Tuesday, August 8, 2017

மின் கம்பிக் குருவிகள்
 
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ஒரு விரல் உலகைப் பார்த்து நீட்டும் போது மத்த மூணு விரல்கள் உன்னையே காட்டுகிறது என்பார்கள். அதைத் தவிர்க்க முடியாது. பிறரைப் பற்றி எழுதுவதான பாவனையில் மிக்கவாறும் தன்னையே காட்டிக் கொடுத்து விடுகிறது எழுத்து. அதற்கு ஓர் எழுத்தாளன் தயாராய் இருக்க வேண்டும். காலப்போக்கில் ஒரு வேடிக்கை போல அந்த எழுத்தின் அடிநாதமான விமரிசனக் குரலை அவன் தன் வாழ்க்கை பாவனைகளாக ஆக்கிக்கொள்ள உந்தப் படுகிறான். அது ஏற்கனவே அப்படித்தான் இருக்கிறது. முதல் நிலை, இந்த பாவனைகளில் இருந்து தான் அநத எழுத்து பிறக்கிறது. அடுத்த நிலை, எழுத்து என்று சகஜப்பட்டான பின், எழுத்தில் இருந்து இவனுக்கு ஒரு கிரண வீச்சு கிடைக்கிறது. பெறும் நிலைக்கு, வாசக நிலைக்கு அவன் மீண்டும் வந்தமைகிற வேளை அது.
எதனால் எழுதுகிறேன்?
அப்படி அலலாமல் வேறு எவ்வாறும் என்னை, என் இருப்பை என்னால் நியாயப் படுத்திக் கொள்ள முடியாது என்று தோன்றுகிறது. நான் ஒரு அலுவலகப் பணியாளி. பிணியாளி. இது பிணிக்கப் பட்ட பணி. அன்றாடங்களின் ஒழுங்கு அதில் உள்ளது. ஆனால் வாழ்க்கை? அது ஒழுங்கற்று நேர்ப் பாதையாய் அல்லாமல் முப்பரிமாணக் காட்சி என பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது, ஒரு வானம் போல. சமுதாயம் என்கிறது ஒரு தன்னார்வ அமைப்பு. நாம் கட்டமைத்த ஒரு கற்பனை வடிவம். மனித உயிர் சிரஞ்ஜீவியாக வாழ அவாவுறுகிறது. குறைந்த பட்சம் பாதுகாப்பாக வாழ அது ஆவேசப்படுகிறது. அதை அலட்சியமாக, சம்பவங்களின் இடிபாடுகளில் மாட்டிக்கொள்ள அனுமதிக்க முடியாது. இதற்கு வாழ்வில் ஒரு கூட்டு அமைப்பு, ஒழுங்கு, நியதிகள் என அடுக்குகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறான் மனிதன்.. இந்த ஒழுங்கற்ற மொத்தத்தில் சிறு ஒழுங்கைப் பிரித்து தன் ராஜ்ஜியத்தை அவன் அமைத்துக் கொள்கிறான். எதிர்பாராத ஒரு ஆபத்தைச் சமாளிக்க, தன்னால் தனியாக அலலாமல், ஒரு மனிதக் கூட்டமாக என்றால் வேலை எளிது, என்பது அவன் துணிபு. ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் வேறு வேறு நபர்கள் தருகிறார்கள். மானுடம் வெல்க. மிருகம் மாருதம் ஆனது கிடையாது. மனிதம் மானுடம் ஆகி விட்டது.
மேலதிக ஒழுங்குகளை அவன் வரையறை செய்துகொண்டபோது, அதற்கான கணக்குகளில், இந்த ஒழுங்கு சார்ந்த கலை வடிவம் தன்னைப் போல சித்தித்தது அவனுக்கு. வாழ்க்கையைக் காரண காரியங்களுக்கு உட்படுத்துகிற அவனது பிரியத்தில், இந்த கலை ஒழுங்குகள் அவனைக் கவர்கின்றன. இப்படிப்பட்ட ஒன்றைத்தான் அவன் வாழ்க்கையில் லட்சியப்படுத்துகிறான். ஒழுங்குகள் சார்ந்த உலகத்தில் மரண பயம் இல்லை. மரணத்தை மீறி வாழ்க்கை சார்ந்து அவனுக்கு நெடுந்தூரப் பயணம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை அற்புதமானது என்கிறது கலை. எடுத்துச் சொல்கிறது கலை. அவனது மனசின் விழைவு அது.
ஆனால் கலை என்பது என்ன? கலை எப்படித் தோன்றியது?
கலை என்பது அடிப்படையில் முரண். ஒரு கருத்துக்கு நீட்சி என்றோ, மாற்று எனறோ உதிக்கும்போது அங்கே பரிமாற்றம் நிகழ்கிறது. எது சரி எது தவறு போன்ற விவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. கலை அதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறது. நல்லது நிற்க வேண்டும். நிலைக்க வேண்டும். இதுவரை இருந்தது அகன்று வேறு, சரி எனப் படும் ஒன்று, மேல் மட்டத்துக்கு, புழக்கத்துக்கு வருகிறது. கலை ஒரு முரண் சார்ந்த வழியில் மேலதிக உன்னதம் நோக்கி மனிதனை வழி நடத்துகிறது.
அதோ, என்கிறது கலை.
ஒரு நல்ல பாடல் கேட்கிறோம். மனசின் இருட்டு, அல்லது கவலை மெல்ல மேகம் விலகுவதாக உணர்கிறோம். கலையின் ஒழுங்கு, அந்த உள்மனச் சிதறலைத் திரும்ப சமப்படுத்த முயல்கிறதாக நமக்கு அமைகிறது. ஒரு பிரச்னை. அதைத் தீர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. கலை, புனைவு என்கிற வடிவம் வேறொரு பிரச்னையை எடுத்துப் பேசுகிறது. அதற்கான தீர்வு அதில், அந்தப் புனைவில் நேரடியாகவோ உட்பொருளாகவோ காட்டப் பட்டிருக்கும். அல்லது விவாதிக்கப் பட்டிருக்கும். வேறொரு பிரச்னையை அங்கே விவாதித்திருக்கலாம். நம் பிரச்னை என்ன? அதன் தீர்வு நோக்கி நம்மை எப்படி சமப்படுத்திக் கொள்கிறோம்… என கலை சிந்தனைகளைத் தருகிறது. அது சொன்ன தீர்வை ஒட்டியும் வெட்டியும் இப்படியும் அப்படியுமாய் கலை ஊடாடுகிறது.
மின கம்பிக் குருவிகள்.
எதனால் எழுத வந்தேன் தெரியாது. ஆனால் ஒழுங்குகளுக்கும், ஒழுங்கற்ற சம்பவங்களுக்கும் ஒரு ஒத்திசைவைத் தர கலை முயல்வதை நான் அவதானிக்கிறேன். கட்டாயம் மனிதனுக்கு அது தேவையாய் இருக்கிறது, என்பதை உணர்கிறேன். எனக்கு அது தேவை.
இந்த சமூகத்தில் நான் ஓர் இடத்தில் பணி செய்கிறேன். எனக்கு அந்த வேலை அத்தனை உவப்பாய் இல்லை. ஒருவேளை வேறொரு இடத்தில் நான் இன்னும் சிறப்பாக இயங்க முடியுமோ என நினைக்கிறேன். எனக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது. இதைவிட ஒரு நல்ல மனைவி கிடைத்திருக்கலாம், என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. நான் பிறந்த ஊர், என் குடும்பம்… எல்லாம் சார்ந்து எனது அதிருப்திகளை நான் கவனிக்கிறேன். அமைதல், புண்ணியம், விதி என்றெல்லாம் மனசு ஊசல் ஆடுகிறது. யாருக்கும் எல்லாமும் கிடைத்து விடாது, என்று தான் உலகம் அமைந்திருக்கிறது. அல்லது, இல்லாத ஒன்றுக்குக் கை நீட்டுவதே மனசின் எடுப்பாக இருக்கிறது. இன்றை விட நாளை மேலாக இருக்க வேண்டும் என மனசு வேண்டுகிறது. அப்படியானால் இருக்கிற இருப்பில் ஒரு மனம் திருப்தி கொண்டு அடங்கவிட முடியாது.
மேலான வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு கற்பனையைக் கலை ஊக்குவிக்கிறது.
நான் எனக்கு உகந்த பிரதேசங்களில் பயணிக்க என் கலை எனக்கு, ஒரு படைப்பாளனாக வெகு உதவி. இந்த வாழ்க்கை, இது எனக்கு அமைந்தது. என்றால், நானாகத் தேர்ந்து கொண்ட என் எழுத்து, அதில் எனக்கான ஒரு வாழ்க்கையை, உன்னதத்தை நான சிருஷ்டி செய்து கொள்வேன். அதில் எனக்கு வாயத்தது இது என்கிற, இன்னொரு தலையீடு இல்லை. ஏமாற்றங்கள் சாத்தியமே இல்லை.
நான் என் எழுத்தை நேசிக்கிறேன். கலைஞர்கள் பிறப்பது இல்லை. அப்படியெல்லாம் அதித நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. நான் கலைஞனாக உருவானவன். இந்த வாழ்க்கையில் வேறு எங்கும் கிடைக்காத அமைதி, திருப்தி எனக்கு நான் கலைஞனாக ஈடுபாடு காட்டுகையில் எனக்கு வாய்க்கிறது.
ஆகா, இதைக் கைமாற்ற முடியுமா?
அதனால் எழுதுகிறேன்.
என் கதைகள் அதை உறுதி செய்கின்றனவா? செய்ய வேண்டும். இது என் அவா.
*

91 97899 87842

Saturday, July 29, 2017

சுருக்குவலை
(The Purse Seine, 1937)

ராபின்சன் ஜெஃபர்ஸ்
கடற்கரை வளைவில்
ஒரு குன்று
அங்கிருந்து
பார்வைக்கு எட்டிய வரை
மேலைக்கடலின்
கரிய நீர்ப்பரப்பு

நிலவின்
மங்கிய வெளிச்சத்தில்
கடல்மீன்களின்
மின்வெட்டும் பளபளப்பு
பால் சிந்திச்சிதறியது போல்
ஒரு மீன்கும்பல்
வட்டமிடும்
இயந்திரப்படகில் இருந்து
அதைநோக்கி வீசப்பட்ட
சுருக்குவலை
அது பரந்து
மெல்லத் தாழ்ந்து
வெண்ணிறத் திட்டின்மேல் விழுந்து
அதன் திறந்த
அடிப்பகுதியின் வட்டம்
மீன்களை வளைத்து நீருக்குள் இறங்கி
வேகமாகச் சுருங்கி
இறுக்கிக்கொள்ள,
சரக்கை படகுக்கு இழுத்த
வலிய கரங்கள்.

எப்படிச் சொல்வதெனத்
தெரியவில்லை
அழகான ஆனால்
அச்சுறுத்தும் காட்சி
சிக்கிக்கொண்ட
கடல்மீன்களின் கூட்டம்
நீரில் இருந்து
நெருப்புக்குள் பாய்ந்த
அழகிய வடிவான
வெள்ளிக்கத்திகள்
வலையின் ஒரு புறத்தில் இருந்து
எதிர்ப்புறத்துக்கு
வாலை வேகமாகத் துடித்து
நீந்தினாலும்
வலையின் கயிறுகள் தான்
எல்லை
வேடிக்கை பார;த்த
கடல் சிங்கங்கள்
வானம்வரை
இரவு விரித்த
கறுப்புத்திரை
அம்மீன்களுக்கு எட்டாத தொலைவில்.

