப்படும்… அந்தப் பக்கம் திரும்பக் கூடாது என்று சிரமப்பட்டான் அவன். இருந்தாலும் அவனால் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் சொன்னான்.
“டைரக்டர் சார்… இப்ப அவங்க… அதாவது நான் ஹால்ல சோபாவுல உட்கார்ந்திருக்கேன். அப்ப அவங்க குளிச்சிட்டு ரைட் டு லெஃப்ட் வராங்க… இல்லியா?”
“எஸ் எஸ்” என்றான் இயக்குனன்.
“அதைக் கொஞ்சம் மாத்தி, நான் லெஃப்ட் டு ரைட் வரேன். அப்ப அவங்க ரைட் டு லெஃப்ட் என்ட்ரி… டமார்னு ஒரு மோதல்… எப்பிடி இருக்கும்?”
நல்லா இருக்கும், அதாவது உனக்கு!
இயக்குனனுக்கு என்ன பதில் சொல்ல என்று தெரியவில்லை. ஏற்கனவே இப்பிடி ஆளுக்குஆள் கதையை மாற்றி அது மகா கந்தலாகி விட்டிருக்கிறது. போன படம் வேறு அவனுக்கு சரியாகப் போகவில்லை. ஆனால் இந்த நடிகன், இவனது போன படம் வெற்றி. சூப்பர் ஹிட். ஆகவே நாயகியை இவன் இப்படி ஹிட் செய்தாலும் தப்பு இல்லை தான்.
“நீங்க சொல்ற மாதிரியே வெச்சிக்கலாம் சார்” என்றான் அவன்.
சினிமாவுக்குக் கதை சொல்லப் போனால் இதான் நிலைமை. காந்தி கண்ணாடி என்கிட்ட இருக்கு, என்றானாம் ஒருத்தன். இதுவா? இதைப் பாத்தா அப்பிடித் தெரியல்லியே, என்றான் மற்றவன். இதுதான் அது. முதல்ல பிரேமை மாத்தினேன், அப்பறம் வில்லையை மாத்தினேன்… என்று பதில் சொன்னான் முதல் ஆள்.
சில சமயம் படப்பிடிப்பு ராத்திரி கூட நீளும். அதற்கு எல்லாருக்கும் சம்பளம் அதிகம். தயாரிப்பாளர் பகலில் சொன்னநேரத்தில் படப்பிடிப்பை முடிக்கத் துடிப்பார். தலைக்குத் தலை பேட்டா எகிறும் இப்போது. அடுத்தநாள் காலையில், வேறு இடத்தில் இதே படத்தின் படப்பிடிப்பு இருக்கும். இன்றைக்கு எப்ப முடிந்து நாளைக்கு திரும்ப ஏழு மணிக்கு எல்லாரையும் கூட்ட வேண்டும்… புரொடக்சன் பார்க்கிறவர்கள் திகைப்பார்கள்.
“சார் ஒரு லிஃப்ட் காட்சி எடுக்கணும் சார்…” என்றான் இயக்குனன். “நாயகன் ஓடி வருகிறான். அவன் வந்து ஏறுமுன் லிஃப்ட் கதவு மூடி மேலே போக ஆரம்பித்துவிடுகிறது…” இரண்டு தெர்மோகோல் அட்டைகளைக் கருப்புக் காகிதம் சுற்றி கேமெராவுக்கு ரெண்டு பக்கமுமாக வைத்தான் ஒளிப்பதிவாளன். நடிகன் ஓடிவர கருப்பு தெர்மோகோல் அட்டைகள் மெல்ல அருகருகே நகர்ந்து காமெராவின் ஒளிப்பாதையை மூடின. லிஃப்ட் மூடுகிறாப்போல படத்தில் இது காட்டப்படும்.
அதைவிட வேடிக்கை. ரயில் இல்மலேயே ரயில் காட்சி எடுக்கிறார்கள். சினிமா காமெராவின் தண்டவாளத்தைக் காட்டுவார்கள். ஒரு புதரைக்காட்டி அதில் வெளிச்சம் இருட்டு என மாறி மாறிக் காட்டுவார்கள். திரையில் இந்தக்காட்சிகள் வருகையில் பின்னணியில் ரயில் சத்தம் தருவார்கள். அதுபோதும். பார்க்க ரயில் போகிறாப் போலவே தெரியும். மாடு இல்லாமலேயே பால் கறக்கத் தெரிந்தவர்கள் சினிமாக்காரர்கள்…
வீட்டைப் பராமரிக்கிற காசிக்கு இது இருபத்திநாலு மணி நேர வேலையாக இருந்தது. முதல் குழு இரவு பதினோரு மணிக்குக் காலிபண்ணிப் போனால் மறு குழு மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் வந்து இறங்கிவிடும். அதற்குள் வேலையாட்களை வைத்து வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணித் தயாராக்க வேண்டும். உதவிக்கு என்று நாலைந்து வேலையாட்கள் பிளம்பிங் மற்றும் எலக்ட்ரிக் வேலை மராமத்துக்கு என்று ஒருத்தன் மற்றும் வாசல் செக்யூரிட்டி என இருந்தார்கள். இவர்களுக்கு வருடம் 365 நாளில் ஒருநாளும் ஓய்வு கிடையாது. ஞாயிறுகளில் கூட படப்பிடிப்பு நடந்தது. சினிமா என்றோ தொலைக்காட்சித் தொடர் என்றோ இருந்துகொண்டே இருக்கும்.
காசி ஓய்வுக்கு ஏங்கினான். தன் அலுவலக அறையில் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் திடீரென்று ஒரு ‘சேதி ரிப்பன்’ ஓடியது. ஃப்ளாஷ் நியூஸ். வேறு ஊரில் படப்பிடிப்பின் போது விபத்து. நடிகன் ஒருவன் இறந்து போனான். எல்லா சானல்களும் பரபரத்தன. தொலைக்காட்சி செய்திகளில் மாற்றி மாற்றி விபத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். “நாளைக்கு படப்பிடிப்பு இருக்காது சித்து” என்றான் காசி. செக்யூரிட்டி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அதில் மகா ஆசுவாசம் இருந்தது. “நாளைக்கு என்ன பண்ணப் போறே சித்து?” என்று கேட்டான் இவன். “படுத்து நிம்மதியாத் தூங்கணும்…“ என்றான் செக்யூரிரட்டி. இருவரும் சிரித்தார்கள்.
செய்தி வந்ததும் மாலை ஆறு மணிக்கே பங்களாவில் பேக் அப் சொல்லி விட்டார்கள். எல்லாரும் சின்னதாய் கருப்புப் பட்டை குத்திக்கொண்டார்கள்.
“நானும் தூங்கணும். காலைல லேட்டா எழுந்துக்கலாம்” என்றபடி காசி போய் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை அணைத்தான். ஜெனரேட்டர் உருமலை நிறுத்தியதில் மொத்தத் தெருவுக்குமே அமைதி சூழ்ந்தது.
*

91 97899 87842 chennai india

Thursday, October 20, 2016

 NAVINA VIRUTCHAM 100TH ISSUE SHORT STORY

மு து வே னி ல்
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 ஸ்ரீநிதிதான் அவன்மேல் ஆசைப்பட்டாள். ராஜாராமனுக்கு காதல் ஒரு விநோதமான அனுபவமாய் இருந்தது. அவள் திடீரென்று அவனிடம் இப்படிப் பேசுவாள் என அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. (ஒருவேளை அவள் இப்படிச்சொல்ல அவன் அடிமனசில் ஆசைப்பட்டும் இருக்கலாம்.) அவனும் ஸ்ரீநிதியும் பக்கத்துப் பக்கத்து அலுவலகங்களில வேலை பார்க்கிறார்கள். பத்துபதினைந்து அலுவலகங்கள் இயங்கும் பெரியவளாகம் அது. மதியநேரம் சிலசமயம் சாப்பாடு எடுத்து வரவில்லை என்றால் அவன் கேன்ட்டீன் போக நேர்ந்தால் அவளை அகஸ்மாத்தாக சந்திப்பது உண்டு. வாய்வலிக்கிற அளவு எப்பவும் ஸ்ரீநிதி சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள். மாலை மூணரைமணி வாக்கில் தேநீர்நேரம் என்று அவன் கான்ட்டீன் வந்தால் தவறாமல் அவளும் வருவாள். அவள்அலுவலகத்தில் இருந்து சன்னல்வழியாக கான்ட்டீன் தெரிந்தது. அவனை அவள் பார்த்துவிட்டு தற்செயல்போல வருகிறாள் என்று பிறகு தெரிந்துகொண்டபோது வேடிக்கையாய் இருந்தது. பிறகு அவனே கான்ட்டீன் சன்னல்பக்கம் வந்து நின்றபடி மேலேபார்க்க ஆரம்பித்தான். தன் செயலையிட்டு அவனுக்கே சிறிது வெட்கமாகவும் இருந்தது. ராஜாராமன் ஒழுக்கமான பையன். அப்பா அம்மாவுக்கு அடங்கிய பிள்ளை. அவனா இப்படியெல்லாம் செய்கிறான்? நண்பரகள் யாரும் கேள்விப்பட்டால் நம்பக்கூட மாட்டார்கள். அவனே தன்னை நம்பாத கணங்கள் அவை!