கடற்கரையின் எதிர்ப்பக்கம்
நாற்புறம் விரிந்த ஒரு நகரம்
வண்ண ஒளிவிளக்குகளின் வரிசை
அழகான ஆனால்
அச்சுறுத்தும் காட்சி
இயந்திரச் சிறையில்
சிக்குண்ட மனிதர்கள்
தனித்தன்மை இழந்த
தனித்து இயங்கும்
திறனைத் தொலைத்த
இயற்கையில் இருந்து
துண்டிக்கப்பட்ட
தானே உணவுதேடி
உயிர்பிழைக்கத் தெரியாத
நகர மாந்தர்கள்
இனி தப்பிக்க வழியில்லை.

பூமியின் வீரபுத்திரர்கள்
அவர்கள் எப்போதோ
இப்போது
வளர்ச்சி என்கிற மாய
சுருக்குவலையில்
சிக்கித்தவிக்கும் வெள்ளிமீன்கள்
வலையின் வடம்
குறுகக்குறுக
வாயின் வட்டம்
மெல்லமெல்லச் சுருங்க
படகுநோக்கி வலை இழுக்கப்பட
அவர்கள் அதை ஏன்
உணரவில்லை?

வலை எப்போது
முழுவதும் மூடிக்கொள்ளும்?
நம் காலத்திலா
நம் குழந்தைகள் காலத்திலா?
யாரால் அதைச்
சொல்ல முடியும்?
வலை சுருங்குவது மட்டும்
நிச்சயம்
சர்வாதிகார அரசின்
வலிய கரங்கள்
அனைத்தையும் அபகரிக்க,
மனிதர்களின் தவறுகளுக்கு
இயற்கை தண்டிக்க.

நாம் செய்வதற்கு
ஒன்றும் இல்லை.
அழுகை ஆர்ப்பாட்டம்
பயன் தராது.
விரக்தியோ வாய்விட்டு
சிரிப்பதோ வேண்டாம்
வியப்பதற்கு இதில்
ஒன்றும் இல்லை
வாழ்க்கையின் முடிவு
இறப்பு நிச்சயமாக
இந்த சமுதாயத்தின்
எதிர்காலம் சிதைவு.

• • •

- தமிழில் அமர்நாத்




Wednesday, July 19, 2017

தவளைக்கச்சேரி
(கவிதைத் தூறல்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்


எஸ்.சங்கரநாராயணனின் பிற கவிதை நூல்கள்
01, கூறாதது கூறல் (கவிதை பம்பரம்)
02, ஞானக்கோமாளி (கவிதாப் பிரசங்கம்)
03, ஊர்வலத்தில் கடைசி மனிதன் (கவிதாஸ்திரம்)
04, திறந்திடு சீஸேம் (கவிதாவதாரம்)
05, கடவுளின் காலடிச் சத்தம் (கவிதை சந்நிதி)




னுசாளுக்குக் கலகலப்பு முக்கியம்.
தைராய்டு, கூடவே இப்போது சர்க்கரை அளவும் உடம்பில் அதிகமாகி யிருக்கிறது. தலை கிர்ர் என்று உருமுகிறது. சுற்றுகிற சுற்றலில் கழுத்தைப் பிய்த்துக்கொண்டு பறந்துவிடும் போலிருக்கிறது. உடல் அசதி. சோர்வு. படபடப்பு. எதிலும் கவனம் இன்மை. கவனச் சிதறல். இதனூடே எழுதுகிற ஆசை, விடாத ஆசை. எழுத முடியாத ஏக்கம் வேறு. கதைகள், களங்களும் கருக்களும் என உள்ளே முட்டி மோதுகின்றன. ஓட முடியாத குதிரை நான். இப்போது மணல் கண்ட இடத்தில் புரண்டு தன்னை உரசி உற்சாகப் படுத்திக் கொள்ளும் முனைப்பு தட்டி இப்படியோர் எடுப்பு. மனசின் நிழலாட்டங்களை சிறு குறும்புடன் பதிவுகள் செய்தால் என்ன?
உடல் சோர்வு தட்டும் போதெல்லாம் இப்படி நான இயங்கி வந்திருக்கிறேன்… இது எனது ஆறாவது நூல் இவ்வகையில். இப்படியும் நான், என இருக்கட்டுமே. உலகம் அழகானது. அதையே கண்டு, ஆகவே நான் எழுத வந்திருக்கிறேன். அந்தப் பதிவு இப்படித்தான் அமைந்தால் என்ன?
வாசிப்பு இன்பம் தரும் பிரதி என இதைக் கண்டுகொள்ளலாம். பசிக்காக யாரும் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுவது இல்லை. இது ஐஸ்கிரீம் பிரியர்களுக்கானது.
ஒரே வாக்கியம் அதிகபட்சம். ஒரு சில வார்த்தைகள். ஐந்து அல்லது ஆறு, அதிகபட்சம் ஏழு, அவ்வளவே அனுமதி. இந்த எல்லைக்குள் லெட்சுமண வட்டம் போட்டு வளைய வருதல். இது கவிதையா? இதுவா கவிதை? கவிதைதானா இது?... என மறுதலிப்பவர் வேறு பேர் வைக்கலாம், எனக்கு மறுப்பு இல்லை. இன்பம் தரும் பிரதி என்பது தாண்டி யோசனை எதுவும் தற்சமயம் இல்லை.
ஆனால் இவையே என் சவால் எனவும் நான் தலைகொடுக்க வேண்டும். ஒரு சுவாரஸ்ய முடிச்சை அவிழ்த்தல். காட்சிகளின் துல்லியப் பதிவு. நகைமுரணகளைச் சுட்டுதல். மெலிதான நகைச்சுவை. கடைசியில் வாசகன் எதிர்பாராத ஒரு திகைப்பை, அல்லது திருப்பத்தை அளித்தல்.
புல்லின் நுனி
நுனியில் பனி
பனியில் பனை.

இடுப்புக் குடத்தில் இருந்து தெறிக்கும் ஒரு திவலை நீர் போல பரவசம். மகிழ்ச்சி. இதை சாத்தியப்படுத்திப் பார்த்தேன். சமூக முரண்கள் அவலங்கள் அதிர்ச்சிகள்… ஆகியவையும் இஞ்சிமுரப்பா போல இடையிடையே மின்னல் வெட்டின. நான் எழுத்தாளன். தனி மனிதன் அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் பிரிதிநிதி. வகை மாதிரி. என்னைப் பொருத்திக் கொள்ளாமல் நான் எழுத வர முடியாது.
உண்மையில் ஒரே வரியில் கதை சொல்லுதலை, பாரதியாரே நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்.
பாரதியார் ஒரே வரியில் சொல்கிறார். கடவுள் கேட்டார். ‘பக்தா இதுதான் பூலோகமா?’
கேட்டவர் யார்? கடவுள். எல்லாம் அறிந்தவர். அவர் கேட்கலாகுமோ? இது முதல் எள்ளல். பக்தா, என்கிறார். யாரிடம் கேட்கிறார்… பக்தனிடம். அவரை நாடி, அவரை நம்பி வந்த பக்தனிடம். அவனிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவனுக்கு இனி அவர் உதவியளிப்பதா? பக்தனுக்கே நம்பிக்கை போய்விடும் அல்லவா? என்ன கேட்கிறார்? பக்தா, இதுதான் பூலோகமா? அவன் பூலோகத்தில் இருந்து வந்து இவரை பூலோகத்துக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறான், என்று தெரிகிறது. எதற்கோ கடவுளிடம் உதவி கோரி அழைத்து வந்திருக்கிறான். இதுதான் பூலோகமா, என அவர் அவனிடமே கேட்கிறபோது அவர் அவனுக்கு எவ்வகையில் உதவி செய்யப் போகிறார்?...
ஒரே வரிதான் ஐயா. அது தரும் வீச்சு, வெப்பக் கதிர்வீச்சு.
நானும் முயல்வேன். கரியடுப்பில் கிளம்பும் தீப்பொறிகள் இவை. ஒரு தீக்குச்சியின் வெளிச்சம் இது.
ஆகவே, ‘தவளைக் கச்சேரி’ கவிதைத் தூறல் என உங்கள் கையில்.
அடுத்து இப்படியோர் முயற்சி, வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். அத்தனைக்கு உடல் அசதி என்னை ஆக்கிரமிக்க வேண்டாம், என்ற பொருளில்.
வாய்ச்சொல் அருளீர்.

மிகுந்த நட்புடன்,
எஸ். சங்கரநாராயணன்
91 97899 87842

storysankar@gmail.com

Friday, July 14, 2017


எம்எஸ்வி
மரபின் தொடர்ச்சியும் மீறலும்

ச. சுப்பாராவ்
 ரு கலையின் வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு மரபின் தொடர்ச்சியும், மரபை மீறுதலும் மிக அவசியமானதாக உள்ளன. ஒரு கலையில் புதிதாய் தன் திறமையைக் காட்டும் கலைஞன் ஆரம்ப நாட்களில் மரபைத் தொடர்வதும், தான் காலூன்றியதும், மரபை மீறி இன்னும் மேலெழும்பி சாதனைகள் புரிவதும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. கலைவடிவம் ஒன்றின் வளர்ச்சிக்கு, செழுமைக்கு இந்த இரண்டும் அவசியம் என்றாலும், மரபை நன்கு அறிந்தபின்பே மீறவேண்டும் என்பார்கள் அறிஞர்கள். சமீபத்தில் மறைந்த இசைமேதை எம்,எஸ், விஸ்வநாதனும் இந்த நடைமுறைக்கு விதிவிலக்கல்ல. அவரது மரபார்ந்த இசையும், மரபு மீறிய இசையும் பல தலைமுறை இசை ரசிகர்களுக்கும் தந்த பரவசத்தை நாளெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கலாம்.

தமிழ் திரையிசையின் மரபு தவிர்க்க முடியாதபடி கர்னாடக சங்கீத மரபாகவே இருந்தது. அன்றைய திரைப்படங்களும் புராண, ராஜா ராணிக் கதைகளாக இருந்ததால் இந்த செவ்வியல் இசையும் மிகப் பொருத்தமாகவே இருந்தது. ஜி.ராமநாதன், சி,ஆர்,சுப்பராமன் போன்றோர் வழி வந்த விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தியும் இந்த மரபின் தொடர்ச்சியாகவே இருந்தனர். கல்யாணிராகத்தை ஒத்த லதாங்கியில் ஆடாத மனமும் உண்டோ? பாடல் அவரது மரபார்ந்த இசைக்கு ஒரு உதாரணம். பின்னாளில் தான் இசையுலகின் தனிக்காட்டுராஜாவாக உலா வந்தபோது, இந்த மரபை அவர் மீறுகிறார். அவரது காலத்தில் புதிதாய் இத்துறைக்கு வரும் இளையராஜா எம்எஸ்வி பாணியைத் தொடர்ந்தார். தீபம் படத்தில் அந்தப்புரத்தில் ஒரு மகராணி பாடல், நீதிபதி படத்தில் பாசமலரே, அன்பில் விளைந்த வாசமலரே போன்ற பாடல்கள் ராஜா, கங்கைஅமரன் சாயலின்றி எம்எஸ்வி சாயலில் இருப்பது இந்த மரபுத் தொடர்ச்சி காரணமாகவே. பின்னர், ராஜா புதுவிதமான மரபு மீறல் செய்து வரலாற்றைத் தொடர்ந்தது நாம் அறிந்த ஒன்று.

மரபைத் தொடர்வதையும், மீறுவதையும் எவர் கண்ணையும் உறுத்தாது, மிக மிக அழகாக, மென்மையாகச் செய்ய எம்எஸ்வியால் முடிந்தது. 1960களில் தமிழ் திரையிசையின் முடிசூடா மன்னனாகத் தான் திகழ்ந்த காலத்திலிருந்து, 1980களின் பிற்பாதியில் மெல்ல மெல்ல அத்துறையிலிருந்து விலகும் காலம் வரை அந்த இரண்டையும் மிக அழகாகச் செய்தார். நீயே உனக்கு என்றும் நிகரானவன் பாடலின் ஸ்வரங்களும், ஜதிகளும், கடத்தை அவர் பயன்படுத்தியிருக்கும் விதமும்தான் எத்தனை சுத்தமான சாஸ்திரிய சங்கீதம்! அதே போல சாஸ்திரிய சங்கீதத்தை முழுமையாகக் கோரும் கர்ணனிலும் அவர் அந்த மரபை அதன் உச்சபட்ச அழகோடு காப்பாற்றினார். விருத்தங்கள், தொகையறாக்கள் மோகன ராகத்தில்தான் பாடப்பட வேண்டும் என்ற செவ்வியல் விதியை மழை கொடுக்கும் கொடையுமொரு பாடலில்அவர் அப்படியே பின்பற்றினார். அந்த முழு சாஸ்திரிய சங்கீத இசையமைப்பிலும் அவர் செய்த மரபு மீறல்கள் மிக அற்புதமானவை. கரஹரப்ரியா ராகத்தை சதுஸ்ர கதியில் (நான்கு நான்காக எண்ணும் தாள அமைப்பு) அமைப்பதுதான் அதுவரை இருந்த மரபு. மஹாராஜன் உலகை ஆளுவான் பாடலை கரஹரப்ரியா ராகத்தில் திஸ்ரதாளத்தில் (மூன்றுமூன்றாக எண்ணிக்கை) அமைத்து அந்தப் பாடலையும், ராகத்தையும் வேறொரு உயர்ந்த தளத்திற்கு எம்எஸ்வி எடுத்துச் சென்றதாகப் புகழ்ந்து தள்ளுகிறார் அக்காலகட்டத்தில் அவரது உதவியாளராகப் பணியாற்றிய மிகச் சிறந்த கர்னாடக இசை வித்வான் மதுரை ஜி.எஸ், மணி. (ஆளவந்தான் படத்தில் மனநல மருத்துவராக வரும் பெரியவர்தான் ஜி.எஸ்.மணி) 

இராகங்களைக் கையாள்வதிலும் அவர் மரபைக் காப்பாற்றவும் செய்தார், மீறவும் செய்தார். மாலையிட்ட மங்கையில் நானன்றி யார் வருவார் என்ற பாடல் மிக சுத்தமான மரபார்ந்த ஆபோகி ராகத்தில், அதன் அத்தனை குழைவோடும், இனிமையோடும் அவரால் அமைக்கப்பட்டது. எனினும், அதுநாள் வரை உச்சஸ்தாயியில் பாடிக் கொண்டிருந்த டி,ஆர், மஹாலிங்கத்தை கீழ்ஸ்தாயியில் பாடவிட்டு, ஏ,பி.கோமளாவை மேல்ஸ்தாயியில் சஞ்சரிக்கவிட்ட அந்த மரபு மீறல்தான் அந்தப் பாட்டிற்கே அழகாக அமைந்தது. 60களில் என்னை யாரென்று எண்ணியெண்ணி நீ பார்க்கிறாய் என்றும் 70களின் இறுதியில் உனக்கென்ன மேலே நின்றாய் ஓ நந்த லாலா என்றும் சிந்துபைரவியை பரிசுத்தமாக நம்முன் நிறுத்தினார். மரபைத் தொடர்வதும், மீறுவதும் பாடலின் தேவையையொட்டி மிக இயல்பாக வந்தது.

இசைகருவிகளைக் கையாளும் விதத்திலும் இது வெளிப்பட்டது. அதுநாள் வரை சோக இசைக்காக என்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஷெனாய்க்கு எம்எஸ்வியால் புதுவாழ்வு வந்தது. சுத்தசாரங் என்ற ஹிந்துஸ்தானி ராகத்தில் அமைக்கப்பட்ட இரவும் நிலவும் மலரட்டுமே பாடலின் இன்டர்லூட்களில், ஷெனாய்க்கும் சிதாருக்கும் பிரித்துப் பிரித்து சிதார் பேசும் ஸ்வரங்களுக்கெல்லாம் ஷெனாய் பதிலளிப்பது போல் அவர் அமைத்திருந்த இசைக்கோலம் ஷெனாய்க்கு புதுவாழ்வு தந்தது. உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன் பாடலில், காற்றில் ஆடும் மாலை உன்னை பெண்மை என்றது, காதல் ஒன்றுதானே வாழ்வில் உண்மை என்றது என்ற வரிகளுக்கு நடுநடுவே வெட்கத்தோடு வரும் ஷெனாய் பீஸை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. வாசகர்கள் அந்தப் பாடலைக் கேட்டுத்தான் இன்புறவேண்டும்! பாடலில் பல இடங்களிலும் வரும் ‘என்றது’ என்ற வரிகள் ஒவ்வொன்றையும் ஜானகி அம்மா வெவ்வேறு சங்கதிகள் போட்டுப் பாடும் அழகு மற்றொரு கட்டுரைக்கான தனி விஷயம்!

வெவ்வேறு மரபுகளைச் சார்ந்த இசைகளையும் சத்தமில்லாமல் இணைத்துப் புது வடிவம் தரும் விந்தையையும் செய்திருக்கிறார் எம்எஸ்வி. திருமணமாகாத பெண்ணை அவளது காதலை வைத்து கேலி செய்து, ஓட்டுவது கேரளத்து மாப்ளா பாடல்களில் ஒரு மரபு. இந்த மரபில் அமைந்த பாடல் தங்கச்சி சின்னப் பொண்ணு தலையென்ன சாயுது. இதில் விசேஷம் என்னவென்றால், இந்த மாப்ளா பாடலை சுத்தமான பிருந்தாவன சாரங்காவில் அவர் அமைத்ததுதான். அதில் சீர்காழி கோவிந்தராஜன் ஒரு ஹம்மிங்குடன் பாடலில் இணையும் இடம் மிகக் காவிய அழகு கொண்டது. தேரேறி வந்த மன்னன் என்று அவர் பாடும் போது நாமே தேர் ஏறியது போல இருக்கும் உணர்வை என்னவென்று சொல்வது!

மரபைத் தொடர்தல், மீறுதலன்றி புது மரபை உருவாக்குவதும் ஒரு சிறந்த கலைஞனுக்கு அடையாளம். தமிழ் திரையிசையில் பாங்கோஸ் என்ற ஸ்பானிய தாளவாத்தியத்தை அவர் போல் யாரால் பயன்படுத்தி இருக்க முடியும்? பொன்மகள் வந்தாள், ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து நிலவைப் பார்த்தேன், பெண் போனால்,இந்தப் பெண் போனால் என்று பாங்கோஸ் பாடல்கள் ஆயிரமாயிரமாக இருக்கின்றன. அதேபோல் பாண்ட் வாத்தியக் கருவியான ட்ரம்போனை என் கேள்விக்கென்ன பதில் பாடலில் அவர் பயன்படுத்தி இருப்பது போல் யாராலும் பயன்படுத்தியிருக்க முடியாது. வாத்தியங்களைப் போலவே மனிதக்குரலின் உச்சபட்சப் பயன்பாட்டை தன் பாடல்களுக்குப் பயன்படுத்தினார் அவர். சுமதி என் சுந்தரியில் நாம் எல்லோரும் மிகவும் விதந்தோதுவது பொட்டு வைத்த முகமோ பாடல் என்றாலும் கூட, அதிகம் பிரபலமாகாத ஓராயிரம் நாடகம் என்ற பாடலில் ஹம்மிங்கும், பாடலும் மாறிமாறி வரும் விதத்தை, அதை சுசீலா பாடியிருப்பதைப் பார்த்தால் இப்போதும் வியப்பாக இருக்கும். அதே போல ஓடம் கடலோடும் அது சொல்லும் பொருளென்ன பாடலில் ஏனோ, ஏதோ என்ற வார்த்தைகள் பத்து பன்னிரண்டு முறை வரும். ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு சங்கதியாய்ப் பாடப்பட்டிருக்கும் அழகைக் கேட்டுப் பார்த்தால்தான் தெரியும். பத்திரிகையின் தட்டையான எழுத்துக்களில் அந்த அழகைக் கொண்டுவரவே முடியாது.

இளையராஜா, டி.ராஜேந்தர் ஆகியோரது வருகைக்குப் பின்னும் எம்எஸ்வியின் இசைப்பயணம் தனது பாணியில் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருந்தது. 79 – 80ல் சங்கராபரணம் படம் வந்து மானசசஞ்சரரே பாடல் தமிழ்நாடெங்கும் பிரபலமான அதே நேரம் அதே சாமா ராகத்தில் நூல்வேலிக்காக மெளனத்தில் விளையாடும் மனசாட்சியே பாடலை பாலமுரளி கிருஷ்ணாவை வைத்துப் பாடவைக்கிறார். கேட்டோர் கண்களில் எல்லாம் ஊமையின் பரிபாஷைதான். வறுமையின் நிறம் சிவப்பில் சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது பாடல் ஒரு பாடலை அவரும் கண்ணதாசனும் உருவாக்குவதை நமக்குக் காட்டியது என்றால் ரங்கா ரங்கையா பாடலின் சரணங்களில் நாம் எதிர்பாராது வரும் ஹிந்துஸ்தானி பாணியிலான மெட்டும் தபேலாவும் நம்மை வேறொரு தளத்திற்கு நகர்த்திச் சென்றன. 

இவையெல்லாம் இந்த விஷயங்களை அறிந்த ரசிகர்களுக்கு கூடுதல் இன்பம் தந்தவைகளாக இருந்தவையேயன்றி, இவற்றை அறியாத ரசிகர்களின் சந்தோஷத்தை எள்ளளவும் குறைக்கவில்லை. சொல்லப் போனால் இந்த ராகமா, அந்த ராகமா? தாளமாலிகையா? இங்கே அந்தரகாந்தாரம் வருகிறதே, இது திஸ்ரஜாதி திருபுடை தாளமோ? என்ற அவஸ்தைகள் ஏதும் இன்றி, ரசிகன் வெறும் பிளையினான (plainஆன) ரசிகனாக, அதன் டெக்னிகல் அம்சங்கள் குறித்த கவலையின்றி நெருங்கிச் சென்று ரசிக்கத் தகுந்தவகைளாக இருந்தன. காரணம், எல்லா வயது ரசிகர்களுக்கும், அவர்களது காதல், அதன் வெற்றி அல்லது தோல்வி, அண்ணன் – தம்பி – தங்கை பாசம், துக்கம், பிரிவு, சந்தோஷம், வெற்றி, மரணம், திருமணம் என்று எல்லா தருணங்களுக்கும், எல்லா உணர்வுகளுக்கும் அவர் பாடல் தந்திருக்கிறார். எந்தக் கலை வடிவமானாலும் சரி, அதன் நுட்பங்களை அறிந்து ரசிப்பது என்பதைத் தாண்டி, எந்தக் காரணகாரியமும் இன்றி, அது தரும் இன்பத்திற்காக மட்மே அதை ரசிப்பது என்ற மனோபாவம் தரும் இன்பம் அலாதியானது. அந்த சுவையை, சுகத்தைத் தந்தவர் எம்எஸ்வி. அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அதற்குப் பொருத்தமான அவரது பாடல் ஏதேனும் ஒன்றை நாம் நம்மையறியாமல் நினைத்துக் கொள்கிறோமல்லவா? அப்படி நாம் அவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் அஞ்சலி செலுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கப் போகிறோம் என்று தோன்றுகிறது.