பெரிய இடத்துப் பெண் அவள். ஸ்ரீநிதி. அவளது பக்டடான உடைகளே கண்ணைத் திகட்டியது. நகப்பூச்சு பளீரென்று இருக்கும். கண்ணில் மைதீட்டாமல் வரமாட்டாள். ஸ்ரீநிதி அழகுதான். என்று நினைத்துக்கொண்டான். அழகான பெண்கள், தாங்கள் அழகாய் இருக்கிறோம், என்பதைத் தெரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள். அதை இன்னுமாய் எப்படி அழகுபடுத்திக் கொள்ளவேண்டும் என்பதும் அவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரிகிறது. தனக்கு ரொம்பத் தெரிந்தாப்போல இப்படியெல்லாம் அவன் யோசிக்க ஆரம்பித்திருந்தான், சிறிது வெட்கத்துடன்.
தன் கல்யாணம்பற்றி அவனுக்குப் பெரிதாய் யோசனை இல்லாதிருந்தது, அதுவரை. சி.ஏ. படித்துக்கொண்டிருந்தான். வேறு யோசனை பெரியதாய் இல்லை. இன்ட்டர் தாண்டியிருந்தான். அலுவலகநேரம் தவிர கோச்சிங்கிளாஸ் போக வேண்டியிருந்தது. மும்முரமாய்த் தன்னைத் தயாரித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஒருவேளை அந்தப் பரபரப்பும் மனக் கசகசப்பும் தான் சிறு ஆசுவாசம் வேண்டி சன்னல்வழியே மேலேபார்க்கத் தூண்டியேதா. முதலில் அவள்தான் அவனைக் கண்ணால் பின்தொடர ஆரம்பித்தாள். பிறகு அவனும்… என்பது தான் விஷயம். நல்ல சிவந்த பிள்ளை. இயல்பான அமைதி. அதிகம்பேசாத நிதானம். மழுமழுவென்று ஷேவ் எடுத்த கன்னத்துப் பச்சை தனி மெருகு. சிவத்த உடலில் கைகாலில் முளைத்திருந்த சிறு உரோமங்களே தனி எடுப்பாய் பளபளவென்று இருந்தன. தலைக்குத் தேய்த்துவிட்டு மிச்ச எண்ணெயை கைகால்களில் தடவிக் கொள்ளும் பழக்கம் இருக்கிறதோ என்னவோ? பளீரென்ற வெண்பல் வரிசை. அந்த உதடுகளின் சிவப்பான சிவப்பு ஆளைக் கிறங்க வைத்தது… எல்லாம் பின்னொரு நாளில் அவள் அவனிடம் சொன்னாள், சிறு நாணத்துடன்.
அவள் அலுவலகத்தில் நிறையப் பெண்கள். ஒரே கலகலப்பாய் இருந்தது அவர்கள் அலவலகம். ஒரு பெண் என்றால் அமைதி. கூட இன்னும் ஒரேஒரு பெண் என்றாலும் வெடிச்சிரிப்பு  சிரிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். காரணமே கிடையாது. ஒருத்தி காதில் புது ரிங் ஒன்று மாட்டி வந்திருந்தாள், அவள் உள்ளேநுழையும் போதே ஹுவென்று கொக்கரிப்பு. புதுப்புடவை எவளாவது கட்டிவந்தால் நியூ பின்ச் என்று அவளை ஆளுக்காள் கிள்ளியெடுத்து விடுகிறார்கள்… சளசளவென்று பேசிக்கொணடே யிருந்தாள் ஸ்ரீநிதி. உலகம் இத்தனை உற்சாகமானதாகவும் பரபரப்பானதாகவும் அவன் உணர்ந்ததே இல்லை.
ஒரு சினிமா காம்ப்ளெக்சில் ஸ்ரீநிதி தோழி ஒருத்தியுடன் எதோ திரைப்படத்துக்கு வந்திருந்தாள். ராஜாராமனும் போயிருந்தான். சட்டென அவள் திரும்பினாள். அவள்கையில் காபி கோப்பை. அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவன்கையில் காபி கோப்பை. நேருக்குநேர் பார்க்க நேர்ந்தது. “ஹலோ” என்றாள் அவள். சற்று தயங்கி அவன் புன்னகைத்தான். “டீ நான் சொல்லல்லே?” என்று தன் தோழியிடம் திரும்பினாள். “ஹு” என்று அவள் ஒரு சத்தங் கொடுத்தாள். “சனியனே… இது தியேட்டர்!” என்று அவளை அடக்கினாள் ஸ்ரீநிதி. “இது சரியான இடமா, இது சரியான நேரமா தெரியாது… ஆனால் இதைவிட வேறு சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமா தெரியல்ல” என்றாள் ஸ்ரீநிதி. சிறிது வெட்கப்பட்டு நிறுத்தினாள். “ஏண்டி உன்னை லவ் பண்ண அவருக்குக் கசக்குதா?” என்றாள் அந்தத் தோழி.
தன் காதுகளையே நம்ப முடியாத தருணங்கள். “இந்தப் பெண்கள்… படித்தார்கள். வேலைக்கு வந்தார்கள். பிறகு முற்றுமாக தாங்கள் சுதந்திரப்பட்டு விட்டாப்போல, எல்லா வாசல்களையும் திறந்துவிட்டு விடுகிறாப்போல இயங்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்… என்று அவனுக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது. எவ்வளவு மமதை இவளுக்கு. இவள் ஒருவனைக் காதலிப்பதாய்ச் சொல்லிவிட்டால் உடனே அவன் கிறங்கி பின்னேயே வாயைப் பிளந்துகொண்டு வந்துவிடுவான், என என்னவோர் தினவு… ஆனால் அவன்? அவனுக்கு அது பிடித்துத்தானே இருந்தது. இளமையை ஊற்று போல சோடாநுரை போல பொங்கி வழியவிடுகிறார்கள் இவர்கள், என்று இருந்தது. அந்தத் தோழியை அடக்கவேண்டும் என்பதே அவனுக்கு முதல்யோசனை. “இவ யார் இடைஞ்சலா?” என்றான சிரித்தபடி. அந்தத் தோழியின் முகம் மாறியது. “சாரி. ஜஸ்ட் கிடிங்” என்றான். தானே அறியாமல், தான் அந்தக்காதலை அங்கீகாரம் பண்ணிவிட்டது குறித்து அவனுக்கு வெட்கம் ஏற்பட்டது. மண்கோபுரத்தில் மோதியிருந்தது காதல் அலை.
வாழ்க்கை ஆனால் வேடிக்கையான ஒன்றா? வேடிக்கைதான் வாழ்க்கையா? அவள்கூட இருக்கிற அந்தநேரங்கள் தவிர உலகம் வேறுமாதிரியாக இருந்தது. சி.ஏ. பாடங்கள் தொடர்ந்து அவன் வாசிக்க அசைபோட நிறைய இருந்தன. எங்காவது தனியார் கம்பெனி ஆடிட்டுகளுக்கு என்று பயிற்சிக்காகப் போய்வர வேண்டியிருந்தது. ஆடிட்டரே அனுப்பினார். அதில் புதிதாய் எதையாவது கற்றுக்கொண்டு அல்லது கண்டுபிடித்து தன் பாஸிடம் பேர்வாங்க ஆசைப்பட்டான். அவர்கள் மேசையில் வைத்திருக்கும் ஃபைல்களில் கடைசியில் இருந்து அவன் சரிபார்க்க ஆரம்பித்தான்!