செம்மலர் ஆகஸ்ட் 2015


Monday, June 26, 2017

மாயபிம்பம்
அமர்நாத்
(நாவலின் பகுதி)
'ப்ரணவ்! இந்த வாரத்துக்கு என்ன?”  
'என் ஜெர்மன் பாடத்தில் வந்த ஒரு கவிதை.  ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் கற்பனை. படித்தவுடனே பிடித்துவிட்டது. அதை ஆங்கிலத்தில் எழுதிப்பார்த்தேன்.”  
'எங்கே, காட்டு!”
அவன் நீட்டிய காகிதத்தில்.
வாழ்க்கைக் கட்டங்கள்
அரும்புகட்டி மலர்ந்து வாடும் பூக்கள்
முதுமையைத் தேடிப்போகும் இளமை
ஒவ்வொரு முடிவும் இன்னொன்றின் ஜனனம்.
ஒரு பருவத்தின் அறிவும் பெருமையும்
தொடர;ந்து நம்முடன் வருவது நியாயம் இல்லை.
நிகழ்காலத்துடன் பிரிவு எதிர;காலத்தின் வரவேற்பு.
நாளை புதிய வார்ப்புகள், புதிய இணைப்புகள்.
ஒவ்வொரு ஆரம்பமும் ஒரு ஜாலம்.
அதுவே வாழ்க்கையின் சுவாசம்.

பழகிவிட்ட இல்லம் நமக்குச் சிறை.
தினசரி வழக்கங்கள் கைகால் விலங்குகள்.
நிரந்தரம் நம்மைக் கட்டிக்காக்கும் காவல்.
வீட்டுக்கு வெளியே கைநீட்டி அழைக்கும்
முடிவற்ற தொடுவானம், அதோ! 
ஒரு கட்டம்
அதில் அடுத்த கட்டத்தின் நுழைவாயில்
வழிகாட்ட பிரபஞ்ச சக்தி.
பரிச்சயங்களுக்கு விடைசொல்லி
பயணத்தைத் தொடர ஏன் தயக்கம்?

இறப்பும் ஒரு விடுதலை. 
முடிவற்ற பயணத்துக்கு முன் வரும்
பிரியாவிடை. 

ரஞ்சனி மேலோட்டமாகப் பார்வையை ஓட்டினாள். பிறகு, ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் படித்தாள். கடைசியில் ஒட்டுமொத்தமாக ரசித்தாள். அப்படிச் செய்தபோது ஓரக்கண்ணால் ப்ரணவை அளந்தாள். பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வந்ததும் இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்ட சிறுவன். ஏழாம் வகுப்புவரை அவளிடம் கணிதம் கற்ற மாணவன். இப்போது பெரியவர்களுக்கு சரிசமமாக வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளை விவாதிக்கும் பதின்பருவப் பையன். ப்ரபாவுக்கு மட்டும் அல்ல, அவள் தோழிகளுக்கும் இளகிய மனமுடைய அண்ணன். பெருமிதத்தில் நெஞ்சு விம்மியது. ‘முகம்கொடுத்துப் பேசுவது இல்லை’, ‘அவன் அறையில் நாள்முழுக்க அடைந்துகிடக்கிறான்’, ‘வீட்டுப்பொறுப்பு கொஞ்சமும் கிடையாது’ என்று மற்ற பெற்றோர்கள் குறைசொல்வதைக் கேட்கும்போது தனக்கு வரும் மனத்திருப்தி. ஏழு கல்லூரிப் பாடங்கள் எடுத்து படிப்பே குறியாக இருக்கும் சீனப்பெண் முதல் எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கத்தெரிந்தால் போதும் என நினைத்த கால்பந்து ஆட்டக்காரன் வரை எல்லாரும் அவன் தோழர்கள். 'இத்தனை புத்திசாலியாக இருந்தும் ப்ரனவ் ‘நெர்டா’க இல்லையே” என்று தெரிஸா ஆச்சரியப்படுவது உண்டு. எல்லாவற்றையும் போல இதிலும் பெற்றோர;களின் முயற்சி பாதி, அதிருஷ்டம் பாதி. 
'எளிய வார;த்தைகள், ஆழ்ந்த தத்துவம். நீ அனுபவிச்சுப் படிச்சிருக்கேன்னு தெரியறது. கவிதை எதைக் காட்டறது?”
'உலகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனால், வாழ்வின் ஒரே கட்டத்தில் உட்கார முடியாது. நகர்ந்துகொண்டே தான் இருக்கவேண்டும்.” 
'ரொம்ப சரி. அதனாலதான் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலுக்கு என்று பாடங்களை உன்மேல திணிக்கல. வாழ்நாள் முழுக்க பயன்படும் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.” 
'தாங்க்ஸ், மாம்! குழந்தைகளுக்கும் இது பொருந்தும். ப்ரபா ஒருவார்த்தை பேசினப்ப நமக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அந்த அதிசயத்திலேர்ந்து நாம் விடுபடுவதற்குள் அவள் முழு வாக்கியமே பேசிவிட்டாள்.”  
'அப்புறம்...”
'நம் முன்னோர்கள் ஒரு இடத்தில் நிலைத்து வாழாமல் நாடோடிகளாகத் திரிந்தார்கள். ஒருநாள் போல இன்னொரு நாள் இராது. புதிய சூழல்கள், புதிய சவால்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையே இக்கவிதை. ஒரே வேலையைத் திரும்பத் திரும்ப செய்து ஒரு இடத்தில் நிலையாக வீடுகட்டி வாழ்கிற நமக்கு இந்த அறிவுரை மிக அவசியம்.” 
'நீயும் பிரபாவும் காலேஜ் போனதும் இந்த வீட்டை எங்க ரெண்டு பேர் உபயோகத்துக்கு மாத்தறதா இருந்தேன். இந்த இடத்தில தையல் மெஷின், அந்த மூலையில படங்களுக்கு ஃப்ரேம் போடற வேலை, கீழ் அறையில் அப்பாவின் பூஜைக்கு விக்கிரகங்கள், இப்படித் திட்டம் போட்டிருந்தேன். நீ சொல்றபடி பார்த்தா, இந்த வீட்டில நிலைச்சு நிற்காம தாற்காலிக வாழ்க்கைக்கு நாங்க மாறணும்…”  
கல்லூரி நூலகத்தின் புதுப்புத்தக அலமாரியில் ராஜேந்திர பிரசாதின் கவனத்தை ஈர்த்த ‘அன்வீவிங் த ரெய்ன்போ’எடுத்துவந்து ப்ரணவிடம் கொடுத்தார் அப்பா. ஒருவாரம் போனதும்...
'எப்படி இருக்கு?”
'ரிச்சர்ட் டாகின்ஸின் வார்த்தைப் பிரயோகம், வாக்கிய அமைப்பு இரண்டும் பிரமாதம். பரிணாமத்தின் கடினமான தத்துவங்களை எல்லாரும் புரிந்துகொள்ள அவர் எழுதிய புத்தகங்கள் பிரபலமானவை.” 
'இது...” 
'பிரதான கருத்து எனக்குப் பிடித்தது. வானவில் நீர்த் திவலைகளில் சிதறும் சூரியவொளி என்ற அறிவியல் விவரம் தெரிந்தால் அதை ரசிக்க முடியாது என்ற கீட்ஸின் கவிதை சரியில்லை, சொல்லப்போனால், நம் ரசனை இன்னம் கூடுகிறது. வானவில் ஒளித்தோற்றம் என்பதால் அது முடிகிற இடத்தில் தங்க நாணயங்கள் நிறைந்த பானை இருக்குமோ என்று தேடவும் வேண்டாம்.”
மத இலக்கியத்தில் பற்றுவைத்த சரித்திரப் பேராசிரியர் தந்தைக்கும் அறிவியலில் ஆர்வம் பிறந்த மகனுக்கும் சிலகாலமாக கருத்து வேற்றுமை. 
'வாழ்க்கையில் புதிர் இருக்கத்தான் வேண்டும். இயற்கையின் எல்லா ரகசியங்களையும் நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மனித உணர்ச்சிகளுக்கு அறிவியல் விளக்கம் சொல்ல முடியுமா?” என்று சவால் விட்டார்.
'உண்மைதான். டாஸ்டயாவ்ஸ்கியும் டால்ஸ்டாயும் செய்ததை எந்த விஞ்ஞானியும் செய்ய முடியாது. ஆனால், நிச்சயமாகத் தெரிந்த விஷயங்களை அலட்சியம் செய்வது அறிவீனம். மில்டனின் ‘பாரடைஸ் லாஸ்ட்’டை எடுத்துக் கொள்வோம். பூமியை மையமாகக் கொண்ட பிரபஞ்சமும், வற்றாத கந்தகம் எரியும் நரகமும் எவ்வளவு அழகாக வர்ணிக்கப்பட்டாலும் எனக்கு பிரமாதமாகப் படவில்லை” என்று அவன் அவரை வம்புக்கு இழுத்தான்.
'அறிவைவிட கற்பனாசக்தி முக்கியம் என்று ஐன்ஸ்டைன் சொல்லி இருக்கிறார்.” 
'இரண்டையும் ‘எ மிட்சம்மர் நைட்ஸ் ட்ரீம்’ போல அளவோடு கலக்கினால் ரசிப்பேன்.”
'சரி, நியூட்டனின் விதிகளைக் கவிதையில் வடிக்கமுடியுமா?” என்று அவர; அவனை மடக்கினார;. 
'அதற்கு கணித சமன்பாடுகள் தேவை. ஆனால், ‘உயிரினங்களின் தோற்றம்’ ஒரு உரைநடைக் காவியம்.” 
'சரி, இந்தப் புத்தகம் எப்படி?” 
'பல இடங்களில் பிரதான கருத்தில் இருந்து விலகிப் போகிறது. அவற்றை நீக்கியிருந்தால் இன்னும் சுவாரசியமாக இருந்திருக்கும்.”    
'நாவலோ கட்டுரைத் தொகுப்போ கையில் கணிசமாக முன்னூறு நானூறு பக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து விட்டார்கள். ராபின் குக் நாவல்களில் பாதியை தள்ளிவிட்டுத்தான் நான் படிப்பேன். அந்த நல்ல காரியத்தை அவரே செய்திருக்கலாம்.”  
விவாதம் சமரசமாக முடிந்தது.
••

amarnakal@gmail.com

Tuesday, June 20, 2017

திருவையாறு
(நன்றி குங்குமம் வார இதழ்)
எஸ். சங்கரநாராயணன்
 ண்மூடிக் கிடந்தாலும் சூட்சுமம் மெல்ல தாமரையாய் மலர்ந்தது. சூரியனை மனசு உள்வாங்கிக் கொண்டதோ. இது எந்த நாழிகை தெரியாது. ராம ராம என மனசில் துடிப்பு. கண்ணைத் திறக்கா விட்டாலும் மனம் முதலில் விழித்துவிட்டது. வெளியே எங்கோ பெயர் தெரியாத பறவை ஒன்று சிறகடித்து சிற்றொலி ஒன்றை எழுப்புவதைக் கேட்டார். ட்விட். தேன் சொட்டினாப் போல! என்ன ஸ்வரம் அது, என்று  மனசு யோசித்தது. உலகின் ஒலிகள் ஸ்வரங்களால் ஆளப்படுகின்றன. வாழ்க்கை சுருதியிலும் ஸ்வரங்களிலுமாகப் பிரித்தாளப் பட்டு பிணைக்கப் பட்டுக் கிடக்கிறது. பகலைவிட இரவின் பிரத்யேக ஒலிகள் அற்புதமானவை. பிசிறற்ற அவைகளின் துல்லியம் கவிதைத் திவலைகள்.
காற்றில் ஒலிகள் பிறந்தபோதே இசை உருவாகி விட்டது. ஒலி இசையாகிற போது மனம் இணக்கநிலைக்கு இளகிக் கொடுக்கிறது. மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்தார். கண்ணைத் திறக்கவில்லை. உள்ளங்கைகளைத் தேய்த்து சூடு பண்ணிக் கொண்டார். அப்படியே கண்ணில் வைத்துக் கொண்டார். உள்ளங்கைகளைப் பார்த்துவிட்டு எழுவது அவர் பழக்கம். புகைப்படப் பெட்டியைக் கருப்புத் துணி போட்டு மூடி யிருந்தது. வெளியே இருட்டு இன்னும் விலகவில்லை. சாதனங்கள் முடிக்கப் படாத ஓவியம் போல எல்லைக் கோடுகள் மாத்திரமே அடையாளப் பட்டன. மீதியை நாம் யூகிக்கிற அளவில். இயற்கையின் இந்த விளையாட்டை ரசித்தார் அவர். ரசனை பொக்கிஷங்களை மனசில் கொண்டுவந்து நிரப்புகிறது.
சில ஆனந்த கணங்களில் இரவு தூக்கம் விலக தன்னியல்பாய் முழிப்பு வருவதும் உண்டு. பூஜையறையின் துளசியும் சாம்பிராணியும் கற்பூரமும், சுகந்த வாசனையுடன் அவரை அழைக்கும். அகல்விளக்கின் சிற்றொளியில், வில்லேந்திய ஸ்ரீ ராமன் விக்கிரகம். பொன் மினுங்கல். அந்த இருளிலும் அவன் புன்னகை அவருக்கு மனசில் தட்டும். ஸ்ரீ ராமன் ஆளும் இல்லம். எப்பெரும் பேறு இது, என நெகிழ்வார்.
மௌனமான தம்புரா தானே இயங்க ஆரம்பித்தா மாதிரி அவருள் ரும்ம் என்ற அதிர்வு. தம்புராவை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு விக்கிரகம் முன் அமர்வார். எத்தனை நேரம் கண்மூடி அப்படியே ஆழ்ந்து கிடப்பார் தெரியாது. ரும்ம் என்ற சுருதி அறையைச் சுற்றி வரும். மனம் மெல்ல வாசனைப் புகை போல ஸ்வரங்களைக் கிரணவீச்சு வீசும். ஸ்வரங்கள் அடுக்கடுக்காக அறை முழுசும் அசைந்து நெளிந்து ஆடும். எப்போது ஸ்வரங்கள் வார்த்தைகளாய் உருமாறின அவருக்கே ஆச்சர்யமாய் இருக்கும். இந்தக் கீர்த்தனைகள்... இவையெல்லாம் என்னில் இருந்தா வந்தன... ஸ்ரீ ராமன் அவனே அருளி என்னை இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். சொல்லும் அவனே. செயலும் அவனே. கண் பனிக்கப் பனிக்க திரும்ப தம்புராவைக் கீழே வைக்கும் போதுதான் உலகம் மீண்டும் அவர் கண்ணுக்கு, புலன்களுக்கு வரும்.
இசையே அவரது இரத்த நாளங்களில் சலசலத்துப் பாய்கிறதோ என்னவோ? சன்ன சரீரம். உடலே வற்றி ஆனால் கண் மாத்திரம் கங்கு போல் மினுக்கங் காட்டியது. நடையிலேயே கனவுச் சாயல் வந்திருந்தது. உலகே ஆனந்த மயம். ஆனந்தம் தவிர வேறில்லை. ஒருமுறை ஸ்ரீ ராமர் கோவில் பிராகாரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். பொழுது இருட்டி சுதாரிக்குமுன் மழை பிடித்துக் கொண்டது. வானுக்கும் பூமிக்குமான அருட் கொடை அல்லவா இது? தலைமேல் கூப்பிய கையுடன் கண்மூடி அப்படியே ஆடினார். தன்னை மறந்த நிலை அது. பிராகாரம் சுற்றி வந்தார். பகவான் ஸ்ரீ ராமனை மனசில் சித்திரம் போல் தீட்டியபடியே நடந்தார். பிரக்ஞை மீண்டபோது கீர்த்தனை ஒன்று பாடியிருந்தார். பகவான் நினைத்த முகூர்த்த வேளைகளில் நான் விளைகிறேன்! அவருக்கு உடல் சிலிர்த்தது. அப்படியே சந்நிதியில் மடிந்து வணங்கினார்.
அதிகாலைகளோடு அவருக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதலான பரிச்சயம். ஸ்ரீ ராமர் கோவிலைத் தாண்டி தோப்பு வழி இறங்கிச் செல்ல காவேரி. காவேரியில் ஸ்நானம் முடித்து உடல் நடுங்க நடுங்க வாயில் நாம சங்கீர்த்தனம் உருளும். சூரியப் பசு மடியில் இருந்து சிறிது சிறிதாகப் பால் பீய்ச்சும் வைகறை. விடியலின் ரச்மிகள் நீள பூமியில் பரவ ஆரம்பிக்கும் நேரம் கோவிலில் இருந்து அவர் உஞ்சவிருத்தி கிளம்புவார். தலையில் முண்டாசுக் கட்டு, பின்பக்கமாக, விரிந்த கூந்தலாய் அங்கவஸ்திரப் பதாகை. ஒருகையில் தம்புரா. மறுகையில் சிப்லா. வீதியே நாடகமேடை. தன்னை மறந்த ஆனந்த அசைவுகளில் இசைப்படகு.
மனம் தளும்புகிறது. நாழியாகி விட்டது, என எழுந்துகொண்டார். வாழ்க்கை நியதிப்பட்டிருந்தது. அவரது சிற்றுலகம் ஆழப்பட்டிருந்தது. ஆழப்படுத்திக் கொண்டார் அவர். ராமனைத் தவிர அவருக்குத்தான் என்ன தெரியும்?... ஆனால், ஆகா ராமனைத் தெரியுமே, என தேரை நிலை நிறுத்திக் கொண்டிருந்தார். வேறு உலகம் இல்லை. வேறு உலகம் அவருக்கு துச்சமானது. அவரது சங்கீத ஞானத்தை உணர்ந்து, பாடல் புனையும் ஆற்றலை அறிந்து தனவந்தர் ஒருவர் பெரும் நிதியம் தந்து தன்னைப் பாடச் சொல்லி செய்தி அனுப்பினார்... மறுத்து விட்டார் அவர். அப்பனைப் பாடும் வாயால் சுப்பனைப் பாடுவதா?
நிதி சுகம் அல்ல. எது சுகம்? சந்நிதியே சுகம்.
வெளியே இறங்க தெருவே அமைதியாய்க் கிடந்தது. சிறு குளிர் ஊடுருவிய இருள். புல்லில் கொட்டிய பனியை வைரமாய்ப் பொதிந்து பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறது இருள் எனும் கம்பளிப்போர்வை. கால் சில்லிட்டது. குதிகாலைக் கூசச் செய்யும் அதிகாலைக் குளிர். வஸ்திரத்தை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டார்.
ஸ்ரீ ராமனோடு மனம் ஐக்கியப் பட்டதும் தனிமை உணர்வு இல்லாமல் ஆயிற்று. அதுவரை சாமான்ய லௌகிக உறவுகளோடு இருந்த உறவு, வீர்யம் இழந்து போயும் இருக்கலாம். அவனுக்கு, ஸ்ரீ ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்கிறாப் போலவும், சிலசமயம் அவனே பணிவிடை செய்கிறாப் போலவும் மனசு விதவிதமாய் யோசிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. பகவான் ஸ்ரீ ராமனுடன் பேசிக்கொள்ளக் கூடச் செய்தார். வேடிக்கை பண்ணினார். நெகிழ்ந்து பரவசித்து உருகினார். தனிமை உணர்வு அறவே இல்லை.
தோப்புப் பாதையாய்க் கிடந்த இடத்தில் முழுசுமாய் இருட்டு. ஒரு குகைக்குழி போல் கண்டது. ஓரத்து மரங்கள் போர்வை போர்த்தி நின்றன. சிறு சரளைக்கற்களை பாதரட்சைகளுக்கு அடியே உறுத்தலாய் உணர்ந்தார். உதடுகள் தாமாக ராம ராம என்று ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தன. தன்னியல்பாகவே அது அவர் அறியாமல்கூட நிகழ்ந்து விடுகிறது. அத்தோடு அன்றைக்குத் தோன்றிய புதிய ராகம் எதோவொனறின் சிற்றலை அவரில் மோத ஆரம்பித்திருந்தது. இந்தக் கோர்வைகள் வேறொரு முகூர்த்த வேளையில் கிருதியென ஜனிக்கும். மௌனத்தையே சுருதியாய்க் கொண்ட அபூர்வ மனசு அது.
படித்துறையில் ஆளே இல்லை. தோப்பைத் தாண்டியதுமே நீரோடும் சலசல, என்கிற திகட்டலான ஒலி. அந்த கிசுகிசுப்பே உள்ளங்காலில் கூச வைத்தது. நீர் உலகின் அற்புதம். பகலின் கலவை ஒலிகளில் கேட்கா ஒலிகள் இரவின் அமைதியில் தனி அழகு காட்டுகின்றன. உத்திரியத்தை அவிழ்த்தார். யாரும் இல்லாப் பெருவெளி. நீரின் முதல் ஸ்பரிசத்தை ஓர் ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்த்து முதல் படித் தண்ணீரில் கால் வைத்தார். சிலீரென்று அது ஒரு குளிர் அலையை உள்ளே பாய்ச்சியது. அந்த இன்பலகரியில் நீருக்குள் பாய்ந்தார். சரசரவென்ற வெள்ளம். என்ன வேகம். என்ன மூர்க்கம். சுதாரிக்கா விட்டால் ஆளைத் தள்ளிக் கொண்டுபோய் எங்கோ எறிந்து விடும். அதில் தொலைந்து போனவர் அநேகம். இரு கரைகளையும் தழுவி நழுவிக் கொண்டிருந்தது நதி. ஸ்ரீ ராமனின் கருணைப் பிரவாகம். அப்படியே அதில் மூழ்கி உள்ளேயே தம் பிடித்துக் கிடந்தார். அந்த ஓட்ட வேகத்தில் அதிகாலையில் குளிப்பது நாள்முழுசுமான சுறுசுறுப்பைத் தர வல்லதாய் இருந்தது.
தானும் நீருமான உலகு. அந்த நீருக்குள் தானும் கலந்து கரைந்துவிட விரும்பினாப் போல. உலகின் பிரம்மாண்டத்தின் சிறு துளி நான், என்று மமதை அழியும் நேரம் அது. இயற்கை எப்பவுமே எதையாவது குறிப்புணர்த்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. மனக்காதுகள் தயாராய் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. மூழ்கி சடாரென்று அவர் மேலெழுந்தபோது அவரைச் சுற்றி ஸ்வரங்கள் சிதிறினாப் போலிருந்தது. என்ன ஆனந்தமடா இது. புதிய ஸ்வரக் கோர்வைகள் அவருள் உருண்டு திரள ஆரம்பித்தன. ஆரோகண அவரோகணமாய் அவர் நதியில் மூழ்குவதும் எழுவதுமாய் இருந்தார்.
நதிநீராடல் நியதிகளுக்கு நல்ல துவக்கத்தைத் தருகின்றன. எழுந்து தன்னுடையதையும், பகவான் ஸ்ரீ ராமனுக்கு இடுப்பில் உடுத்திவிடும் கச்சையையும் அலசிப் பிழிந்து தோளில் போட்டுக்கொண்டார். நீரில் இருந்து வெளியேறிய ஜோரில் உடலில் ஒரு வெடவெடப்பு. சிறிது நேரத்தில் இதுவும் பழகிவிடும். வாயில் ஸ்வரங்கள் பின்னி ஒரு மாலைபோல் உருவம் திரண்டன. சிறு நடுக்கக் குளிரில் குரல் சிறிது அலைந்தது. உள்ளங்கையில் மையாய் சந்தனத்தைக் குழைத்து ஸ்ரீ சூர்ணம் இட்டுக்கொண்டார். ராம ராம.
படியேறி மணல் புதையப் புதைய நடை. ஈரமணல் காலில் சிறிது ஒட்டியது. மண் இறுகிய சரளை மேடு. வீட்டைப் பார்க்க நடந்தார். மனம் பூத்த நேரம் அது... அந்த ஸ்வர அடுக்குகளை மணக்க மணக்க உச்சாடனம் செய்தபடியே வந்தார். வழியில் நந்தவனம் ஒன்றில் நுழைந்து கிடைத்த புஷ்பங்களைக் குடலை ஒன்றில் பறித்துப் போட்டுக் கொண்டபடியே வந்தார். வீட்டின் புழக்கடைத் தோட்டத்தில் துளசி மண்டிக் கிடக்கிறது. போய் அதையும் பறித்துக் கொள்வார். துளசியும் புஷ்பங்களுமாய்த் தானே மாலை கட்டி ஸ்ரீ ராமனுக்கு அணிவிப்பதில் தனி ஆனந்தம் அவருக்கு. வாயில் புரளும் ஸ்வர ஆலாபனை அந்த இருளில் சிறு கிளை ஒன்று மரத்தில் இருந்து அட, என தலையாட்டுவதாய்க் கண்டார். புன்னகை செய்து கொண்டார். சில சமயம் ஸ்ரீ ராமனும் கூட அவரது பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே வருகிறாப் போலவெல்லாம் இருக்கும். அந்த சந்தர்ப்பங்களில் சட்டென்று ஸ்வரங்கள் பாடலாக உருமாறுவதை அவர் ஓர் வியப்புடன் உணர்வார். “நனுபாலிம்ப... நடசி வச்சி...” எனக்காக நடந்து வந்தாயா ராமா!... என நெகிழ்வார்.
உலகே மறந்து பசியே மறந்து உஞ்சவிருத்தியில், இதே ஆனந்தத்தில் திளைத்து, ஸ்ரீ ராம ஸ்மரணையில் இப்படியே காலம் முடிந்து விடாதா என்றிருந்தது அவருக்கு. உலகே ஸ்ரீ ராமன். நான் அவனில் சிறு பகுதி. அவனே நான். நானே அவன். எப்பெரும் நிலை அது.
மௌனத்தை நிரப்பிக் கொள்ளும் மனசு. ஸ்வரங்கள் மௌனத்தை நோக்கி நகர வைக்கின்றன.
தூரத்தில் எங்கோ பாட்டுச் சத்தம் கேட்டது.
இந்த இருளில் என்ன இது, என்பது முதல் வியப்பு. இது காலையா இளம் இரவா? கால்கள் தன்னியல்பாக அந்த திசைக்கு நடைபோட்டன. அவர் அறியாத, அவர் கற்பனையே செய்யாத வேறு சாயலில் எதோ பாடல். தூரத்தில் கேட்கும் நதியின் ஓசை போல. இந்த இசை எங்கிருந்து வருகிறது.
அவருக்குப் பரிச்சயமே இல்லாத இடம். பரிச்சயமே இல்லாத மனிதர்கள். நம்ப முடியாமல் எல்லாவற்றையும் அவர் பார்த்து விக்கித்து நின்றார்.
மகா வெளிச்சமாய்க் கிடந்தது அரங்கம். கண்ணே கூசும் வெளிச்சம். செயற்கை சூரியன்கள். திடல் கூட அல்ல. அரங்கம். இத்தனை வெளிச்சத்தை அவர் பார்த்ததே கிடையாது. மேடையில் யாரோ பெண்மணி. மகாராணி போல வீற்றிருந்தாள். மூக்கிலும் காதிலும் கழுத்திலும் ஜ்வலித்தன நகைகள். அலங்காரமும் பாவனைகளும் எடுப்புகளும் அரிதாரப் பூச்சும் அவரை மூச்சுத் திணற வைத்தன. கீழே ஏராளமான நாற்காலிகளில் ரசிகர்கள். எல்லாருமே மேட்டுக்குடி பெருமக்கள். பட்டும் பகட்டும் பீதம்பரமும் சீரழிந்தன. கச்சேரி நடக்கிறது!
இசைக்கு இத்தனை வெளி அலங்காரங்கள் தேவையா என்ன, ஸ்வர அலங்காரம் அதுவே போதாதா என்றிருந்தது அவருக்கு. என்ன பாடல், புது மோஸ்தரில் இவள் பாடுகிறாள். “நனு பா லிம்ப... நட சி வச்சி...” அவர் பாடல்தான். இரக்கமும் உருக்கமுமாய் அவர் பகவான் ஸ்ரீ ராமன் முன்னால் அமர்ந்தபடி, எளிய வஸ்திரம் ஒன்றை அவன் விக்கிரகத்துக்குச் சாத்தியபடி நெகிழ்ந்துருகி கசிந்து அளித்த பாடல். இந்த மேடை. இந்த படாடோபம். இந்த வெளிச்சம். இப்படியான பெரிய அரங்கம். அதற்கானதா இது? அதற்காகவா அவர் பாடினார்?
திரும்ப இருளில் நடக்க ஆரம்பித்தார். பூக்குடலை கனத்தது. உஞ்சவிருத்திக்கு நாழியாகி விட்டது. நனுபாலிம்ப... அவர் பாடிப் பார்த்தார். அவர் பாடலே அவருக்கு என்னவோ போலிருந்தது.
*