அவளைப் பிரிந்திருந்த கணங்கள் துயரமானவை. வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் போதே அவளிடம் இருந்து ஒருநாளைக்கு நாலு தடவையாவது அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. சாப்ட்டீங்களா? என்ன பண்ணிட்டிருக்கீங்க? அது அவனுக்குப் பிடிக்காமலும் இல்லை. இன்னிக்கு நான் என்னகலர் டிரஸ் பண்ணிட்டிருக்கேன் சொல்லுங்க பாப்பம்?... என அவசியமான கேள்விகள் கேட்டாள். “நீங்கஇல்லாமல் நீங்கபார்க்காமல் எனக்கு டிரஸ் பண்ணிக்கவே பிடிக்கல,” என்றாள் தாபமாய். அவனும் ஒரு உலுக்கலில் “என்கூட நீ இருக்கறச்ச டிரஸ் எதுக்குடி உனக்கு?” என உளற, அவளது செல்ல ச்சீ…. என்னடா நடக்குது இங்கே? அவனுக்கே தலைக் கிறுகிறுப்பாய் இருந்தது. அதுஅப்படியே வேகம்பெற்று ஒரு ஹோட்டல் தனியறையில் அவளுக்கு அவன், தைரியமாய் அவளை அருகே இழுத்தணைத்து ஒரு அழுத்தமான முத்தங் கொடுத்தான். “இதுக்கு இத்தனைநாள் எடுத்துக்கிட்டியேடா?” என்று உதட்டைத் துடைத்துக்கொண்டு சிரித்தாள் நிதி.
வயசான அப்பா அம்மா. ஒரு அக்காவுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி அதில் கொஞ்சம் கடன் இருந்தது. அவன் மாதாமாதம் அடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் பிரசவம் என்று வந்தபோது அவன் வேலைக்கு வந்திருந்தான். குடும்பப் பொறுப்புகள் அறிந்தவன், என ராஜாராமனையிட்டு அவர்களுக்குப் பெருமை. கோவில் பிராகாரத்தில் உட்கார்ந்து எழும்போதும், கல்யாணம் கார்த்திகை என்று பெண்கள் கூடும் வைபவங்களிலும் அம்மா செண்பகவல்லியின் கொடி பறந்தது. அப்பா தினசரி காலை வாசலில் உட்கார்ந்து செய்தித்தாள் (வெளிக்காற்றுக்கு அது லேசாய் மடிய ஒரு உதறு உதறி சரிசெய்வார்.) வாசிப்பதில் ஒரு நிமிர்வு இருந்தது. பிள்ளைகளை அவர் அருமையாக வளர்த்திருக்கிற பெருமிதம் அது.
ராஜாராமனின் நடவடிக்கை வாடிக்கையாக இல்லை. சிறு மாற்றங்கள் இருப்பதை முதலில் கண்டுகொண்டது அம்மாதான். அவன் வீட்டில் இருக்கும்போதே அடிக்கடி அவனுக்கு அலைபேசி அழைப்புகள் வந்தன. அதில் எண்ணைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் பிரகாசம் அடைவதைப் பார்த்தாள் அம்மா. ஆனால் அதுகுறித்து கலவரப்பட ஒண்ணும் இல்லை. சின்னப்பிள்ளை அது. அவன் வயசு அப்படி. அதை ரொம்ப நாம கண்டுக்கக் கூடாது. இப்பவே அவனுக்கு பெண்தர நிறைய இடங்கள் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. “என்ன செண்பகம், நீ பிடி குடுக்க மாட்டேங்கறியே? எங்க சொந்தத்துலயே எத்தனையோ நல்ல நல்ல வரன் இருக்கு” என்று அவளிடம் சொல்கிறவர்களை, “எனக்கும் ஆசைதாண்டி இவளே, இவன்தான் சி.ஏ. முடிக்கணும்னு மும்முரமா இருக்கான். அதற்கப்புறமாப் பாக்கலாம் கல்யாணம்ன்றான்… அதுவும் சரியாத்தான் இருக்கு” என்று பதில் சொன்னாள். அதிலும் அந்தப் பெருமிதம் இருந்தது.
அப்பாதான் விசாரித்தார் அவனிடம். ரொம்பப் பெரிய இடமாய் இருந்தது. அதுவும் அந்தப்பெண் வெடுக் வெடுக்கென்று எல்லாத்தையும் போட்டேன் உடைத்தேன் என்று பேசியது அவருக்கு ரசிக்கவில்லை. மாமனார் மாமியார் என்கிற ஒட்டுதலோ மரியாதையோ அவளிடம் இருந்ததா என்பதே சந்தேகமாய் இருந்தது. அவன் வேலைமுடிந்து வீட்டுக்குவந்து முகம் கைகால்கூட கழுவிக் கொண்டிருக்க மாட்டான். அலைபேசியில் கூப்பிட்டு விடுகிறாள். ஓயாத சளசளப்பு. அவன் ஒரு வார்த்தை பேசுமுன் ஒன்பது வார்த்தை அவள் மேகமாய்க் கொட்டித் தீர்க்கிறாள். அவள்அப்பா வங்கியில் தலைமையதிகாரியாக ஓய்வு பெற்றவர். அம்மாகூட எதோ வங்கியில் அதிகாரியாக இப்பவும் இருக்கிறாள். பெசன்ட் நகரில் பெரிய பங்களா. வேலைக்காரர்கள் எடுபிடிகள் இருக்கிறார்கள். துரும்பைக்கூட நகர்த்தாமல் வாழ்ந்தார்கள் எல்லாரும். கார் இருக்கிறது. தினசரி ஸ்ரீநிதி ட்டூவீலரில் அலுவலகம் வருகிறாள். ராஜாராமன் பஸ் தான். அவசியம் என்றால் தான் ஷேர்ஆட்டோ. செலவுதான். அவசரத்துக்குப் பரவாயில்லை. அப்பா விநாயகமூர்த்திக்கு யோசனையாய் இருந்தது. இது… சரியா வருமா?
“அவளுக்கு நம்ம குடும்பம் பத்தித தெரியும் அப்பா. நான் சொல்லிட்டேன்” என்றான் புன்னகையுடன். தன்வீட்டைப் பற்றிப் பேச்செடுத்தாலே அவள் அதிக அக்கறை காட்டவில்லை, என்று நினைக்க உள்ளே வருத்தமாய் இருந்தது அவனுக்கு. “வீட்ல எங்க அப்பாஅம்மா கூட இருக்காங்க. நீ விடாமல் ஃபோன்ல பேசித் தள்ளுறே. அவங்க என்ன நெனைச்சிப்பாங்க நிதி?” என்று ஒருமுறை தயக்கத்துடன் கேட்டான். “அதுங்களுக்கு என்ன, கிழடு கட்டைங்க… காதலைக் கண்டாங்களா, கருமாதியைக் கண்டாங்களா?” என்றவள், “சாரி, ஒரு ஃப்ளோல வந்திட்டது…” என்றாள். “உங்ககூட நான பேசறதுக்குக் கூட அவங்ககிட்ட அனுமதி கேட்கணுமா என்ன? நல்லாருக்கே, நீங்க பேசறது எனக்கு விளங்கல்ல… உங்களுக்கே இது நியாயம்னு படுதா? இது எந்தக் காலம்? இன்னுமா அவங்க… அவங்களை விடுங்க, நீங்களும் இன்னுமா அப்படியே இருக்கீங்க?” விடாமல், அவனைப் பேசவிடாமல் பேசினாள் அவள்.
“உங்களைப்பத்தி நல்ல அபிப்ராயம் வெச்சிருக்கா அப்பா அவ. அதெல்லாம் நம்ம குடும்பத்துக்கு சரியா வரும்” என்றான சிரித்தபடி. இதைச் சொல்ல கொஞ்சம் பதட்டமாய்த் தான் இருந்தது. ஒரு சிக்கலை அவிழ்க்க முடியாமல் முயற்சிசெய்து அதன்உள்ளேயே சிக்கிக் கொள்வதைப் போல இருந்தது அவனைப் பார்க்க. விநாயகமூர்த்தி தலையாட்டினார். ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். “செண்பகம்… நம்மபிள்ளை யாரையும் அதிரடியாப்பேசி எதுத்துப்பேசி வளரல. இந்தமாதிரி ஆமபளைங்களை இந்தப் பெண்கள் சட்னு பிடிச்சிக்கறாங்க…” என்றவர் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு “நீ என்னைப் பிடிச்சிக்கலையா?” என்றார் சிறு சிரிப்போடு. என்றாலும் அந்தச் சிரிப்பில் வேடிக்கையம்சம் இல்லை. “பிடி சிக்கலை” என்றாள் செண்பகவல்லி. அவளுக்கும் சிரிப்பு வரவில்லை.