91 97899 87842

Friday, May 26, 2017

manalveedu - may 2017
வெ யி ல்
எஸ். சங்கரநாராயணன்

ழுத்தாளர் கலிங்கமித்திரன் இறந்து போனார். வயதானவர்தான். இதற்கு மேல் நாம் உலகத்தில் செய்ய எதுவும் இல்லை, என்கிறாப் போலத்தான் அவருக்கும் இருந்தது. இதுவரைக்கும் தான் என்ன செய்தோம், அதுவே தெரியவில்லை. மூப்பெய்தி அலுத்திருந்தார். எதுவுமே அழுத்தமாக அவர் மனதில் பதியவில்லை. மகிழ்ச்சி, துக்கம்… என எதிலுமே அவர் ஒட்டாத நிலைக்கு வந்திருந்தார். உடலும் மனசும் அதன் ‘எலாஸ்டிக்’ தன்மையை, பொங்குதல் மீண்டு சுருங்குதல்களை இழந்துவிட்டிருந்தன. நாட்கள் அவற்றின் வீர்யத்தை இழந்திருந்தன. கதைகள் எழுத முடியவில்லை. எழுத எதுவுமே இல்லாதிருந்தது. வயது அவரைக் காலிப் பாத்திரமாக ஆக்கி இருந்தது. சாவு வந்துவிட்டால் தேவலாமாய் இருந்தது. எப்போது வரும் தெரியவில்லை. எவ்வளவு தான் காத்திருப்பது. வாழ்வுக்குக் காத்திருப்பதில் ஓர் அர்த்தம் இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. சாவு? அதற்காகவா காத்திருப்பது? வேறு வழியும் இல்லை.
இப்போது எழுத்தாளர்கள் எல்லாரும் கணினியில் தட்டச்சு செய்கிறார்கள். திருத்தங்கள் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் செய்ய கணினி மகா வசதி. அவர் கையால் தான் எழுதினார். இப்போது ஜெராக்ஸ் பிரதியாவது எடுத்துக் கொள்ள வசதி வந்திருக்கிறது. அந்தக் காலங்களில் கார்பன் பேப்பரை அடியில் வைத்துக்கொண்டு அழுத்தி எழுதி பிரதி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பிரதியில் உள்ளங்கை அழுந்தி திட்டுத் தீற்றலாய் நீலம் அப்பிக் கிடக்கும். பிரதி எடுத்துக்கொள்ளாமல், பத்திரிகை அலுவலகத்தில் அவரது எத்தனையோ கதைகள் தொலைந்து விட்டன. அது தமிழின் அதிர்ஷ்டமா துரதிர்ஷ்டமா தெரியாது.
கணினி இயக்க இனிமேல் கற்றுக்கொண்டு ஆவதென்ன, என விட்டுவிட்டார். எல்லாவற்றிலும் ஓர் அலுப்பு வந்திருந்தது. எத்தனை புத்தகங்கள் எழுதியிருந்தார். வரிசையாகச் சொல்ல அவராலேயே முடியாது. எழுத்துக் குசேலர். எத்தனை வாசிப்பு அனுபவம். எத்தனை நிகழ்வுகள் தன் வாழ்வில். மாநாடுகள், பரிசுகள், உள்ளூர். வெளியூர். வெளி மாநிலம். வெளி நாடு… பிற எழுத்தாளர்களின் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்கள்… வயதாக ஆக அவரது எழுத்தாள அந்தஸ்தும், கௌரவமும் விரிந்தபடியே வந்தாப் போலிருந்தது. அவர் அலுப்படைந்த நேரம் அதிகப் பிரபலமாக வேண்டிய துக்கம்… ஏ பாவிகளா, எழுதுவதை நான் நிறுத்தியதைக் கொண்டாடுகிறீர்களா, என்று கூட நினைத்தார். குறிப்பாக அவரது இந்த வயதில், வயது முதிர்ந்த அநேக எழுத்தாளர்களை அவர் பழகி அறிந்தவர் என்ற அளவில், அந்த எழுத்தாளரின் மரணத்திற்கு அவரையே அஞ்சலிக் கட்டுரை கேட்டார்கள். இன்னும் எத்தனை அஞ்சலிக் கட்டுரைகள் நான் எழுதுவேனோ தெரியவில்லை… என்று இருந்தது. தொலைபேசி வந்தாலே, என்ன, அஞ்சலிக் கட்டுரையா?... என யோசித்தபடியே எடுத்துப் பேசினார்.
கூட்டங்கள் வைபவங்களுக்கு அவரைப் பேச அழைத்தார்கள். வயதுக்கு மரியாதை. வீட்டுக்கே காரில் வந்து அழைத்துப் போய் திரும்பக் கொண்டு விட்டார்கள். அவர் எங்கே போனாலும் யாராவது இளம் எழுத்தாளர் அவரிடம் தான் சமீபத்தில் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்து தருவார். அவரால் படிக்க முடியாது. கண்ணுங் கிடையாது. வாசிக்கவும் மனம் ஒட்டுவது இல்லை. என்றாலும் வேண்டாம் என்று தட்ட முடியாது. வாங்கிக் கொள்வார்.
அவரது கதைகள் எப்படி அமைந்தன? முதல் கதையைப் போல வார்த்தைப் பாம்பு தலைதூக்கி விடாத அளவில், தரையில் சரசரவென வழுகிச் செல்கிறாப் போலப் பயன்படுத்தினார் அவர். இன்றுவரை அதில் கவனத்தைக் குறைக்கவேயில்லை. பெரும்பான்மை சனங்களைப் பற்றியவை என்றாலும் அவை பெரும்பான்மை சனங்களுக்கானவை அல்ல. நுணுக்கமானவை அவை. நுட்பமானவை… என்பது அவரது நம்பிக்கை. சற்று கருப்பு அல்லது மாநிற சனங்கள் அவர் காட்டும் பாத்திரங்கள். பணத்தை ஒரு கௌரவத்துடன் மரியாதையுடன் கையாளும் சனங்களின் கதைகள். ஒருமுறைக்கு இருமுறை எண்ணிவிட்டு பணத்தை அவர்கள் தந்தார்கள். “எண்ணிப் பாத்துக்கங்க” என்று சொல்லி தந்தார்கள். நடுத்தர கீழ்நடுத்தர வர்க்க சனங்கள் அவர்கள். அவர்களைப் பற்றி அவர் எழுதினார். அதனினும் கீழ்நிலைப் பாத்திரங்கள் அவருக்குத் தெரியாது. அப்படி கீழ்நிலைப் பாத்திரங்கள் எழுதினாலும் இந்த வர்க்கத்தோடு அவை கலந்து புழங்குகிற அளவிலேயே கதைக் களம் அவரால் தர முடிந்தது.
அவர் அப்படியொரு சூழலில்தான் பிறந்தார். வளர்ந்தார். வாழ்ந்தார். வேறு கதை அவருக்குத் தெரியாது. தெரிந்ததை அவர் எழுதினார். தெரிந்ததை மாத்திரம் எழுதினார். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் அவரால் எழுத முடிந்தது. இந்திய எழுத்தாளருக்கு ஆங்கிலத்தில் எழுதத் தெரிந்திருப்பது ஒரு வரம். அவர்பாணிக் கதைகளுக்கு பெரிய வரவேற்பு இராது என்பதை அவர் அறிவார். சற்று வாசிக்கத் தக்கதாக அது அமைய சிறிய எள்ளல், தன்னைத் தானே எள்ளுவது,.. வாழ்க்கை தரும் முடிச்சுகள் எப்படி நம்மைக் கட்டி இழுத்துப் போகிறது… என்கிற மாதிரியான, ஒரு மீற வகையில்லாத சோகப் புன்னகையை அவரது பாத்திரங்கள் சிந்தின.
வாழ்க்கை சிக்கலானது. புதிர்கள் நிறைந்தது வாழ்க்கை. ஒருபோதும் அதில் தரிசனமோ பரவச அம்சமோ கிடையாது. அன்றாடம் நம்மை இழுத்துப் போகிற இந்த வேகத்தில் சாமானியன் நிலை இது தான். அவன் வாழ்க்கையில் தத்துவமோ, தேடலோ எந்த இழவும் கிடையாது… என அவர் தன்னளவில் நம்பினாப் போலிருந்தது. ஆனால் இதையே அவர் சுவாரஸ்யமாக அதேசமயம் வார்த்தைஜாலங்கள் எதுவும் அற்று எழுதிப் பார்த்தார். அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்ட பின்னும் சுமார் மூஞ்சி சனங்கள் அவர்கள்.
வாழ்க்கையின் ஒரு கூறை எடுத்துக்கொண்டால் அதில் மரபு மீறாத ஓட்டத்தில் அந்தப் பாத்திரம் உணரும் அனுபவங்களை, தான் கண்டடைந்த இடம் வரை காட்டி நிறுத்துவார்  சமூகக் கட்டுக்கோப்புகளுக்கு ஊடே அதை அனுசரித்து ஏற்று நடமாடின அவர் பாத்திரங்கள். மாற்று சிந்தனை அவர்களிடம், அவரிடம் இல்லை. கதையில். அந்தக் கடைசிப் பத்தியில் ஒரு ‘வெயில் வந்த நிலை’ இருக்கும். அதை முடிவு செய்தபின்னரே எழுத ஆரம்பிப்பார் போலும். காலப்போக்கில் அப்படியான முடிவுகளை நோக்கி அவரால் தன்னைப் போல சிந்தனையை நகர்த்திப் போய் நிறுத்த லாவகப் பட்டுவிட்டது அவருக்கு. மாட்டை தொழுவத்துக்குக் கூட்டி வந்து கட்டினாப் போல.
அவர் எழுத வந்தபோது அப்படி ஒன்றும் எழுத என்று நிறையப் பேர் வந்துவிடவில்லை. யாராவது பத்திரிகை நடத்தினால் அதில் வேலைக்கு அமர்ந்தவர்கள் கதை எழுதினார்கள். வெளியாள் கதை எழுதினால் துட்டு தர வேண்டும்…. என்பதற்காக அவர்களே எழுத நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டார்கள். அப்புறம் சில பத்திரிகைகளுக்கு சில எழுத்தாளர்கள் என அமைந்தார்கள். அநேகமாக அவர்கள் பிராமணர்களாக இருந்தார்கள். இவரும் பிராமணர் தான். கதை எழுத அது ஒரு பிளஸ் பாயின்ட் அந்தக் காலத்தில்.
கதை நிராகரிக்கப்பட்ட சிலர் தங்கள் கதைகளைப் போட என்றே. சிறு பத்திரிகைகள் என்ற பெயரில் தாங்களே ஆரம்பித்தார்கள். பதினாறு, முப்பத்திரெண்டு பக்கத்தில் பொதுவாக காலாண்டிதழ்கள். ஒரு காலத்தில் புரட்சி வெடித்தாப் போல நிறைய சிறு பத்திரிகைகள் கிளம்பின. கதை நிராகரிக்கப்பட்ட ஏராளமான எழுத்தாளர்கள் இருந்திருக்கலாம். இதில் எழுதுகிறவர்கள் தாம் இலக்கியவாதிகள், பெரிய சுற்று இதழ்க்காரர்கள் எழுத்தெல்லாம் எழுத்தே அல்ல, என இவர்களே மேடைகள், விவாதங்கள், சங்கங்கள் என வைத்துக்கொண்டு மைக்கில் பேசினார்கள். நிராகரிப்பின் ஆத்திரம் நியாயமானதே… சனி ஞாயிறுகளில் இலக்கியம் அமளிதுமளிப் பட்டது.
பெரிய இதழ்களில் எழுத இவருக்கு ஆசை. துட்டும் கிடைக்கும். கையிலும் பண ஓட்டம் அத்தனைக்கு இல்லை. என்றாலும் சிற்றிதழ்களில் எழுத அவர் தயக்கம் காட்டியது கிடையாது. நிறைய எழுதினார் அவர். கதைகள். கட்டுரைகள். பத்திகள். புத்தக மதிப்புரைகள்… கதைக்கும், கட்டுரைக்குமாகவே கூட அவர் கடைசிப் பத்தியின் அந்த ‘வெயில் வந்த பாவனை’ அவரது முத்திரை என ஆக்கிக் கொண்டார். காலப் போக்கில் அதை சிலாகித்தார்கள் எல்லாரும்.
சிறு பத்திரிகை துவங்க பெருமபாலும் மனைவிகள் ஆதரவு தருவது இல்லை. இருந்தாலும் மோதிரத்தை அடகு வைத்து பத்திரிகை நடத்திய இலக்கியவாதிகள் உள்ளனர். இந்நிலையில் தில்லியில் இருந்து துட்டுவசதியுள்ள சிலர் சிறு இதழ் ஒன்று ஆரம்பித்து, (மோதிரம் என்றே பெயர் வைத்து) பிறகு அவர்களே சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்து வந்தபோது, சென்னையில் இருந்து அந்த இதழ் வர ஏற்பாடானது…
அதற்கு கலிங்கமித்திரன் ஆசிரியராகவும் பல பத்தாண்டுகள் அமர்ந்ததும், அவர் கதைகளைப் பற்றி பிறர் ஓயாமல் பேச வழி வகை செய்தது. மோதிரக் கையால் குட்டு. எழுத்தில் அங்கீகாரம் பெற இப்படியொரு ரகசிய ‘கொள்வினை கொடுப்பினை’ வேண்டிதான் இருக்கிறது. சிற்றிதழ்களிலும் சிலவற்றுக்கு ஒரு தோரணை, நட்சத்திர அம்சம் சேர்ந்து கொள்கிறது தன்னைப்போல. மோதிரம் மின்ன ஆரம்பித்திருந்தது.
அப்படியோர் இதழுக்கு அவர் ஆசிரியர் என்பது முக்கியமான விஷயம்.
ஆனால் தன் வாழ்நாளில் சரியான வேலை கடைசிவரை அவருக்கு அமையவில்லை. இதுவே அவருக்கு அதிகம் என எல்லா முதலாளிகளும் நினைத்திருக்கலாம். இதற்கு என்ன செய்ய தெரியவில்லை. ஒரு நல்ல குமாஸ்தா வேலை, நம்ம எதிர்பார்ப்பே அதுவாகத்தானே இருந்தது. இதில் என்ன பெருமைப்பட என்றும் புரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு எழுத்தில் கிறுக்கு வந்தாகிவிட்டது. பேரை அச்சில் பார்க்கிற ஆவேசம். எழுத வேண்டுமானால் அலுவலகத்தில் அடிமை உத்தியோகம் தான் சரி. முதலாளிகள் கதை எழுத வர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு உருப்படியாய் வேறு வேலை தெரியும்.
நெடிய பயணம் அது. பிள்ளைகள் தலையெடுத்தால் தான் இந்தக் குடும்பம் தழைக்கும் என்கிற நிலை எல்லா எழுத்தாள வீட்டிலும் சகஜம். அவனும் கதை எழுத வர வேண்டாம், என்றுதான் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். வயிறு வாழ்க்கையின் பெரிய பிரச்னை. எழுத்தாளன் என்பவன் ஓடக் கற்றுத் தருகிற நொண்டி, என நினைத்தார் அவர். எழுத்து என்பது மலையாளப் பழமொழியில் சொல்வதானால், நாயர் பிடிச்ச புலி வால். ஆனால் தன் எழுத்தைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என்றும் நினைத்தார்.
எழுத்தினால் ஒரு குழப்பமான வாழ்க்கையே நமக்கு வாய்க்கிறது என நினைத்தார். எழுத்தில் ஓர் உன்னதத்தை அடைய நினைக்கிற எழுத்தாளன் தன் வாழ்நாளில் அதை எட்ட முடியாமலேயே ஆகிப் போகிறது. வேறு வேறு திசைகளில் இழுக்கிற இரு குதிரைகளில் ஒரே சமயம் எப்படி பயணம் செய்ய, என்கிற திகைப்பு. ஒழுக்கம் உசத்தி தான். என்றாலும் யாருக்கும் தெரியாமல் தப்பு பண்ணிவிட்டால் எத்தனை திருப்தியாக இருக்கிறது… இதுகுறித்து ஒண்ணும் செய்வதற்கு இல்லை. எழுத்து என்பதே ஒருவகையில் அட்வைஸ் தான். புத்திசாலிகள், வெற்றி பெற்றவர்கள் அறிவுரை கேட்கவும் மாட்டார்கள். சொல்லவும் மாட்டார்கள். வெற்றி என்பது கற்றுக்கொடுத்து வருவது அல்ல. தோற்றவர்கள் தமக்குத் தெரிந்தாப் போல கற்றுக்கொடுக்க முன்வருவது வெட்கக் கேடானது… எழுதப் படிக்கத் தெரியாத அம்மா குழந்தைக்கு வீட்டுப்பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க உட்கார்ந்தா அதன், குழந்தையின் நிலைமை என்ன?
ஒரு குறிப்பிட்ட வயதைக் கடந்தபின்னும் ஓர் எழுத்தாளர் உயிருடன் இருந்தால் அவரது எழுத்துக்கு தன்னைபோல ஒரு கௌரவம் கிடைத்து விடுகிறது. இலக்கிய உலகில் அவரது புழக்கத்திலும் பழக்கத்திலுமே பரிசுகள் விருதுகள் என அவருக்கு வரிசையில் நின்று வழங்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். வயதானதினால் தான், எழுத்தினால் அல்ல இந்தப் புகழ், என்பது வேடிக்கை தான். கண் கூசும் போது வெளிச்சம் வருகிறது! ஆனால் தாமதித்தேனும் இந்த அங்கீகாரம் வேண்டித்தான் இருக்கிறது. இப்பவும் அது அமையாது போனால் அந்த எழுத்தாள ரிஷி, அதுவும் சிறுபத்திரிகைக்கு மூச்சுப் பிடித்து முட்டுக் கொடுத்தவன், அவன் பாவம் இல்லையா?
ஒரு வயதான சிறுபத்திரிகை எழுத்தாளனுக்கு புதிதாய் வெளிவரும் சிறுபத்திரிகை ஆசிரியன் தரும் கௌரவம் அபரிமிதமானது. பைத்தார ஆஸ்பத்திரியில் புதுப் பைத்தியம் என்ன, பழைய பைத்தியம் என்ன? என்ன கௌரவ வித்தியாசமோ தெரியவில்லை. இந்த இளைஞனுக்கு இப்படி ‘குரூப் ஃபோட்டோ’ பிடித்திருக்கிறது. வேண்டியிருக்கிறது. தனியே நிற்க கால் உதறுகிறதோ என்னவோ. இப்படியே திண்ணையில் கூட்டம் கூடி விடுவதும் நடக்கிறது.
ஜீயர் என்ற புனைப்பெயரில் எழுதி வரும் ஒரு பையன் அவருக்கு அறிமுகமாகி வெகு சுருக்கில் நெருக்கமாகி விட்டான். அவரது பாத்திரங்களில் ஒரு பாத்திரத்துக்குத் தகுதியானவன் அவன். அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்ட பின்னும் சுமாராய் இருப்பான் அவன். எழுத்தும் அவ்வளவில் இருக்கும். அவரை வெளியிடங்களுக்கு கூட்டங்களுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போய்வருவான். அவரது வலக்கை போல நடந்துகொள்வான். எப்படியாவது தன்னைப் பற்றி அவர் எங்காவது பேட்டியில், அல்லது எழுதும்போது குறிப்பிட வேண்டும்… என ஜீயர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். கடைசிவரை அது நடந்ததா தெரியாது.
என் கதைபாணி எனக்கே அத்தனை உவப்பா இல்லியேடா… என்பார் கலிங்கமித்திரன். அவரைப்போல எழுத முயற்சிக்கிற ஜீயரைப் பார்க்க அவருக்குப் பாவமாய் இருந்தது. அவனும் அவரிடம் இப்படி பாவம் பார்த்திருக்கலாம். அஞ்சலிக் கட்டுரை கேட்டு வாங்கி பத்திரிகைகளுக்கு எடுத்துப்போகிற உதவியும் அவன் செய்தான். அதைவிட மறைந்த எழுத்தாளரின் வீட்டுக்கும் அவரை அழைத்துப் போனான். ஏன் இவன் இத்தனை உதவிகரமாக இருக்கிறான் என அவருக்கே திகைப்பாய் இருந்தது…
ஒரு கூட்டம். நீங்க தலைமை தாங்கணும்… என்று அழைத்தான் ஜீயர் அவரை. அவனது சிற்றிதழின் நூறாவது இதழ் வெளியீடு அது. ஏ அப்பா, நூறு இதழ் கொணடு வந்திட்டியா… என்றார் அவர். இன்னுங் கூட உன் கதை வெளிப் பத்திரிகைல வரல்லியா?.. என்றும் சிரித்தார். ஆனால் விழாவில் கலந்துகொண்டு உற்சாகமாகப் பேசினார் கலிங்கமித்திரன். நல்லவேளை, அஞ்சலிக் கூட்டத்துக்கு இடையே இப்படி ஒரு வாய்ப்பு அவருக்கு.
திடீரென்று கலிங்கமித்திரன் இறந்து போனார். ஜீயருக்கு செய்தியே தொலைக்காட்சி பார்த்துதான் தெரியும். திகைத்துப் போனான் அவன். லேசாய் உலகம் இருட்டு கொடுத்தாப் போலிருந்தது. தன் தந்தை போல் அவரிடம் அவனுக்கு ஒரு வாஞ்சை. ஆனால் அவன் அப்பாவுக்கு அவன் எழுத்தில் ருசி இல்லை. வேறு யாருக்குத்தான் அது ருசித்தது? அதுவே தெரியாது. முகநூல், பத்திரிகை என்று செய்திகள் பரபரத்தன.
முகநூலில் பரிவும் துக்கமும் பொங்கி வழிந்து நுரைத்து தெருவெங்கும் ஓடியது. ஆளும் அரசாங்கமோ, அரசியல்வாதிகளோ அவர் மரணத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை என அவர்கள் காபி குடித்ததுக்கொண்டே முகநூலில் கோபப்பட்டார்கள். நூற்றாண்டு காலமாக ஆங்கிலத்தில் வரும் ஒரு நாளிதழ் தமிழ் மொழியிலும் ஆரம்பித்திருந்தது. பக்கங்களை நிரப்ப அவர்கள் சிரமப்படும் போதெல்லாம், இப்படி எழுத்தாள அஞ்சலிப் பத்திகளை முழுப் பக்கத்துக்கே வெளியிட்டு சேவை செய்தது. தொலைபேசி எட்டத்தில் இருந்தவர்கள் அஞ்சலிக் கருத்துகளைச் சொல்லிவிட்டு மின்னஞ்சலில் புகைப்படமும் அனுப்பித் தந்தார்கள். தமிழுக்கு ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு… என்கிற ரீதியான அழுகை முகம் காட்டியது பக்கம்.
ஜீயருக்கு அஞ்சலிக் கூட்டம் ஒன்று நடத்திவிட வேகம் வந்தது. யார் யாருக்கோ அஞ்சலிக் கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறது. இவருக்கு வேண்டாமா? உடனே கிடுகிடுவென்று இடம் ஒன்று பிடித்து பேச நபர்களை வகைதொகை யில்லாமல் அழைத்தான். கலிங்கமித்திரனுக்கு அவரது வயதின் காரணமாக ஏராளமான பேரைத் தெரிந்திருந்தது. யாரையும் விட்டுவிடக் கூடாது என நினைத்தானா ஜீயர்? கசாப்புக்கடை. அடுத்து ஒரு பூக்கடை. காற்கறிக்கடை. அடுத்து சர்பத் கடை…. என கலப்படமான சந்தைபோல் இருந்தது மேடை.
இத்தனை பேர் பேசினால் அது எப்படி மனப்பூர்வமான அஞ்சலிக் கூட்டமாக இருக்கும்? அதுகூடவா தெரியாது ஜீயருக்கு? ஏற்கனவே ஒரு கவிஞருக்கு அஞ்சலிக் கூட்டம் நடத்தி அவன் பேரைக் கெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்… மகிழ்ச்சியைக் கூடி கொண்டாடலாம். துக்கத்தை அத்தனை கூட்டமாய் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டாட எப்படி முடியும்? திருப்பதி ஜரகண்டி நிலைதான். பல வகைப்பட்ட மனிதர்கள் வேறு. அரங்கத்தில் கேட்க வந்தவர்களை விட பேச வந்தவர்கள் அதிகம் என்று ஆகிவிடுமோ என்றிருந்தது. அந்த ஏழையின் வேட்டியில் நெய்த நூலை விட தைத்த நூல் அதிகம் என்பார்களே, அந்தக் கதை ஆகிவிடலாம். கதை கந்தல் ஆகிவிடலாம்.
அதில் ஒரு பிரபல எழுத்தாளர், நான் முதல்ல பேசிடறேன்… நான் கிளம்பணும்… என்று காதோடு வந்து சொன்னார். அவர் பிரபலத்தை மத்தவர் மதித்து வழிவிட வேண்டும், என அவருக்கு இருந்தது. பெண் எழுத்தாளர் ஒருவர் பிரத்யேக அலங்காரத்துடன் வந்திருந்தார். ஒருத்தர் மது அருந்திவிட்டு வந்திருந்தாப் போலத் தெரிந்தது. அது இல்லாட்டி அவருக்கு சரியாப் பேச வராது. மேடையில் இருந்த பிரமுகர்களே ஒருத்தரை ஒருத்தர் பெரிதாய்ப் பாராட்டுகிறவர்கள் அல்ல.. கலிங்கமித்திரனுக்காக அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். தாங்கள் வராமல் இருக்கக் கூடாது, என்றுகூட அவர்கள் வந்து உட்கார்ந்திருக்கலாம். நாளைக்கு இவனது பத்திரிகையிலோ, முகநூலிலோ புகைப்படம் வரும்போது அவர் முகம் தெரியவேண்டும். எல்லாமே யூகங்கள் தாம். நேரத்தில் கூட்டத்தை ஆரம்பித்து நேரத்தில் முடிக்க வேண்டாமா, என்றிருந்தது ஜீயருக்கு. இதில் அவரைப் பற்றிய ஆவணப்படம். அவர் கதையில் வந்த குறும்படம்… எல்லாம் வேறு காட்ட வேண்டும். கலிங்கமித்திரனை, பிரசவ அறையில் இருந்து இனறு வரையிலான பல்வேறு கால கட்ட புகைப்படக் கண்காட்சி கூட வைத்திருக்கலாம்… நேரம் இல்லை.
மேடையை அளித்து விட்டு ஜீயர் பின்தங்கிக் கொண்டான். அவனும் ஒரு கட்டுரை எழுதி வாசிக்க என எடுத்து வந்திருந்தான். ஒவ்வொருவராய்ப் பேசப் பேச கை தட்டல்கள். அஞ்சலிக் கூட்டத்தில் கை தட்டுவதே ஆபாசமாய்த் தான் இருந்தது. ஒரு மரணத்துக்குப் போயிருந்தானாம் நண்பன். கணவனிடம், உன் மனைவி இறப்புக்கு வருந்துகிறேன், என்றானாம். எதுக்கு அவ சொர்க்கத்துக்குப் போயிடடான்னு வருத்தப் படறியா?... என்றானாம் அவன். இல்லடா, சநதோஷப் படறேன்… என்று சமாளித்த போது, ஏண்டா செத்துப் போனதுக்கு சந்தோஷப் படறியா?... என்று ஆத்திரப்பட்டானாம் கணவன்… மரணமே அபத்தம் தான். அதுசார்ந்து அபாத்தங்கள் தொடர்கின்றன.
ஒரு பழைய சிநேகிதர் பேசினார். “அந்தக் காலத்தில் என் கடையில்தான் பெரியவர் பலசரக்கு சாமான் வாங்குவார். எத்தனை கஷ்டம் இருந்தாலும் மாசக் கடனை அடைத்து விடுவார்…. ஒருமுறை…” என நிறுத்தினார். “அவர்கிட்ட பணம் இல்லை. அப்படியே…. இங்க பாருங்க, ஒரு கத்தைக் காகிதம், கதைகள், என்கிட்ட கொண்டு வந்து எடைக்குப் போட்டுட்டார்” என்றார். கூட்டம் திகைத்து அப்படியே அமைதி காத்தது. நாளைக்கு முகநூலில், எழுத்தாளர்களுக்கு வறட்சி நிவாரணம் அறிவிக்க கோரிக்கை எழலாம்…