ஒருநாள் அவள் அவனை அழைத்துப்போய் நல்ல உடைகள் வாங்கித்தந்தாள். “ஏன் இதுக்கென்ன?” என்று தன் உடையைக் காட்டினான் ராஜாராமன். “இதுக்கென்ன?” என்று அவள் தன்கையில் இருந்ததைக் காட்டினாள். “நல்லாதான் இருக்கு” என்றான். “அப்ப எடுத்துக்கோங்க. உள்ளேபோய் போட்டுப் பாக்கணும்னா பாத்துட்டுவாங்க.” அவன் புது பேன்ட்டை அணிந்துகொண்டு உடைமாற்றும் அறையில்இருந்து வெளியேவந்தான். கண்ணாடியில் பார்த்தால் நன்றாகத்தான் இருந்தான். விலை அதிகம்தான். அவள் பில்போடச் சொல்லி தன் கார்டை நீட்டினாள். “அந்தந்த வயசில் அனுபவிக்க வேண்டியதை அனுபவிச்சிறணும்” என்றாள் ஸ்ரீநிதி. அவளது பிறந்தநாள் என்று அவளுக்கு அவன் தங்கநிற வாட்ச் ஒன்று பரிசளித்து, அவன் வாழ்நாளிலேயே அதிகமான செலவு அது, அப்படியே ஒரு ஹோட்டலில் அவளுக்கு விருந்தும் அளித்தான். சம்பளத்தில் குறையும். அது பெற்றவர்களுக்குத் தெரியும். சமாளிக்க வேண்டும்.
காதல் மகா வேகமாய் அவர்களை இயக்கியது. என்ன இவள் இவ்வளவு வாசனையாய் இருக்கிறாள்!… எங்காவது தனிமை கிடைக்காதா, அந்தரங்கமான பொழுதுகள் அமையாதா, என ஒரு தாகம் வாட்டியெடுத்தது அவர்களை. அவளே அவனை இறுக்கி ஒருமுத்தம் தந்துவிட்டு “சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோடா” என்றாள் தாபமாய். அவனுக்கு ஒரு பெரும்பாரம் தன்மீது கவிவதை உணர முடிந்தது. எல்லா ஆண்களுக்கும் இப்படி பாரம்ஏற்கிற காலம் என்று இருக்கிறது. நம் பண்பாட்டு அமைப்பில் ஆண் என்பவன் குடும்பத்தலைவன். அவனது கட்டளைகளுக்குப் பெண் காத்திருந்து அவன்பின்னால் வருகிறவளாக இருக்கிறாள்…
அப்பா அம்மாவிடம் கல்யாணம் பற்றிப் பேச்செடுத்தான். “ராஜா, நீ பெரிய பிள்ளைதான். உனக்குத் தெரியாதுன்னு நாங்க பேச வர்ல்ல. ஆனால் காதல்ன்றது ரொம்ப வேகமா மனுசாளைச் சரிச்சிப் போட்டுரும்…” என்று செண்பகவல்லி ஆரம்பித்தாள். “உம்பிள்ளை ஏற்கனவே சரிஞ்சாச்சி. இனி பேசிப் பிரயோசனம் இல்லடி” என்றார் விநாயகமூர்த்தி. “சரி. இப்ப என்ன? கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு… நீ அந்தப் பொண்ணோட இங்கவந்து தங்கமுடியுமா? இந்தவீடு வசதிபத்துமா அவளுக்கு?” என்றார் அப்பா நேரடியாக. அவனுக்குத் திகைப்பாய் இருந்தது. கலயாணம் ஆகவேண்டும், என்பதுதாண்டி அதற்கு அடுத்தநாள் பற்றியேகூட தான் யோசிக்கவில்லை, என்று தன்மீதே திகைப்பாய் இருந்தது அவனுக்கு. காதலின் கிறுகிறுப்பு படுத்தும் பாடு அது. “இங்கதான் இருக்கணும்” என்று தயங்கி சிரித்தான். “நாங்க வேற எங்க போவோம் அப்பா?”
“அதெல்லாம் அவகிட்ட தெளிவாப பேசினியா?” என்று கேட்டார் அப்பா. “இதுல அவசொல்ல என்ன இருக்கு, எனக்குப் புரியல” என்றான் ராஜாராமன். “உனக்குப் புரியல, அதான் நாங்களும் சொல்றோம்…” என்றாள் அம்மா. அப்பறம் மேலே யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. அவன் பேசஆரம்பித்தாலே அப்பாவும் அம்மாவும் மடக்குகிற மாதிரியே மேலடி அடிப்பதாக இருந்தது அவனுக்கு. ஒருவேளை அவர்கள் சொல்வது சரியாக இருக்கலாம். ஏன் இவர்களும்தான், எனக்குக் கல்யாணம் என்கிற அளவில் சிறிது நெகிழ்ந்துகொடுக்கலாமே, ஏன் கூடாது… என நினைத்தான். லேசாய் முதன்முறையாய் தனக்கு ஒரு சுயநலமான ஆவேசம் வருவதையும் அவன் கவனித்தான். “நாங்க எங்கவாழ்க்கை பூராவுமே பிள்ளைகளுக்காக வாழ்ந்தவங்கடா” என்பதுபோல அவர்கள் ஆரம்பிக்கலாம். எப்பபாத்தாலும் அவங்களைப் போல ஆமையாய் ஆசையை உள்ளிழுத்துக்கொண்டே வாழ், என்ன அறிவுரை இது..
அவ என்னடான்னா, “சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோடா” என்கிறாள். “ஹனிமூன் நைனிடால். கல்யாண நாள் குறிச்சிட்டால், ஃப்ளைட் டிக்கெட் போட்டுறலாம்” என்கிறாள். ஷேர்ஆட்டோவில் ஏற யோசிக்கிறவன் அவன். என்றாலும் இந்த அதித வீக்கம்… கொஞ்சம் பயமாயும், பரபரப்பாயும் பிரமிப்பாயும் இருந்தது அவனுக்கு. எதாவது சொன்னால், “அந்தந்த வயசுல அததை அனுபவிக்க வேண்டாமா?” என்று அவனையே கேட்கிறாள். “உங்க அம்மா அப்பான்னு ஆரம்பிக்க வேணாம். அவங்களுக்கு ஹனிமூன்னா என்னன்னே தெரியாது” என்கிறாள் சிரிப்புடன். தன் அப்பா அம்மாவை அவள் மட்டந்தட்டியே எப்பவும் பேசுகிறாள். பணம் இல்லாவிட்டாலும் எத்தனை சிக்கனமாய் குழந்தைகள்மேல் அக்கறையாய் அவர்கள் இழுத்துப்பிடித்து என்னையும் அக்காவையும் கொண்டுவந்தார்கள், இவள் அறியமாட்டாள். தியாகம் போன்ற வார்த்தைகளுக்கு இவளுக்கு அர்த்தமே கிடையாது. “என்ன யோசிக்கறீங்க?” என்று கேட்டாள் ஸ்ரீநிதி. “ஒண்ணில்ல” என்றான். “உங்க அப்பா அம்மா… எனக்குப் புரியுதுங்க” என்றாள். “அவங்க வாழ்க்கைவசதிப்படி அவங்க நடந்துக்கிட்டாங்க. உங்களை வளர்த்தாங்க. நாங்க வேறமாதிரி வசதியமைப்புல இருந்து வேறமாதிரி வளர்றோம். இதுல என்ன குழம்பிக்க இருக்கு?” என்றாள். “அப்ப கஷ்டப்பட்டோம்னு இப்பபேசி என்ன பண்ண? இப்ப நாம வசதியா வாழக்கூடாதாமா? இது என்ன நியாயம்? சொல்லுங்க” என்றாள். அவளுக்கு என்ன பதில்சொல்ல என்றே திகைப்பாய் இருந்தது.
ராஜாராமன் சி.ஏ. தேறினான். அதில் ஸ்ரீநிதியின் பெற்றோர்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். “எங்க நிதியும் அண்ணா யுனிவர்சிடில கோல்ட் மெடலிஸ்ட்” என்றார்கள் பெருமையுடன். “தெரியும்” என்றான் அவனும் சிரிப்புடன். சி.ஏ. தேறும்வரை கல்யாணம்பற்றியும், அவளது பெற்றோர்களைப் பார்ப்பதுபற்றியும் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வந்திருந்தான். அவன் அவர்களைப் பார்க்கப் போயிருந்தபோது அழகாய் பட்டுப்புடவை உடுத்தி காத்திருந்தாள் ஸ்ரீநிதி. கொள்ளை அழகாய் கல்யாணப்பெண்ணாய் இருந்தாள் அவள். இத்தனை அதிர்ஷ்டக்காரனா நான் என்று திகைப்பாய் இருந்தது. சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுவிட்டு வாஷ்பேசினில் கைகழுவப் போனபோது கூடவே வந்தாள். நறுக்கென்று அவளை இடுப்பில் ஆசைதீரக் கிள்ளினான். நியூ பின்ச்… என்றான். அட நாயே, அப்பா அம்மா இருக்காங்க. இல்லாட்டி இங்க ரகளையே நடந்திருக்கும்… என்றாள் அவள் அடக்கத்துடன்.