சென்னையின் பிரதான அண்ணா சாலையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு எழுத்தாளர். முதல் முதலில் என்னை கலிங்கமித்திரன் சந்திக்க வந்த நாள் இப்போதும் நன்றாக நினைவு இருக்கிறது, என ஆரம்பித்தார்.அவரை என் மேசை முன் பார்த்ததும் அயர்ந்துவிட்டேன். “வாங்க ஐயா வாங்க. வராதவங்க வந்திருக்கீங்க. உங்களுக்கு நான் என்ன செய்யணும்?” என்று கேட்டேன். “இல்லப்பா. அவசரமா ஒண்ணுக்குப் போகணும். இந்த ரோட்ல எங்கயும் ஒதுங்க முடியல்ல” என்றார் அவர்… என முடித்தார் சஸ்பென்சை.
அடப் பாவிகளா, இதுக்கும் கைதட்டியாகிறது.
அவரது குடும்பத்தில் இருந்து யாராவது பேசலாம்… என்று ஜீயர் யோசித்து வைத்திருந்தான். யாரும் முன்வரவில்லை. பெரியவரின் பேத்தி இருந்தது அங்கே. அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பேத்தி. தாத்தா, தாத்தா என்று அவரையே சுத்தி வரும் அது. பேத்தியை ஜீயர் மைக் அருகே தூக்கிக் காட்டினான். “தாத்தா…” என்றது அது. கையை மேலேபார்க்க மலர்த்தியது. “இய்ய” என்றது அது. கூட்டமே ஹோவென பெருங் குரல் எடுத்து அழ ஆரம்பித்தது.
ஜீயர் கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டான். தன் கட்டுரையை அவன் வாசிக்கவே இல்லை. அதற்காகவும் அவன் அழுதிருக்கலாம்.
 --

91 97899 87842