முதல்பார்வையிலேயே அவர்களுக்கு அவனைப் பிடித்திருந்தது. இவளுக்கு அனுசரித்துப்போக அவன் சரியான தேர்வுதான். ஸ்ரீநிதி புத்திசாலிதான், என அவர்கள் நினைத்திருக்கலாம். அவளது அப்பா பஞ்சாபகேசன் (பஞ்சாப் நேஷனல் பேங்க்) வந்து பிரியமாய்க் கைகுலுக்கியபோது சற்று முன்குனிந்து பணிவைக் காட்டிக்கொண்டான். அவரேசொல்லி நல்ல கம்பெனி ஒன்றில் அவனுக்கு நல்ல சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தது. விநாயகமூர்த்திக்கும் அதில் சந்தோஷம்தான். “சரி. உனக்கு நல்லகாலம் ஆரம்பிச்சாச்சி போலடா” என்று மனசாரச் சொன்னார். பெரியவர்கள் சந்தித்துப் பேச கல்யாண ஏற்பாடுகள் செய்வதில் முனைந்தார்கள். செண்பகவல்லிக்கு கோயில் பிரகாரத்தில் தோழிகளுடன் பேச விஷயம் இருந்தது.
ஸ்ரீநிதி அவனை அழைத்துப்போய் ஒரு வீட்டைக் காட்டினாள். ராஜாராமனும் அவன் அப்பாஅம்மாவும், எப்பவாவது வந்தால் அக்காவும், இருந்த வீட்டைவிட அது பெரியது. அவர்கள் ரெண்டு பேருக்கு மிக அதிகம். குளிரூட்டப்பட்ட படுக்கையறை. “வாடகை எவ்வளவு?” என்று கேட்டான் தயங்கி. “அதைப்பத்தி என்ன?” என்றாள் ஸ்ரீநிதி. “உங்க வீட்டுக்கு நீங்க போயிட்டு வர்றளவு கிட்டே. நானும் இப்படியே போயிட்டு வரலாம்… எப்பிடி?” என்றாள். இதை அப்பா எதிர்பார்த்திருந்தார். இவன்தான் அதெல்லாம் இல்லை, கல்யாணம் ஆனபின் அவள் நம்மோடுதான் இருப்பாள், என மேலடி அடித்தவன். அப்போதைக்கு அப்பாவை அடக்கும் வார்த்தையே அது. அது அவனுக்கும் தெரியும்… இப்போது விஷயம் அதன் முகூர்த்தத்துக்கு வந்துவிட்டது.
“வீடு…” அப்பா திரும்பினார். “என்ன வீடு?” என்றார். “வாடகைக்கு…” என்றான் தயங்கி. “ஏன் இந்த வீட்டுக்கு என்ன?” என்றார். “நாம வீடு மாத்தறமா?” என்றார். “இல்ல. நாங்க மட்டும்…” என்று சொல்லுமுன் குரல் உடைந்துவிட்டது. அப்பா பேசவில்லை. “இதைத்தானேடி நான் சொன்னேன் அன்னிக்கு இவன்கிட்ட” என்று சட்டென குரல் எடுத்தார் விநாயகமூர்த்தி. “இவன் பாத்திருக்க மாட்டான். அவதான் பாத்து இவனைக் கூட்டிப்போய்க் காட்டியிருப்பா… அப்படித்தானேடா?” என்றாள் அம்மா. அவனுக்கு என்ன செய்ய புரியவில்லை. “ஏம்மா நாங்க வசதியா இருக்கறது உங்களுக்குப் பிடிக்கல்லியா?” என்று சட்டென அவன் குரலை உயர்த்தினான். பிரமிப்புடன் அவனைப் பார்த்தார்கள் அவர்கள். “நீங்க சின்ன வீட்டில் அடங்கி ஒடுங்கி கஷ்டப்பட்டால் நாங்களும் அதேமாதிரிதான் வாழணும்னா எப்பிடி?” அவர்கள் ஆடிப்போனார்கள். “என்னடா அது? நாங்க அப்பிடிச் சொன்னமா?” என்றார் அப்பா. “ஏன் உனக்கு இப்படியெல்லாம் தோணுது?” என்று எழுந்து அவன்அருகில் வந்தார். அவனால் அவரை நேரேசந்திக்க முடியவில்லை. சற்று பின்னகர்ந்து தன் அறைக்குப் போய்க் கதவைச் சாத்திக்கொண்டான்.
தான் மெல்ல ஸ்ரீநிதி போலப் பேச ஆரம்பித்திருப்பதாக அவனுக்கு திடீரென்று தோன்றியது.

91 97899 87842

Thursday, October 6, 2016

நன்றி - பேசும் புதிய சக்தி - அக். 2016
கப்பல்

எஸ். சங்கரநாராயணன்

த்தினத்துக்கு அப்பாவைப் பிடிக்காது. அவர்கள் அப்பாவழி வந்தவீட்டையும் அவன் பிறக்குமுன்பே விற்றுத் தீர்த்துவிட்டிருந்தார் கணபதி. ஊதாரி. அத்தோடு குடிப்பழக்கமும் இருந்தது அவரிடம். வாழ்க்கை என்பது பாடுபட வேண்டிய ஒன்று அல்ல. அனுபவிக்க வேண்டியது அது. நல்லா பாட்டெடுப்பார் அவர். வீட்டுத் திண்ணையில்தான் வாசம். ரத்தினத்துக்கு நினைவு புரிபட ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்தே அவன் அப்பாவிடம் கண்டிப்பு காட்டினான். ஊர்ல நாலு பேர் பாத்தா சிரப்பாங்கடா, என்கிற அம்மாவின் எதிர்ப்பையும் மீறிச் சொல்லிவிட்டான். “இனி அப்பா வாசல் திண்ணையிலேயே தங்கிக்கிறட்டும். வீட்டுக்குள்ள வரப்டாது” என்றான். சின்னப்பையன். அப்போது அவனுக்கு வயது பத்துப் பதினொன்று இருக்கும். தினசரி கண்மணி அண்ணனுடன் எலட்ரி வேலைக்குப் போனான். கண்மணி அண்ணன் “குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வாடா” என்பதை “வாட்டர்ஃப்ரூப் எடுத்துவா” என்று சொல்லும். “எழுந்திருடா” என்பதையே கூட  “கெட் அப் ஏர்லி இன் தி மானிங்” என்பான் அண்ணன்.
கணபதியை யாராலும் மாற்ற முடியவில்லை. தண்ணி போட்டாக வேண்டும் தினசரி அவருக்கு. யாரையாவது பிடித்து எப்பாடு பட்டாவது தண்ணி வாங்கி வாயில் ஊற்றிக்கொண்டு வீட்டைநோக்கித் தள்ளாடி வரும் நடையில் ஒரு பெருமிதம் காணும். வீட்டில் அம்மா, அவன், அவனுக்குப் பின்னால் ரெண்டு பொம்பளைப் பிள்ளைகள். தனம் மற்றும் கௌரி. மூணு பிள்ளை பெத்தும் அவருக்குப் பொறுப்பு வரவில்லை. இந்த மனுசனுடன் அம்மாதான் எப்பிடி மனம் ஒப்பி மூணு பெத்தாள்? அதுவே புதிர்தான்.
அதையெல்லாம் யோசிக்கிற வயது இல்லை அப்போது. வீட்டின் கஷ்டம் பார்த்து அவனே படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டு வேலைக்கு என்று வெளியிறங்கினான். படிச்ச படிப்புக்கும் அந்த வயசுக்கும் என்ன கிடைத்துவிடும்? கண்மணி, அவனுக்கே வருமானம் தொட்டுக்கோ துடைச்சிக்கோ தான். ஆனால் நல்ல அண்ணன். தனக்கு இருக்குதோ இல்லையோ அவனுக்கு வயிறாரச் சோறு போட்டுவிடும். அவன் அப்பாவுக்கே இது தோணல்லியே? முன்னெல்லாம் தங்கச்சிகளை, அம்மாவை விட்டுவிட்டுச் சாப்பிட யோசனையாய் இருந்தது ரத்தினத்துக்கு. ஆனால் கண்மணி அண்ணன் எடுத்துச் சொன்னான். “உனக்கு உடம்புல தெம்பு இருந்தாதானடா நீ வேலை செய்ய முடியும்? வால் இருந்தாதானே ஆர்ட் பண்ண முடியும்?” என்றான் அண்ணன். வால் இருந்தாதானே ஆட்ட முடியும், என்று சொல்கிறானா தெரியவில்லை.
வேலைசெய்யும் இடத்திலேயே கணபதி வந்து பையனிடம் குடிக்க காசுகேட்டதும் உண்டு. குடி பெரும் அவமானங்களையும் அலட்சியம் செய்யவைத்து விடுகிறது. அப்பனைக் கல்லால் அடித்திருக்கிறான் ரத்தினம். இது குறித்து அவனுக்கு வருத்தம் கிடையாது. அவன் என் அப்பா அல்ல… என்று தனக்குள் மூச்சிறைக்கச் சொல்லிக்கொண்டான். என்ன கேவலமாய் வாழ்கிறான் இவன்? வெட்கம் இல்லாமல் குடித்துவிட்டுத் தெருவில் விழுந்து புரள்கிறான். பசித்தால் வீடு வந்து அம்மாவைச் சோறுகேட்டு மிரட்டுகிறான். அம்மா நாலைந்து வீடுகளில் பத்து பாத்திரம் தேய்க்க, துணி துவைக்க என்று சிறு வேலைகள் செய்கிறாள். அங்கேயும் வந்துவந்து நின்றான் கணபதி. அவள் வேலையை முடித்துவிட்டு தெருவில் இறங்கினால் கூடவே வருகிறான். காசு தராமல் அவளை அவன் விடுவது இல்லை. அம்மாவும் எதனால் அவனிடம் ஏமாறுகிறாள் தெரியவில்லை. யாரிடமும் காசைக் ‘கறக்கிற’ வித்தை கணபதிக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.
அத்தனை வசதியான வீடும் அல்ல அது. அவர்கள் அத்தனை பேரும் அந்த ஒரு அறையில்தான் ஒண்டிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தனியே சிறு சமையல் அறை. அத்தோடு ஒட்டிய குளியல்கழிவறை. இந்த வாடகைக்கே மூச்சு முட்டுகிறது. இதில் எப்படி அப்பாவும் அம்மாவும் மூணு குழந்தைகள் பெற்றார்கள், (ஒரு அபார்ஷன் வேறு. அதுவே கலைந்துவிட்டது.) என்று ஆச்சர்யமாய் இருந்தது அவனுக்கு. சின்ன வயசில் பிள்ளைகள் அப்படியொரு தூக்கம் தூங்குகிறார்கள். தனம் பிறந்த காலம் வேறு.
இப்போது தனம் நாலாப்பு படிக்கிறாள். கௌரி ஒண்ணாவது. பிள்ளைங்களுக்குப் பள்ளிக்கூடச் செலவுக்குக் கூட கணபதி மெனக்கிட்டது கிடையாது. அரசாங்கப் பள்ளி. இலவசக் கல்வி. சீருடை. மதிய உணவு. மரம் வெச்சவன் தண்ணி ஊத்துவான்… என்பது அவரது சித்தாந்தம். பழைய காலத்துப் பாடல்களாய், “வா கலாப மயிலே ஓடி நீ வா கலாப மயிலே…” வெளித் திண்ணையில் இருந்து பாட்டுப்பாட்டாய் எடுத்துவிடுவார் ராத்திரிகளில். பௌர்ணமி இரவுகள் இன்னும் விசேஷம். பைத்தியமாகவே ஆகிவிடுவார் அவர்.
கௌரி பிறந்தபோது தர்மாஸ்பத்திரிக்குப் போய் அவன் பார்க்கவே இல்லை. பக்கத்து வீட்டு ராமலெட்சமி மாமிதான் கூட இருந்தாள். அவனுக்குப் போய்ப்பார்க்க வெட்கமாய் இருந்தது. அவனுக்கும் அவளுக்கும் பத்துப்பதினாலு வயசு வித்தியாசம். நாலுநாள் கழித்து அம்மா வீட்டுக்கு வந்தாள். அவன் தயங்கியபடி நின்றான். அம்மா சிரிப்புடன் அவனிடம் குழந்தையைக் காட்டினாள். ஓவென்று அழுகை வந்துவிட்டது. எதற்காக அழுதான் தெரியவில்லை. அப்புறம் கோபமாய் அம்மாவிடம் கத்தினான். “என் சிநேகிதாள்லா சிரிக்கிறாங்கம்மா” என்றான். “எதுக்குடா?” என்றாள் அம்மா புரியாமல். ரத்தினம் அம்மாவையே பார்த்தான். இவளிடம் பேச முடியுமா? மேலும் என்ன பேச என்றே நடுக்கமாய் இருந்தது. இதெல்லாம் அம்மாவும் பிள்ளையும் பேசிக்கொள்கிற பேச்சா, என்றிருந்தது.
“அப்பாவை இனிமே வாசல் திண்ணையிலேயே தான் இருக்கச் சொல்லணும்மா சொல்லிட்டேன்…” என்றான். அவன் நெஞ்சு ஏறியேறி இறங்கியது. அப்பா எங்கோ வெளியே போயிருந்தார். சாமியாடி வீட்டில் சீட்டாடிக் கொண்டிருப்பார். சுப்ரமணிய சாமி கோவில் வெளி பிராகாரத்தில் காலாட்டியபடி உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார். காவி வேட்டி ஒண்ணு எப்படியோ தேற்றியிருந்தார். கோவில் நுழைவாயிலில் பிறையில் சிந்திக்கிடந்தது திருநீறு. அள்ளி செமையாய்ப் பூசிக்கொண்டு பிராகாரத்தில் வெறுமனே உட்கார்ந்தால் கூட சில சமயம் யாராவது அஞ்சோ பத்தோ போடுகிறார்கள். குடிக்க ஆச்சி. அன்னிக்கு ஒருத்தன் கணபதியிடமே பத்து ரூபாய் போட்டுவிட்டு, “குழந்தை இல்லை சாமி” என்கிறான். ஆசிர்வதிக்க நல்ல ஆளைத்தான் தேடி வந்திருக்கிறான். சிரிப்பு வரவில்லை. ஆத்திரமாய் வந்தன அப்பாவின் செயல்கள். தான், தன் வயிறு, தன் சுகம்… இதைத் தவிர கணபதியிடம் வேறு யோசனையே இல்லை.
ஒரு இரவில் அவன் கண்மணி அண்ணனுடன் வேலை பார்த்துவிட்டு வீடு திரும்ப நேரமாகி விட்டது. ஒரு புது பில்டிங்கில் வயரிங் வேலை முழுசுமாய் அண்ணன் எடுத்துச் செய்தான். கொஞ்சம் தள்ளி ரயிலில் போய்வந்தார்கள். வீடு கட்டுகிறவர் ஒரு ஆசிரியர். நல்லா தன்மையாய்ப் பேசிப் பழகினார் வைகுண்டம் சார். வேலை முடித்து வீடு திரும்ப நேரமாகி விட்டது. கௌரி அவன் கிளம்பும்போது அழுது கொண்டிருந்தாள். அவன் சமாதானப் படுத்திவிட்டு “வரும்போது அண்ணன் உனக்கு நெய் பிஸ்கெட் வாங்கிட்டு வரேன்” என்று சொல்லியிருந்தான். உண்மையில் அதை மறந்திருந்தான். ஆனாலும் ரயில்வண்டியில் வீடு திரும்புகையில் நெய் பிஸ்கெட் விற்று வந்தார்கள். ஞாபகமாய் வாங்கிக்கொண்டு வீடு திரும்பினான். நேரமாகி விட்டது. கௌரி தூங்கி யிருப்பாள் என்று இருந்தது.
வீட்டுக்கு வந்தால், வீடு உள்ளே தாளிட்டிருந்தது. வாசல் திண்ணையில் அப்பா இல்லை. சரி. அப்பா வீடு திரும்பவில்லை, என்று நினைத்தபடி தடதடவென்று கதவைத் தட்டினான். உள்ளே விநோதமான சரசரப்புகள் கேட்டன. அம்மாதான் எழுந்துவந்து கதவைத் திறந்தாள். அவள் கண்ணில் தூக்கம் இல்லை. “என்னம்மா? கதவைத் தாளிட்டீங்களா?” என்று கேட்டான். அம்மா திகைத்த மாதிரி இருந்தது. அம்மா பின்னால் இருந்து கணபதி வந்தார். அவனுக்கு ஆத்திரமாய் வந்தது. “இவரை உள்ளே வரக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்கேன்ல அம்மா?” என்று கத்தினான். “தண்ணி குடிக்க வந்தேன்” என்றார் கணபதி. வெளியே போனார். அவர் அவமானப் பட்டதாகத் தெரியவில்லை. போய்த் திண்ணையில் படுத்துக்கொண்டார். “நீ சாப்பிட வா” என்றாள் அம்மா. அவன் “பசியில்லை” என்று படுத்துக் கொண்டவன் திரும்ப எழுந்தான். சமையல் கட்டுக்குப் போனான். தானே போட்டுக் கொள்ளப் போகிறானா? ஒரு செம்பில் குடி தண்ணீர் முக்கி யெடுத்தான். பசி என்று தண்ணி குடிக்கப் போகிறானா? போய் வாசல் திண்ணையில் நங்கென்று செம்பை வைத்துவிட்டு உள்ளே வந்தான் அவன். படுத்துக்கொண்டான். திரும்ப எழுந்தான். போய்க் கதவை உள்ளே தாளிட்டான். கௌரி ஓரமாய் வாயில் விரல் சப்பித் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளை அணைத்தபடி படுத்துக்கொண்டான். ஏனோ இப்பவும் ஆத்திரத்தையும் மீறி அழுகை வந்தது. வாசலில் பாட்டு. “வதனமோ சந்திரபிம்பமோ…” அப்பாவுக்கு நல்ல குரல். அவர் நினைத்ததை நிறைவேற்றி முடித்திருக்கலாம்.
ஆனால் அவனது கண்டிப்பைப் பார்த்து அம்மாவே நடுங்கினாள். வயசுக்கு வந்த பிள்ளை. இப்ப வயசு பதினேழு பதினெட்டு இருக்குமே. ஒரளவு தனி எலட்ரி வேலைகளுக்கும் சைக்கிளில் போய்வருகிறான். இராத்திரி தங்கள் வீட்டில் ஃபியூஸ் போனால் யாராவது வீட்டுக்குத் தேடி வருகிறார்கள். மோட்டார் எடுக்கல்ல. ஏர் பிளாக் ஆயிட்டது… என்றெல்லாம் பிளம்பிங் வேலைகளும் தேடி வந்தன. தனியே ஒரு சாக்குப் பையில் ரிப்பேர் சாமான்கள், இன்சுலேஷன் டேப், சொலுஷன் எல்லாம் வைத்திருந்தான் ரத்தினம். ஆளும் இப்போது மீசையெடுத்து கம்பீரமாய் இருந்தான். அம்மாவுக்கு அவன் பொறுப்பாய் இருப்பதில் ஒரு பெருமை. இந்த மனுசன் இப்பிடி இருக்கிறதுக்கு பிள்ளை தலையெடுத்துதான் நம்ம குடும்பம் லிபி மாறணும், என நினைத்தாள் ஈஸ்வரி.
அப்பாவும் கட்டுப்பட்டிருந்தார். அவரது ஆட்டம் கொஞ்சம் அடங்கி யிருந்தாப் போலிருந்தது. திண்ணையே அவரது வாசம். குளிக்க கழிய என்றுகூட அவர் வீட்டுக்குள் வரக் கூடாது. ரத்தினத்தின் கட்டளை அது. கோவில்குளத்தில் குளிக்கலாம். வயக்காட்டுப் பக்கம் ஒதுங்கலாம். அதெல்லாம் அவர் பாடு… வீடு அவருடையது அல்ல. வீட்டுக்காக அவர் துரும்பைக்கூட நகர்த்தியது கிடையாது. “அம்மா அவன்அப்பாவிடம் இப்படி இரக்கம் காட்டுவது வேண்டவே வேண்டாம். அப்பாவா, அவனா?... அவள் முடிவு செய்யட்டும்.” அவன்போட்ட போடு வேலைசெய்கிறாப் போலத்தான் இருந்தது. அப்பா வீட்டுப்பக்கமே ரெணடுநாள் மூணுநாள் வரமாட்டார். வேறு ஊர் என்று எங்காவது கிளம்பிப் போவார். அவர் வந்தால் திண்ணைதான் கதி. அம்மா ஒரு செம்பில் குடிக்க தண்ணிர் வைப்பாள். மனைவியாக அவளது கடமை அது. அதை அவள் செய்யட்டும், என அவன் தடுக்கவில்லை.
தன்முனைப்பிலேயே ரத்தினம் கையில் காசு புரள ஆரம்பித்திருந்தது. அதனாலும் ஈஸ்வரி பையன் பேச்சைக் கேட்டிருக்கலாம். அதை இழக்க அவள் விரும்பாமலும் இருக்கலாம். ஒருதடவை பட்டணம் போயிருந்தான் ரத்தினம். கண்மணி அண்ணனுடன் பெரிய கான்ட்ராக்ட் வேலை. அவர்கள் எல்லை மெல்ல விரிந்தாப் போலிருந்தது. ஒருமணி ஒண்ணரைமணி நேரம் பஸ்சில் போய் இறங்கி தினசரி வேலை. ராத்திரி வீடு திரும்பிவிடலாம். எத்தனை மணிக்கு வீடு திரும்ப முடியும் தெரியாது. சிலநாள் சீக்கிரம் திரும்பி விடுவான். சிலநாள் வரும்போது மணி பதினொண்ணு பன்னிரெண்டு ஆகிவிடும். என்றாலும், அப்பா திண்ணையில் இருக்கமாட்டார் என்றால் வீட்டுக்கு வந்திருக்க மாட்டார். இருந்தால் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார். கவனமாய்ப் பார்ப்பான். அவர் பக்கத்தில் திண்ணை மூலையில்… இருந்தது. ஒரு செம்புத் தண்ணீர். அம்மா உஷார்தான். சொன்னபடி கேட்கிறாள் என்றிருந்தது.
அவன் வீட்டில் எல்லாருக்குமே பட்டணத்தில் இருந்து புதுத் துணி வாங்கி வந்தான். அம்மாவின் சேலை ரொம்பப் பழசாய் இருந்தது. ஒருகாலத்தில் அது புதுசாய் இருந்திருக்கும் என்றே நம்ப முடியாமல் இருந்தது. அம்மாவுக்கு என்று எடுத்ததும் தங்கச்சிகள் ஞாபகம் வந்தது. தங்கச்சிகளுக்கு புது உடை எடுத்துத் தருவதில் தனி குதூகலம் அவனுக்கு. கௌரிக்குதான் அண்ணனையிட்டு அத்தனை பாசம். பெருமிதம். இவளைத்தான் பிறந்தபோது ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய்ப் பார்க்கமாட்டேன் என்றேன் நான்… அவனுக்கு லேசான வெட்கம் ஏற்பட்டது.
எல்லாருக்கும் புதுத் துணி வாங்கி வந்திருந்ததை எடுத்துக் காண்பித்தான். அண்ணா, என்று கிட்டே வந்து முத்தம் தந்தாள் தனம். அவளுக்கு மயில்கண் பாவாடை. அந்த நிறம் அவளுக்கு அம்சமாய் இருக்கும், என்று அவனே யூகித்தான். இப்பவே போட்டுப் பாக்கறேன், என தனம் அவசரப்பட்டாள். காலைல வெளிச்சம் வரட்டுண்டி, என்ன அவசரம் உனக்கு? “காலைல சீக்கிரமே நீ போயிருவியே அண்ணா” என்றாள் அவள் சாமர்த்தியமாய். செல்லமாய் அவள் தலையில் குட்டினான் ரத்தினம். வாசலில் இருந்து கணபதி எட்டிப் பார்த்தார். அவன் திரும்பி அப்பாவைப் பார்த்தான். அவருக்கும் ஒரு வேஷ்டி சட்டை வாங்கியிருந்தான். அதை அவரிடம் நீட்டினான். திண்ணையில் இருந்தே வாங்கிக் கொண்டார் அவர். அவனுக்குப் பாவமாய் இருந்தது. ஆனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.
அந்த பள்ளிக்கூட வாத்தியார், ரயிலில் போய் வேலை செய்துவிட்டு வந்தார்களே? அவர்கள் வீட்டுக்கு சிறு ரிப்பேர் வேலை என்று அழைத்தார்கள். கண்மணியுடன் அவனும் போயிருந்தான். வீடு கிரகப்பிரவேசம் ஆகி இப்போது புழக்கத்தில் இருந்தது. அவனைப் பார்த்ததில் சாருக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். “என்னப்பா இப்படி படிப்பை நிறுத்திட்டே?… படிக்கணும்ப்பா” என்றார். மையமாய்ச் சிரித்தான். “இப்ப கூட, நீ பிரைவேட்டா எசெல்சி எழுதலாம்ப்பா.” அவனுக்கு சட்டென்று விளக்கேற்றிக் கொண்டாப் போலிருந்தது. “நிஜம்மாவா சார்?” என்றான் கண்மின்ன. “நீ படிக்கறதானால் சொல்லு. நானே உனக்கு டியூஷன் எடுக்கறேன்… என்ன நீ வந்து போகணும்.” கண்மணிக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் அதில். “ஒத்துக்கடா. எனக்கு இப்பிடி ஆள் கிடைச்சிருந்தால் நான் விட்டிருக்கவே மாட்டேன்…” என்று அவன் தோளைத் தட்டினான். அப்புறம் என்னவோ இங்கிலீஷில் சொன்னான். வாத்தியார் சிரித்தார். நல்லவேளை இவனுக்கு டியூஷன் எடுக்க ஒத்துக்கோள்ளவில்லை என அவர் நினைத்திருக்கலாம்.
“சனி ஞாயிறு மாத்திரம் வந்து படி. ஒரு நாலுமாசம் அஞ்சுமாசம்… உன்னை நான் தேத்திருவேன்” என்றார் ஆசிரியர் உற்சாகமாக. “மத்தநாள்ல எலட்ரி வேலை பாக்கலாம்” என்று சிரித்தார் கண்மணியைப் பார்த்து. அவனுக்கு அந்தச் சிரிப்பின் அர்த்தம் புரியவில்லை. ரத்தினத்துக்கு தலை கிறுகிறுத்தது. படிப்பதில் அவனுக்கு ரொம்ப ஆசை. அப்பா மாத்திரம் சரியாய் இருந்தருந்தால் அவன் தொடர்ந்து எப்பாடு பட்டாவது படித்து கல்லூரிக்குள் நுழைந்திருப்பான். அப்படி ஆசையும் கனவுகளும் அவனுக்கு இருந்தன.
“அம்மா நான் நம்ம வைகுண்டம் சார்கிட்ட டியூஷன் படிக்கப் போறேன்” என்றபடியே வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் ரத்தினம். அவனுக்கு சந்தோஷத்தில் படபடவென்று வந்தது. “ஏண்டா அப்ப வேலை?” என்றாள் ஈஸ்வரி கவலையுடன். “சனி ஞாயிறு மாத்திரம் போறேன் அம்மா. மத்த நாளில் கண்மணி அண்ணன்கூட போய்வர்றது, அதுபாட்டுக்கு அது…” என்றான். “நமக்கு நல்ல காலம் பிறக்குது போல…” என்று அம்மா நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அப்பா வெளியே திண்ணையில் அப்போதுதான் வந்து அமர்ந்திருந்தார். வெளியே சரசரப்பு கேட்டு அவனும் அம்மாவும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். “என்னங்க?” என முகம் மலர்ந்தாள் ஈஸ்வரி. “கேள்விப்பட்டேன். நல்லது…” என்று சிரித்தார் கணபதி. அவரும் சந்தோஷப்பட்டாற் போலத்தான் இருந்தது.
ஆனால் படிப்பு சுலபமாக இல்லை. விட்டுப்போன பாடங்கள். திரும்ப வாசிக்கத் திணறடித்தன. வகுப்பும் பெரிய வகுப்பு. ஆங்கிலம் சுத்தமாக அவனுக்குத் தெரியாது. மத்தபாடங்களை தமிழ் மீடியத்திலேயே படித்தான். பழைய புத்தகங்களை மலிவு விலையில் சாரே வாங்கித் தந்தார். சனி ஞாயிறு டீயூஷன் என்று போனால் முழுசாய் அங்கேயே அவர்கூடவே இருந்தான். சார் வீட்டிலேயே மதியம், கொண்டுபோயிருந்த சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டான். டியூஷன் முடிந்து வீட்டிலும் படிக்கவும் எழுதிப்பார்க்கவும் வேண்டியிருந்தது. தங்கச்சிகள் தூங்கியபின், வேலைமுடிந்து வந்து, வாசல் திண்ணை விளக்கைப் போட்டுக்கொண்டு பாடங்கள் படித்தான். அப்பா அவர்பாட்டுக்கு ஒதுக்கமாக துண்டைப் போர்த்திக்ண்டு உறங்க முயன்றார். அம்மாவுக்கு உள்ளேயிருந்து அவனைப் பார்க்கப் பார்க்க சிரிப்பும் அழுகையுமாய் இருந்தது. இத்தனை பாடுபட்டு வேலை செஞ்சிட்டு அப்புறமும் வீட்டுக்கு வந்து இப்பிடிப் படிக்கிறானே?... காலையில் திரும்ப வெள்ளென எழுந்து வேலைக்குப் போகவேண்டுமே, என்றிருந்தது. அந்த வயசு அதன் தீவிரம், இளமைக்கு அதுதானே அழகு. அவனை அவநம்பிக்கைப் படுத்திவிடக் கூடாது, என்று நினைத்தாள்.
சனி ஞாயிறுகளில் காலையிலேயே எழுந்து குளித்துவிட்டு அவன் வைகுண்டம் சாரைப் பார்க்கப் போய்விடுவான். கடினமான பாடங்கள். மற்ற பையன்கள் வேறு அங்கே இருப்பார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் பள்ளிக்கூடத்துப் பிள்ளைகள். அவள்தான் (பிரைவேட்டாக என்பதை கண்மணி “நீ பிரைவசியாக பரிட்சை எழுது” என்றான்.) தனித்தேர்வு எழுதப் போகிறவன். சார் அவனுக்குத் தனியே பாடங்கள் எடுத்தார். கணக்கு புரியவில்லை என்றால் நச்சென்று இரும்பு ஸ்கேலால் முட்டியிலேயே போட்டார் அவர். வலி பின்னியெடுத்தது. ஆனால் கஷ்டப்படாமல் பலன் இல்லை. அவனுக்கு சாரைப் பிடித்திருந்தது.
தேர்வுநாள் நெருங்க நெருங்க அவன் வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது. விடிய விடியப் படித்தான் ரத்தினம். பரிட்சைக்கு முந்தைய வாரம் அவன் எலட்ரி வேலைக்கே போகவில்லை. கண்மணியும் அவனை அழைக்கவில்லை. என்றாலும் ரத்தினத்துக்கு இப்போது பரிட்சையில் தேறிவிடுவோம் என்று நம்பிக்கை வந்திருந்தது. சும்மா சொல்லக்கூடாது, இந்த நாலைந்து மாதத்தில் சார் எப்படி அவனைத் தேற்றி யிருக்கிறார்! எத்தனை அடிகள்… அதைப்பற்றி என்ன?
தினசரி ஒரு பரிட்சை. உற்சாகமாய்த்தான் எழுதினான். அவன் அம்மாவிடம் ஒவ்வொரு நாளும் ”நல்லா எழுதியிருக்கேம்மா” என்று வந்து சொன்னபோது அவளுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. கணக்கு தான் பயமாய் இருந்தது. எண்பதுக்கு மேல் வரும் போலிருந்தது. கடைசித் தேர்வையும் நல்லபடியா முடித்தான் அவன். அம்மாவை விழுந்து வணங்கினான். “வேலைக்கும் போயிக்கிட்டு, பாடத்தையும் பாத்துக்கிட்டு… தம்பி நீ உண்மையிலேயே என் வயித்துப் பிள்ளையே இல்லடா” என்று அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் என்னவோல வித்தியாசம் தெரிந்தாப் போலிருந்தது அவனுக்கு. சட்டென விலகிக்கொண்டு பயந்தபடியே அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டான். “ஆமாம்” என்றாள் அவள். உண்மைதான். அவள் முழுகாமல் இருந்தாள். முழுகாமல் இருந்தே இவள் நம்ம குடும்பக் கப்பலை முழுகடிச்சிருவா, என்று இருந்தது அவனுக்கு. நான் டியூஷன் போயிருக்கவே கூடாது, என நினைத்துக் கொண்டான்.
91 97899 87842